خبرگزاری حوزه | تا همین لحظۀ جنگ، ایران توانسته است اقتداری جدی به نمایش بگذارد. حال اگر جنگ، در همین وضعیت کنونی متوقف شود، آیا این اقتدار برای ما بازدارندگی ایجاد میکند؟ در اینکه میتوان این اقتدار را بازدارندگی نامید، شکی نیست؛ اما این بازدارندگی یک بازدارندگی حداقلی است که نظام محاسبات دشمنان را متأثر میسازد و آن اینکه سهلگیرانه و رسانهزده نمیتوانند به ما حمله کنند اما نکته دقیق آن است که این میزان اقتدار و ایجاد هزینه برای محاسبات نظام سلطه، نمیتواند مسیر امن آینده ایران را تضمین کند.
دشمنان ما بر سر دنیایشان با کسی تعارف ندارند، ازپادرآوردن ایرانی که پای استقلال خود نشسته و با همین استقلال، به قله و نقطه رهایی نزدیک شده، برای ایشان بسیار ضروری است؛ زیرا ایران این بار نه تنها در استقلالخواهی بلکه در قدرتمند شدن متکی بر استقلال هم الگو خواهد شد و این شجاعتی بینظیر به ملتها خواهد داد و نهایتش فروپاشی نظام سلطه است.
ازاینرو بهمحض توقف جنگ در این لحظات، دشمنان وارد چرخۀ دیگری از محاسبات و طراحی برای تضعیف و تسلیم ما میشوند؛ دوباره تحریمهای اقتصادیشان را تشدید و در اِعمال آن بیرحمانه اقدام خواهند کرد، دسترسی ما را به دلار از طریق انسداد مسیر درهم - دلار در امارات متحده متوقف خواهند کرد، و چون به فناوری نرم ایجاد اغتشاش در ایران رسیدهاند، بازتولید مجموعهای از اغتشاشات جدید را مجدانه پی خواهند گرفت.
دشمن با دیدن ایران در حال رسیدن به قله، بسیار ترسیده است و میداند اگر ما را در این نقطه متوقف نکند، دیگر نمیتواند ما را متوقف کند؛ بنابراین توقف ما به بهانۀ هر آتشبسی ولو توأم با بازدارندگی حداقلی بدان معناست که وارد چرخۀ دوبارهای از هجوم ترکیبی دشمن خواهیم شد و پس از آن، جنگی دوباره و این بار با طراحی و قدرتی بسیار بیشتر از سوی دشمن مواجه خواهیم شد. بدین ترتیب بازدارندگی حداقلی عملاً بیمعنا خواهد بود و نتیجهای جز خسارت حداکثری نخواهد داشت.
احمد عابدینی
نظر شما