دوشنبه ۱۱ فروردین ۱۳۹۹ |۵ شعبان ۱۴۴۱ | Mar 30, 2020
علامه عسکری

حوزه/ مادرم با برادرانم مرا از سامرّه به کاظمین برای معالجه آوردند و در آنجا نزدیک صحن مطهر یک اتاق در مسافرخانه تهیه و در آنجا به معالجه من پرداختند. این معالجات مؤثر واقع نشد و من بیهوش افتاده بودم. وقتی از معالجه اطبای کاظمین مأیوس شدند، یک روز ...

به گزارش خبرگزاری حوزه، در جلد اول کتاب معادشناسی علامه طهرانی (ره) به ماجرای بیماری علامه عسکری (ره) در کودکی اشاره شده که به مناسبت سالروز شهادت امام موسی کاظم (ع) تقدیم نگاه شما خواهیم کرد.

در این کتاب آمده است:

حضرت علامه می فرمودند: در ایامی که در سامرا بودم به مرض حصبه مبتلا شدم و هرچه در آنجا معالجه نمودم مفید واقع نشد.

مادرم با برادرانم مرا از سامرّه به کاظمین برای معالجه آوردند و در آنجا نزدیک صحن مطهر یک اتاق در مسافرخانه تهیه و در آنجا به معالجه من پرداختند.

این معالجات مؤثر واقع نشد و من بیهوش افتاده بودم. وقتی از معالجه اطبای کاظمین مأیوس شدند، یک روز به بغداد رفته و یک طبیب را برای من به کاظمین آوردند.

همین که نزدیک بستر من آمد و می خواست مشغول معاینه شود من در اتاق احساس سنگینی کردم و بی اختیار چشمم را باز کردم، دیدم خوکی بر سر من آمده است.

بی اختیار آب دهان خود را به صورتش پرتاب کردم.

گفت: چه می کنی؟ چه می کنی؟ من دکترم من دکترم!

نسخه ای را تهیه کرد که ابدا مؤثر واقع نشد و من لحظات آخر عمرم را سپری می کردم.

تا اینکه دیدم حضرت عزرائیل وارد شد. با لباس سفید و بسیار زیبا و خوشرو و خوش منظره و خوش قیافه.

پس از آن پنج تن علیهم السلام حضرت رسول اکرم (ص) و حضرت امیرالمؤمنین(ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) و حضرت امام حسن و حضرت امام حسین علیهم السلام به ترتیب وارد شدند و همه نشستند و به من تسکین دادند و من مشغول صحبت کردن با آنها شدم و آنها نیز مشغول گفتگو با هم بودند.

در این حال که من به صورت ظاهرا بیهوش افتاده بودم، دیدم مادرم پریشان شده و از پله های مسافرخانه بالای بام بالا رفته و رو به گنبد حضرت موسی بن جعفر کرده و عرض کرد: یا موسی بن جعفر من به خاطر شما بچه ام را اینجا آوردم. شما راضی هستید بچه ام را اینجا دفن کنند و من تنها برگردم؟

حاشا و کلا (البته این مناظر را ایشان با چشم دل و ملکوتی می دیدند نه با چشم سر. آنها به هم بسته و بدن افتاده و عازم ارتحال است.)

همین که مادرم با حضرت موسی بن جعفر مشغول تکلم بود دیدم آن حضرت به اتاق ما تشریف آوردند و به رسول خدا عرض کردند: خواهش می کنم تقاضای مادر این سید را بپذیرید.

حضرت رسول الله رو کردند به جناب عزرائیل و فرمودند برو تا زمانی که خداوند مقرر فرماید.

خداوند به واسطه توسل مادرش عمر او را تمدید کرده است ما هم می رویم ان شاءالله برای موقع دیگر.

مادرم از پله ها پایین آمد و من نشستم و آنقدر از دست مادرم عصبانی بودم که حد نداشت و به مادرم گفتم: چرا این کار را کردی!؟

من داشتم با پیامبر، امیرالمؤمنین و حضرت فاطمه و حسنین علیهم السلام می رفتم و تو آمدی جلوی ما را گرفتی نگذاشتی حرکت کنیم.

منبع: کانال وقف اهل بیت "علیهم السلام"

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
9 + 1 =