به گزارش خبرگزاری حوزه، ماه رمضان به عنوان نابترین فرصت بندگی خالصانه، بهسان اردوی سی روزه معنوی در مسیر رشد روحی و فکری انسان روزهدار است؛ فرصتی بس نیکو و مغتنم به منظور تمرین صبر و بردباری، تقویت عزم و اراده و بندگی کردن با فاصله گرفتن از دلبستگیهای دنیوی.
همچنان که پیش از فرارسیدن عید نوروز، مردم خانههایشان را از غبار و آلودگی پاک کرده و به اصطلاح گردگیری میکنند، در ماه مبارک رمضان نیز مؤمنان در فرآیند خانهتکانیِ دل، قلب و دلشان را از کینه، حسادت، غفلت و گناه میشویند، چه آنکه حقیقتاً روزه، عبادت، نماز و دعا در این ماه عزیز همچون همان شویندههایی هستند که زنگار روح را پاک کرده و به ضمیر انسان، صفا و جلا میبخشند، به همین خاطر است که در روایات آمده"رمضان، ماهی است که دلها در آن از گناه تطهیر میشود و روح انسان به آسمان نزدیکتر میگردد. "
شرافت ماه رمضان از چه سبب است؟
مرحوم آیتالله محمد ناصری، سالها پیش در درس اخلاق روزهای ماه مبارک رمضان، راجع به شرافت این ماه عزیز و بینظیر گفته بود: "شرافت زمان، ذاتی نیست بلکه این شرافت به واسطه امری است که در آن زمان واقع شده و آن امر مهم سبب شرافت میشود. وجود برکات و رخدادهای خاص مانند نزول کتب آسمانی و شبهای قدر در ماه مبارک رمضان سبب شرافت این زمان نسبت به سایر زمان های طول سال است. "
در آغازین روزهای ماه بینظیری قرار داریم که بر اساس کلام نورانی قرآن و اهلبیت(ع) در آن، آسمان به زمین نزدیکتر از هر زمان دیگری است و عطر بهشت در گسترهی زمین پراکنده میشود.
بهترین فرصت برای اصلاح و خودسازی
در ماه خدا که از آن با عنوان بهار قرآن و ماه آمرزش و اجابت دعا نیز یاد میشود، بهترین فرصت از سوی خالق متعال برای بندگان در مسیر تقرب به سوی حق و خودسازی مهیا شده است، به همین خاطر از منظر اولیای الهی، رمضان محبوبترین ماه سال است چه آنکه قلوب مؤمنین برای پذیرش انوار هدایت آمادهتر از هر زمانی است؛ طبعاً در چنین بستر و زمینهای، شرایط لازم برای خانهتکانی دل، فراهم است و در این میان، تقارن ماه مبارک با واپسین ماه سال می تواند، نشانه خوبی باشد از این حیث که به موازات خانهتکانی ظاهری به خانهتکانی معنوی نیز همت بگماریم.
حکیمی میگفت روزه، مواد اضافی و جذب نشده بدن را میسوزاند و این گونه بدن را به اصطلاح"خانهتکانی"میکند، با اینحال، اگر به دنبال کاملترین نوع تغییر و خانهتکانی هستیم باید به کلام وحی مراجعه کنیم چه آنکه شیوه مورد تأکید قرآن مجید در این مسیر آن است که بدیها به وسیله خوبیها جبران شده و با توبه و استغفار راه عبور از خطاها و معاصی امکانپذیر گردد و در این وعده شکی نیست که خدای متعال، بسیار آمرزنده و مهربان است.
راه نجات از آلودگیها، دعا و استغفار است
حجت الاسلام حبیب بابایی، فعال فرهنگی و پژوهشگر حوزوی با اشاره به این که ماه رمضان، نیکوترین فرصت برای اصلاح فرد در مسیر بندگی خدای متعال است، اظهار داشت: رمضان، موسم تغییر و تحول است و صدالبته چنین تغییر و تحولی خود موجب میشود تا پروردگار عالم نه تنها گناهان را ببخشد، بلکه خطاهای گذشته را نیز به عمل صالح مبدل سازد و به همین خاطر است که بزرگان ما گفتهاند راه نجات از آلودگیها، اهتمام نسبت به استغفار، جبران عملکردها و دعا و مناجات به درگاه احدیت است.
وی تأکید کرد: نکته حائز اهمیت در این میان، خانهتکانی فکر و اندیشه در اردوی معنوی سیروزه ماه خداست که بی گمان عزم و اراده و تلاش مؤمنانه در مسیر استغفار، رزق انسان در چنین خانهتکانی را افزایش میدهد، بهخصوص اگر این مهم توأم باشد با اهتمام به تلاوت قرآن و مهمتر از آن تدبر و تأمل در آیات نورانیاش.
حجتالاسلام والمسلمین محمدتقی سهرابیفر، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی نیز ابراز داشت: خداوند در ماه رمضان، نگاه و عنایت خاصی نسبت به بندگان خود دارد و یکی از اعمالی که خیلی توصیه شده بحث دعا است که به معنای طلب کردن و نیاز خود را با معبود در میان گذاشتن و طلب کردن از خالق مهربان است.
وی همچنین با اشاره به این که دعا و مناجات در منابع دینی ذاتاً یک امر مطلوب و مورد تأکید بهشمار میرود، افزود: کسی که نیاز خودش را از خداوند طلب میکند فارغ از اجابت شدن یا نشدن همین ابراز نیاز کردن یک کار نیک و مستحب است و درخواست و دعا خودش مطلوب است. در آیه ۷۷ سوره فرقان به این نکته اشاره شده که اگر دعا و طلب و درخواست شما از خداوند باریتعالی نباشد، پروردگار عالم به شما اعتنایی نمیکند.
چارهای جز دعا و انابه به درگاه خدای متعال نداریم
استاد حوزه و دانشگاه همچنین بیان داشت: البته نکتهای به ذهن ما در معنای این آیه شریفه میرسد این است که خداوند متعال غنی مطلق و بی نیاز مطلق است و ما انسانها نیز فقیر مطلق هستیم و سرتاپا نیاز و احتیاجیم از این رو وقتی دقیق تر در این آیه تأمل میکنیم به این پرسش میرسیم که چه رابطهای ممکن است بین بینیاز مطلق و نیازمند مطلق باشد؟ به نظر میرسد غیر از اظهار نیاز و دعا و طلب کردن هیچ نوع ارتباطی نمیتوانیم با خداوند داشته باشیم چون چیزی غیر از دعا نداریم که برای ارتباط عرضه کنیم.
وی افزود: برای اجابت دعا باید هم نیت هایمان را خالصانه کنیم و هم این که به قرآن و عترت تمسک بجوییم و آن ها را شفیع قرار دهیم برای این که حضرت حق به ما نگاهی کرده و ادعیه و درخواستهایمان را اجابت کند.
گزارش از: سید محمدمهدی موسوی
نظر شما