به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از تهران، دومین همایش بینالمللی ستایشگران حماسیخوان و حماسیسرا به منظور بزرگداشت حماسهآفرینان عرصه مقاومت، ایثار و شهادت در دفاع مقدس، بهویژه وقایع و حماسههای مرتبط با جنگ ۱۲ روزه، به همت هیئت رزمندگان اسلام، امروز در حسینیه جماران برگزار شد.
سید مصطفی خوشچشم، تحلیلگر مسائل سیاسی و بین الملل در سخنانی تحلیلی به بررسی روند تحولات میدانی اعتراضات، نحوه تبدیل آن به اغتشاش و سپس شورش سازمانیافته و همچنین الگوی فشار و تهدید در سیاست خارجی آمریکا پرداخت.
وی با اشاره به نحوه اجرای سیاستهای اقتصادی و اجتماعی، بر ضرورت «گفتوگوی مستقیم و اقناع افکار عمومی» از سوی مسئولان تأکید کرد و گفت: در طرحهای بزرگ اقتصادی، فاصلهگذاری زمانی در اجرا و تنفس دادن به جامعه، یک اصل مدیریتی است.
ضرورت اقناع و همراهسازی مردم
خوشچشم با انتقاد از ضعف ارتباطگیری اقناعی با جامعه اظهار داشت: در تصمیمات بزرگ اقتصادی، باید با مردم صریح سخن گفت، اعداد و واقعیات را توضیح داد و سهم دولت و مردم را شفاف بیان کرد تا همراهی اجتماعی شکل بگیرد.
وی اضافه کرد: اگر افکار عمومی اقناع نشود، زمینه برای روایتسازی رسانههای معارض و تشدید فضای بیاعتمادی فراهم میشود.
این تحلیلگر در بخش دیگری از سخنان خود، سه سطح متفاوت از ناآرامیهای اجتماعی را تفکیک کرد: در برخی رخدادها، روند از اعتراض اولیه به سمت اغتشاش و سپس شورش هدایت شد و بهگفته او، شبکههایی آموزشدیده برای تشدید سطح درگیری وارد میدان شدند.
از نگاه این کارشناس، مرزبندی مفهومی میان اعتراض مدنی و خشونت سازمانیافته، کلید تحلیل درست رخدادهای میدانی است.
خوشچشم در ادامه، از وجود لایههای چندگانه میدانی سخن گفت و ادعا کرد برخی گروههای خشن، آموزشدیده و شبکهای عمل میکنند و مأموریت آنها تشدید درگیری و تولید صحنههای خشونتآمیز برای اثرگذاری رسانهای است.
نقش رسانههای برونمرزی در بزرگنمایی و جهتدهی روایتها
وی همچنین به نقش رسانههای برونمرزی در «بزرگنمایی و جهتدهی روایتها» اشاره کرد و گفت بهزعم او، تصویرسازی رسانهای میتواند سطح ناامیدی اجتماعی را تشدید کند.
خوشچشم در بخش پایانی سخنانش به الگوی رفتاری دونالد ترامپ اشاره کرد و او را «مذاکرهگر مبتنی بر فشار حداکثری» توصیف کرد.
وی گفت: روش ترامپ بر پایه تهدید شدید، اعمال فشار روانی و اقتصادی، و سپس بازگشت به میز مذاکره برای گرفتن امتیاز مرحلهای است. این مدل بر «ترساندن طرف مقابل و گرفتن امتیاز پلهای» استوار است. در این تحلیل، تهدید نظامی بیش از آنکه مقدمه جنگ باشد، ابزار چانهزنی در مذاکره معرفی شد.
نظر شما