خبرگزاری حوزه | روزی روزگاری رادمردان و جوانمردان و شیرزنان این مرز و بوم برای سربلندی ایران عزیز و پیروزی انقلاب اسلامی سر و جان دادند، امروز اما بعضی از ما، گاه حتی از غریو «الله اکبر» بر پشتبامها و شرکت در راهپیمایی هم، دریغ میکنند!
بعضی خجالت میکشند! بعضی، حال ندارند! بعضی، میترسند و محافظهکاری میکنند! صد رحمت به کوفیان! آنها، لااقل شعار دادند و لبیک و الله اکبر گفتند اما در میدان عمل، کم آوردند و سر و جان ندادند.
چقدر امام حسین«ع» و اهلبیت او«علیهم السلام» از دست این قوم شکاک، ترسو و عافیتطلب رنج بردند و خون دل خوردند: إِنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیا وَ الدِّینُ لَعْقٌ عَلَی أَلْسِنَتِهِمْ یحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایشُهُمْ فَإِذَا مُحِّصُوا بِالْبَلَاءِ قَلَّ الدَّیانُونَ!!
شاید کوفیان، هیچگاه گمان نمیکردند این قدر شک و تردید و سکوت و همراهیشان با عمرسعد و شمر در تاریخ انسان و اسلام، به زیانشان تمام شود!
آقای ما: ملت حسینی ایران اما قریب به پنجاه سال قبل «لبیک یا حسین» گفت و با خدای بزرگ پیمان خون بست و تا امروز به رغم همه جنگها و تحریمها و رنجها، کوفی و تماشاگر نبوده و بر آن عهد، در برابر ترامپ و نتانیاهو، شرورترین و هرزهترین شمرها و یزیدهای تاریخ ثابت و استوار، ایستاده و خون شهیدان و غریو «الله اکبر»شان، جهانی را زنده و روشن و بیدار کرده است!
امسال هم در شب و روز مبارک ۲۲ بهمن به کوری چشم عمرسعدها و حرملهها شرور زمانه میآییم و به شکرانه حسینی ماندن با افتخار و رساتر و پرشورتر از همه سالهای قبل «لبیک یا حسین» میخوانیم و «الله اکبر» سر میدهیم، انشاالله
حجتالاسلام الرسول هاجری
نظر شما