به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری حوزه، فرانچسکا چاب-کانفر، پژوهشگر اسلام شناس در حوزه آسیای جنوبی از دانشگاه وایتمن در سخنرانی خود به بررسی شعر اسلامی پرداخت. این تحقیق با عنوان «اسلام و تخیل شاعرانه» ارائه شد.
چاب-کانفر با توضیح یک عنصر کلیدی در شعر اسلامی آغاز کرد و گفت: قرآن دارای زبان استعاری و جنبه‌های موزون است که با تکامل ادبیات، معانی را در گفتمان و آموزش دین گنجانده است.تنش مفهوم و وزن به نظر من در این بیان وحیانی لزوماً چیز منفی نیست.
چاب-کانفر گفت : اسلام از آغاز، رابطه نزدیکی با شعر داشته است و در نظر گرفتن این موضوع برای بررسی جدی دین به عنوان یک کل، بسیار مهم است. در شعر اسلامی، تأکید قابل توجهی بر الهیت، نثر و ناشناخته‌ها وجود دارد. ابن عربی، شاعر عرب مسلمان، قلمرو خیالی و واسطه بین خدا و جهان را در شعر خود برزخ (حائل) معرفی می‌کند. تفکر فلسفی او استدلال می‌کند که جهان به عنوان تأثیر خدا، از طریق کلام الهی مداوم خلق شده است. او در مقدمه «دیوان المعارف»، ادعا می‌کند که شعر اهمیت کیهانی دارد. حافظ، شاعر غزلسرای ایرانی، به لسان الغیب معروف است ، او در آثارش از قالب غزل و عرفان استفاده می‌کند و عناصر قرآن را با تفسیر خود منعکس می‌کند.
چاب-کانفر در طول سخنرانی خود درباره چندین شاعر برجسته اسلامی بحث کرد و دیدگاه هر یک از آنها را در مورد الهیات و دین و چگونگی تأثیر عناصر قرآن بر آثارشان برجسته کرد. بسیاری از این نکات به «المجاز قنطرة الحقیقه» برمی‌گردد، عبارتی که از تصوف گرفته شده و تقریباً به «استعاره پلی به سوی واقعیت و حقیقت است» ترجمه می‌شود. ایدئولوژی مورد بحث از طریق شعر توسط محققان اسلام نه تنها به حوزه‌های مذهبی، بلکه به کاربردهای موجود در سایر جنبه‌های زندگی مدرن و گذشته نیز مرتبط است.
وی ادامه داد: «[شعر] از نظر تاریخی جایگاهی در جهان اسلام داشته و هنوز هم دارد. بدیهی است که نه تنها از نظر مذهبی، بلکه در نحوه تعامل مردم با زندگی روزمره خود نیز بسیار مهم و اثرگذار است.»
منبع: oberlinreview.org
نظر شما