به گزارش خبرگزاری حوزه، مال و خلقیات آدمی در پس چهره دنیایی خود، صُوَر برزخی ترسناک یا فرح‌بخشی دارند که پس از مرگ رخ می‌نمایند. آنان که چشم و گوش باطنی‌شان باز شده، صیحه‌های باطنی ستمکاران را در میان خونسردی بازماندگان می‌شنوند.
شیخ عباس قمی(ره) فرموده است: «روزی به وادی السلام در نجف برای زیارت اهل قبور رفته بودم ناگهان صدای شتری که آن را داغ می‌کردند به گوشم رسید آن چنان صیحه می‌کشید و ناله می‌کرد که گویی تمام زمین وادی السلام از صدای او متزلزل و مرتعش بود.
من با سرعت به طرف آن صدا رفتم، چون نزدیک شدم دیدم شتری نیست بلکه جنازه ای را آورده اند این نعره از این جنازه بلند شد و آن کسانی که متصدی دفن او بودند ابداً اطلاعی نداشتند و با کمال آرامش و خونسردی مشغول کار خود بودند!
مسلماً این جنازه ی شخصی گناهکار و ظالم بوده است که در اولین وهله ی مرگ به چنین عقوبتی گرفتار شده و قبل از دفن و عذاب قبر از دیدن صورت برزخیه وحشت کرده و فریاد برآورده است.
منبع: هزار و یک حکایت عرفانی، ص ۱۷۷
نظر شما