راه برای عالمی ربّانی شدن بسته نیست

حجت الاسلام و المسلمین محمد دهقان، از مبلّغان شهرستان آمل در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری با اشاره به جایگاه والای علم و عالم، در نگاه دین مبین اسلام اظهار داشت: عالم ربّانی شدن، هم ممکن و در دسترس می باشد و هم وظیفه ای بر دوش همگان است.

کارشناس دینی خاطرنشان کرد: عالمان ربّانی کسانی هستند که پیوند مستحکمی با خدا دارند؛ با امر به معروف و نهی از منکر و از مصادیق مهمّ آن، یعنی «امر به قسط»، در صدد تربیتِ جدّی و مستمرّ مردم می باشند؛ و از شاگردان ویژه، همصف و همسنگر انبیای الهی (ع) به شمار می روند و شهادتشان نیز در ردیف شهادت آن بزرگواران قرار دارد؛ و مشمول این اصل کلّی در آیه شریفه هستند: «و کَأیِّن مِن نَبِی قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّیّونَ کَثیرٌ فَما وهَنوا لِما أصابَهُم فی سَبیلِ اللهِ وما ضَعُفوا ومَا استَکانوا واللهُ یُحِبُّ الصَّابِرِین؛ انبوهی دانشمندانِ الهی مسلک [و کاملان در دینِ‏] به همراه آنان جنگیدند، پس در برابر آسیب‏هایی که در راه خدا به آنان رسید، سستی نکردند و ناتوان نشدند و [در برابر دشمن‏] سر تسلیم و فروتنی فرود نیاوردند؛ و خدا شکیبایان را دوست دارد.» (سوره آل عمران، آیه 146)

کارشناس دینی یادآور گردید: رسول خدا (ص) نیز مانند دیگر انبیای الهی (ع) پیروانی خاصّ، مانند جعفر طیار، حمزه سیدالشهداء و بسیاری دیگر از صحابه تربیت کرده است که برای تحقّق آرمان های الهی و برپایی قسط حتی تا مرز شهادت پیش می رفتند و بعضی از آن بزرگواران حتی پای رکاب رسول الله (ص) در میادین نبرد به شهادت رسیده اند.

مبلّغ شهرستان آمل ابراز داشت: عالم ربّانی، جایگاه و وظیفه خویش را به خوبی می شناسد و کسی که عالم ربانی نیست، دچار افراط و تفریط خواهد شد؛ به عبارت دیگر، چه بسا در مواقعی، ممکن است با تهوّر ناروا خود را به کشتن دهد؛ یا ترس بیجا او را به تقیه یا خلاف وظیفه وادارد.

حجت الاسلام و المسلمین دهقان تصریح کرد: امام خمینی (قدس سرّه) که از مصادیق روشن عالمان ربّانی بودند، در نخستین روزهای شکل گیری انقلاب اسلامی که گناهان عملی برخی، به گناهان اعتقادی شان می انجامید، در اعلامیه ای فرمودند: امروز مبارزه واجب است، ولو بلغ ما بلغ. هرگاه اصل دین در خطر باشد، جای تقیه نیست و نمی توان گفت چون خطر در پیش است، باید صبر کرد.

کارشناس دینی خاطرنشان کرد: بعضی راحت طلبان، احیاناً با تمسّک به آیه «یا أیُّهَا الَّذینَ آمَنوا عَلَیکُم أنفُسَکُم لایَضُرُّکُم مَن ضَلَّ إذَا اهتَدَیتُم» چنین برداشت می کردند که مواظب خودتان باشید و لازم نیست دیگران را امر به معروف کنید و تبهکاری دیگران برای شما ضرری ندارد؛ غافل از اینکه در این آیه جمله «إذَا اهتَدَیتُم» آمده است؛ یعنی گمراهی دیگران ضرری برای شما ندارد، زمانی که شما هدایت یابید؛ و روشن است وقتی انسان هدایت می شود که وظیفه امر به معروف را انجام دهد؛ نه اینکه بی تفاوت و راحت طلب باشد.