اولویت‌ها و مصادیق؛ دو محور اصلی درک پیام رهبری

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از اهواز، حجت‌الاسلام دویرج زاده در یادداشتی به بررسی مطالبه گری در پیام های مقام معظم رهبری پرداخته است و در این یادداشت نوشته است :

فرمایشات اخیر مقام معظم رهبری، حاوی کبراهایی عقلایی بود که مورد قبول همگان است.

با این حال، تحلیل فرمایشات معظم له در طول زمان ، به دو محور اساسی بازمی‌گردد:

۱. تعیین اولویت‌ها

۲. تشخیص مصادیق

۱. درباره اولویت‌ها:

مهم‌ترین معیار در اولویت‌بندیِ مطالبه‌گری، همان رهنمودهای راهگشای ولی‌فقیه است.

ایشان در برهه‌ای، اولویت را مراقب از «اختلالات دستگاه محاسباتی مسئولان» در عین رعایت «وحدت» عنوان کردند و در مقطعی «تبیین محاسبات درست در مواجهه با دشمن» ، «روشنگری درباره اصول بنیادین اندیشه سیاسی اسلام و تطبیق آن‌ها» و « مطالبه گری مردم از مسئولان درباره تحقق تعهدات تفاهم‌نامه» را در اولویت قرار دادند.

اما در شرایط کنونی، بر «حفظ وحدت» تأکید دارند، هرچند که بر استمرار انتقادات در چارچوبی مشخص صحه گذاشتند.

پس نباید چنین پنداشت که این پیام به معنای بیراهه‌رفتنِ منتقدان پیشین است؛ برعکس، خود رهبر معظم انقلاب یادآور شدند که پیشروان بصیرت – که هم دغدغه‌شان و هم وجودشان از سرمایه‌های نظام است – انتقاداتشان را با رعایت شروط لازم، مایه شکوفایی دانسته‌اند.

بلکه بالاتر از آن می‌توان گفت که مقام معظم رهبری در پیام «علی الاصول»، با بیان خود، در صف منتقدان قرار گرفته بودند پس چطور می توان همه منتقدان آن برهه را یک کاسه ، نکوهش کرد.

۲. درباره مصادیق:

اینکه دقیقاً کدام نقدها مصداق «ظلم» یا «وحدت‌شکنی» بوده، نیازمند بحث و استدلال است.

بی‌گمان، اتهام‌زنی‌های بی‌دلیل به عملکرد مسئولان، می‌تواند مصداق ظلم باشد؛ همان‌گونه که انتقاد با لحنی هیجانی و بی‌ادبانه، وحدت را خدشه‌دار کرده و انسجام اجتماعی را به مخاطره می‌اندازد. اما پرسش اینجاست که چه کسانی چنین رفتاری داشته‌اند؟

البته این رفتار، مختص گروهی که به مسئولان تاخته‌اند نیست؛ بلکه در سوی مقابل نیز کسانی دیده می‌شوند که با بی‌ادبی و لحنی تهدیدآمیز، حتی منتقدان مؤدب و معتدل را نیز هدف گرفته‌اند.

در پایان:

بهتر آن است که این پرونده را ببندیم و شعله‌های جناحیِ انتخاباتی را – هر جا که هست – خاموش، یا دست‌کم کم‌فروغ کنیم؛ هرچند که کوچک‌ترین نقدی، ممکن است فریادِ برچسب‌زنان جناحی را برانگیزد. در چنین فضایی، یا باید سکوت کرد(که همه جا مطلوب نیست)، یا راه روشنِ ولیِّ امر خویش را پیمود؛ «بلغ ما بلغ» (هر جا که رسد، بر همان راه باشیم).

مصطفی دویرج زاده، طلبه حوزه علمیه خوزستان