به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری «حوزه»، حجت الاسلام و المسلمین مفتی سید محمد عباس، فرزند سید عبدالکریم رضوی، در سال ۱۳۰۴ شمسی در شهر مظفرپور از ایالت بیهار چشم به جهان گشود.
سلسلهنسب ایشان به امام هشتم، حضرت امام رضا(ع)، میرسد. وی در سنین کودکی پدر خود را از دست داد.
از همان دوران کودکی، علاقهی فراوانی به فراگیری علم و مطالعهی کتاب داشت و در این مسیر، مشکلات و سختیهای بسیاری را پشت سر گذاشت تا بتواند مراحل گوناگون تحصیل را طی کند.
ایشان تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسهی عباسیّه شهر پتنا (بیهار) به پایان رساند و برای ادامهی تحصیل به شهر لکنهو سفر کرد. سرانجام در سال ۱۳۴۳ شمسی، مدرک «صدرالافاضل» را از جامعهی سلطانیه دریافت نمود.
مفتی محمد عباس در علوم مختلفی همچون تفسیر قرآن، حدیث، منطق، فلسفه، اصول فقه، خطابه و دیگر علوم اسلامی، تبحر و مهارت فراوانی داشت.
تمام عمر پربرکت خود را وقف آشنا ساختن مردم با دین، ایمان، تقوا و هدف آفرینش انسان نمود. آثار تلاشها و مجاهدتهای ایشان در شهر مظفرپور و همچنین در شهرها، روستاها و محلههای مختلف بهروشنی نمایان است و امروزه نیز میتوان تأثیر زحمات او را در رفتار، اخلاق و گفتار مردم مشاهده کرد.
فعالیتهای فرهنگی، اجتماعی و اخلاقی وی برای همیشه بهعنوان چراغی فروزان و مشعل هدایت باقی خواهد ماند.
مفتی محمد عباس چه در داخل کشور و چه در خارج از کشور، همواره وظایف دینی و اجتماعی خود را بهنحو احسن انجام داد.
این عالم برجسته هندی از سال ۱۳۲۵ تا ۱۳۲۹ شمسی در محلهی کمره، در مسجد جامع مظفرپور ـ که موقوفهی نواب محمدتقیخان بود ـ بهعنوان امام جمعه و جماعت خدمت نمود.
سپس از سال ۱۳۲۹ شمسی به مدت ده سال در شهر لِندی کشور تانزانیا، عهدهدار امامت جماعت بود.
در سال ۱۳۳۹ شمسی به وطن بازگشت و در سال ۱۳۴۰ شمسی به شهر ماناما در آفریقا سفر کرد. وی در کنار امامت جماعت، به آموزش احکام شرعی، اخلاق اسلامی و قرآن کریم به مردم میپرداخت.
پس از مدتی دوباره به وطن خود بازگشت و در مسجد جامع محلهی کمره شهر مظفرپور، به تبلیغ دین مبین اسلام مشغول شد و تا پایان عمر، بهعنوان امام جمعه و جماعت همان مسجد به خدمت ادامه داد.
ایشان علاقهی وافری به برگزاری مراسم عزاداری اهلبیت(ع) داشت و تا واپسین لحظات عمر، به این امر پایبند بود.
وی به سنتهای دیرینهی عزاداری التزام داشت و شیوهها و رسوم نوپدید را نمیپذیرفت.
خود شخصاً در مراسم عزاداری شرکت میکرد و همانند دیگر عزاداران، به سینهزنی و حتی نوحهخوانی میپرداخت. برگزاری مراسم عزاداری، دستهها و تعزیهها همگی زیر نظر مستقیم ایشان انجام میشد.
ایشان هر سال در دههی اول ماه محرم، در حسینیهی سید محمدتقیخان، به شیوهی سنتی به ایراد سخنرانی میپرداخت. عاشقان حضرت امام حسین(ع) از ملیتها و مذاهب گوناگون برای بهرهمندی از سخنرانیهای ایشان حضور مییافتند.
مفتی محمد عباس شخصیتی مورد احترام و پذیرش در میان پیروان تمامی مذاهب اسلامی بود.
سرانجام این خورشید علم و فضیلت، در روز پنجشنبه ۲ تیر ۱۳۷۱ شمسی (مصادف با ۲۲ ذیالحجه ۱۴۱۲ هجری قمری) در شهر مظفرپور غروب کرد و پس از تشییع پیکر و اقامهی نماز میت، بنا بر وصیت خود ایشان، در «کربلای لشکری پیر داوودیپور مظفرپور» به خاک سپرده شد.
نظر شما