خبرگزاری حوزه | در سالهای گذشته همواره دستگاههای خدماترسانی مانند اورژانس، آتشنشانی، فوریتهای پزشکی، مراکز درمانی و حتی پلیس، در موسم برگزاری مراسم چهارشنبهسوری، بار فراوانی را افزون بر شرائط معمول و عادی تحمل میکردند.
آسیب به دست و صورت و پا، آتشسوزی و انفجار در خانهها و زیرزمینهایی که مشغول ساختن ترقه و مواد محترقه بودهاند یا آن را برای استفاده یا فروش نگه میداشتهاند، بار روانی فراوان خانوادههای آسیبدیده و نگران سرنوشت آسیب به اعضای خانواده و مانند آن همهوهمه بخشی از ضرورتهای حداکثری کردن آمادهباش این نهادهای خدماترسان در چنین موسمی بود.
اما اکنون ما در میانۀ جنگی هستیم که خط مقدم خاصی ندارد؛ خط مقدم آن حتی توسط دشمن در درون شهرها و روستاها تعریف شده است تا با ارعاب نقشههای خویش را در بستر اجتماعی جلو ببرد.
در چنین وضعیتی نهادهای خدماترسان مشغول امداد به افراد، خانوادهها و خانهها و اماکن آسیبدیده هستند؛ آتشنشانی مشغول تخلیه آوار یا خاموشکردن ناشی از آتش بمبهای امریکایی و صهیونی است، اورژانس در تلاش برای یافتن قربانیان این حملات و نجات زندگان است، مراکز درمانی مشغول مراقبتهای پزشکی از زخمیهای این حملاتاند یا آمادهباش برای پاسخ به نیازهای جدیدند. پلیس نیز بر تأمین امنیت و مقابله با پیادهنظام دشمن متمرکز است و طبعاً توجه کمتری بر کنترل و مهار مراکز غیرمجاز تولید ترقه و مواد محترقه یا انبارها آن دارد.
با این اوصاف در صورت برگزاری این مراسم با لحاظ تجربه سالهای پیشین، این نهادهای خدماتی باید توان خود را همزمان مصروف دو مأموریت سازند و طبیعی است که برداشتن این دو بار سنگین توان این نیروها را مستهلک خواهد کرد و موجب خستگی ایشان خواهد شد و حالآنکه اولویت اول کشور مقابله فعال با آسیبهای ناشی از جنگ است و دلیلی ندارد توان آن اعم از کاری و روحی مصروف امری که اولویتی ندارد، گردد.
حجتالاسلام عباس حیدریپور
نظر شما