حجتالاسلام و المسلمین تقی پور، امام جمعه شهرستان فریدونکنار، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به محوریت رعایت «تقوا» به عنوان سپر حیات فردی و اجتماعی، اظهار داشت: تقوا تنها به معنای پرهیز از گناهان کبیره نیست، بلکه حالت مراقبت دائمی و حضور قلب در تمام لحظات زندگی است که عمل انسان را خداگونه و مبتنی بر رضایت الهی می سازد.
استاد مدارس علمیه استان مازندران خاطرنشان کرد: روحیه تقوا حتی در تعامل با گذشتگان نیز تجلی می یابد؛ چرا که بر اساس معارف دینی، اموات و به ویژه شهدای راه حق، بر احوال زندگان، اشراف دارند. بنابراین، یادکرد و دعا برای آنان، نه تنها تکلیفی اخلاقی، بلکه بخشی از تقوای عملی و موجب جلب برکت و رحمت الهی در زندگی دنیوی و اخروی است.
امام جمعه فریدونکنار با اشاره به اهمیت توجه به حفظ «وحدت» بین شیعیان و اهل سنت، به عنوان یکی از مصادیق «تقوا» ابراز داشت: وحدت به هیچ وجه به معنای انحلال هویت مذهبی، «سنی شدن» شیعیان یا «شیعه شدن» اهل سنت نیست؛ بلکه درک صحیح آن، مبتنی بر سه اصل است: نخست، شناخت دشمن مشترک که تمامیت جهان اسلام را نشانه رفته است؛ دوم، تمرکز بر اشتراکات فراوان و بنیادین مانند توحید، نبوت، معاد، قرآن کریم و حب اهل بیت (ع)؛ سوم، پرهیز قاطع از تخاصم، تفرقهافکنی و دشمنی داخلی که تنها به سود دشمنان تمام میشود.
حجتالاسلام تقی پور تصریح نمود: در دوران حکومت عدل گسترانه امیرالمؤمنین (ع)، با وجود آنکه برخی از اصحاب، در فروع فقهی مانند تعداد تکبیرهای نماز میت یا خواندن نمازهای مستحبی مانند تراویح (که از نظر فقه شیعه بدعت شمرده می شود) با دیدگاه حضرت اختلاف داشتند، حضرت امیر (ع) به خاطر مصلحت بزرگتری به نام حفظ وحدت صفوف مسلمانان و مقابله با دشمنان اصلی و خطرناکتری مانند معاویه و خوارج، مانع انجام این اعمال نمی شدند. سیاست کلان ایشان این بود که در آن شرایط حساس، وقت درگیری داخلی و جنگ بر سر مسائل فرعی نیست. این سیره، درس بزرگی برای امروز ماست که باید تهدیدات اصلی را شناسایی و انرژی امت را بر مقابله با آنها متمرکز کنیم.
وی با تفکیک میان دو مفهوم مرتبط اما متمایز «اتحاد» و «تقریب»، خاطرنشان کرد: «اتحاد» سطح اول و ضروری همگرایی است که به معنای دوری جستن از تقابل خشونتآمیز، جنگ داخلی، توهین متقابل و همکاری عملی در زمینههای مشترک برای دفع خطر دشمن است. این سطح، نیاز فوری و حداقلی جامعه اسلامی است. اما «تقریب مذاهب»، فرآیندی عمیقتر، پیچیدهتر و بلندمدتتر است. تقریب، نیازمند سواد گسترده دینی، مطالعه عمیق تاریخ و عقاید فرق مختلف، حوصله فراوان، گفتوگوی علمی محترمانه و تلاش برای نزدیک کردن آراء، افکار و فتاوا در مسائل اختلافی است. ما به عنوان شیعه، میتوانیم و باید با استدلال های محکم، مانند آنچه در کتاب وزین «الغدیر» علامه امینی آمده، برای تبیین حقانیت اهل بیت (ع) و ولایت امیرالمؤمنین (ع) استدلال کنیم. اما بد و بیراه گفتن، توهین به مقدسات دیگران، شمشیر کشیدن یا ایجاد فضای نفرت، نه تنها تقریب نیست، که ضد وحدت و اتحاد نیز هست.
کارشناس دینی در بخش دیگری از سخنان خود، به آسیبشناسی فضای کنونی، به ویژه در عرصه مجازی و مواضع سیاسی داخلی پرداخت و هشدار داد: متأسفانه گاه شاهدیم یک سخنرانی، یک نقد سیاسی یا یک نظر متفاوت، به سرعت و توسط جریانهای خاص، از مسیر اصلی خود خارج شده و به بهانهای برای ایجاد تقابل، دو قطبیسازی افراطی و حتی «حرف شهید» ساختن یک موضع تبدیل میشود.
وی افزود: این روحیه تخاصمجویانه، آفت بزرگی برای وحدت داخلی جامعه اسلامی است. ما میتوانیم و باید در عین داشتن نقدهای جدی، منطقی و مبتنی بر دلسوزی به برخی سیاستها، عملکردها یا شخصیتها، این نقدها را به میدان جنگ داخلی، حذف فیزیکی یا معنوی و ایجاد شکاف عمیق تبدیل نکنیم. حفظ ادب نقد و رعایت مصلحت کلی نظام و امت، همان روحیهای است که هفته وحدت بر آن تأکید میورزد.
حجتالاسلام تقی پور بر جنبه عملی وحدت تأکید کرد و گفت: ما میتوانیم و باید ایام مهم مذهبی مانند فاطمیه، محرم، صفر و جلسات عزاداری خود را با شکوه هرچه تمامتر برگزار کنیم. اما هوشیار باشیم که این مجالس را به صحنهای برای تخاصم با دیگر برادران مسلمان، تعصب کورکورانه و منازعه تبدیل نکنیم. راه دراز تقریب را باید با حوصله، مطالعه، علم و اخلاق پی گرفت. اگر این اصل را سرلوحه کار خود قرار دهیم، انشاالله در تحقق وحدت حقیقی اسلامی که خواست همه انبیا و اولیای الهی است، موفق خواهیم بود.
نظر شما