حجت الاسلام و المسلمین محمد اسحاقی کارشناس دینی در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری با اشاره به دهه کرامت و سالروز میلاد پرنور امام علیّ بن موسی الرضا (ع)، اظهار داشت: از آثار و برکات فراوان حرکت امام رضا (ع) به مرو، بیان حدیث «سلسلة الذهب» در جمع مردم نیشابور است.
کارشناس دینی یادآور شد: شیخ صدوق (ره) در کتاب «التوحید» روایت کرده است: «حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مُوسَی بْنِ الْمُتَوَکِّلِ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحُسَیْنِ مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ الْأَسَدِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحُسَیْنِ الصُّوفِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا یُوسُفُ بْنُ عَقِیلٍ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ رَاهَوَیْهِ قَالَ: لَمَّا وَافَی أَبُو الْحَسَنِ الرِّضَا ع بِنَیْسَابُورَ وَ أَرَادَ أَنْ یَخْرُجَ مِنْهَا إِلَی الْمَأْمُونِ اجْتَمَعَ إِلَیْهِ أَصْحَابُ الْحَدِیثِ فَقَالُوا لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ تَرْحَلُ عَنَّا وَ لَا تُحَدِّثُنَا بِحَدِیثٍ فَنَسْتَفِیدَهُ مِنْکَ وَ کَانَ قَدْ قَعَدَ فِی الْعَمَّارِیَّةِ فَأَطْلَعَ رَأْسَهُ وَ قَالَ سَمِعْتُ أَبِی مُوسَی بْنَ جَعْفَرٍ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی مُحَمَّدَ بْنَ عَلِیٍّ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی عَلِیَّ بْنَ الْحُسَیْنِ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ یَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ص یَقُولُ سَمِعْتُ جَبْرَئِیلَ یَقُولُ سَمِعْتُ اللَّهَ جَلَّ جَلَالُهُ یَقُولُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ حِصْنِی فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِی أَمِنَ مِنْ عَذَابِی قَالَ فَلَمَّا مَرَّتِ الرَّاحِلَةُ نَادَانَا بِشُرُوطِهَا وَ أَنَا مِنْ شُرُوطِهَا؛ اسحق بن راهویه می گوید: وقتی ابوالحسن الرضا (ع) به نیشابور آمد و خواست از آنجا نزد مأمون کوچ کند، اصحاب حدیث جمع شدند و به حضرت عرض کردند: یا ابن رسول اللَّه از نزد ما می روی و حدیثی نمی فرمائی که ما از شما استفاده کنیم؟ حضرت در هودج نشسته بود؛ سر خود را بیرون آورد و فرمود: شنیدم از پدرم موسی بن جعفر (ع) می گفت: شنیدم از پدرم جعفر بن محمد (ع) می گفت: شنیدم از پدرم محمد بن علی (ع) می گفت: شنیدم از پدرم علی بن الحسین (ع) می:گفت شنیدم از پدرم حسین بن علی (ع) می گفت: شنیدم از پدرم امیر المؤمنین علی بن ابی طالب (ع) می گفت: شنیدم از رسول خدا (ص) می گفت: شنیدم از جبرئیل می گفت: «شنیدم از خدای عز و جل می فرماید: «لا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ» حصن من است و هرکس در حصن من در آید، از عذابم در امان است.» وقتی راحله به راه افتاد و گذشت، با صدای بلند به ما بیان فرمود: «ورود به آن حصن، شروطی دارد که من از جمله آن شروط هستم.» (توحید شیخ صدوق، ص ۲۵، ح ۲۳)
حجت الاسلام و المسلمین اسحاقی با اشاره به وجود فرقه های مختلف در دوران امام رضا (ع)، مانند زیدیه، واقفیه، اسماعیلیه و غلات و فرقه منحرف صوفیه که به نام اهل بیت (ع) فعالیت می کردند، خاطرنشان کرد: مقابله امام رضا (ع) با این فرقه های منحرف، سبب گردید تا بعد از ایشان، فرقه جدیدی پدید نیاید؛ از این رو هر کسی که ولایت و امامت اباالحسن علی بن موسی الرضا (ع) را پذیرفته باشد، عملا به امامت همه امامان بعد از ایشان تا امام زمان (عج) اعتقاد دارد و شیعه دوازده امامی است.
وی با اشاره به نقصان اعتقادات در همه فرقه های منحرف منشعب از مذهب حقّه شیعه خاطرنشان کرد: نقصان اساسی آن فرقه ها در بحث اعتقاد به امامان شیعه بوده است. همگی فرقه های شیعه در اعتقاد به امامت ائمه معصومین (ع) تا امام حسین (ع) مشترک هستند؛ از این رو زیارت امام حسین (ع) عمومیت دارد. اما در تاریخ، کسانی که امامت و ولایت حضرت رضا (ع) را قبول کرده اند، در پذیرش امامت تا امام دوازدهم دچار انشعاب نشده و شیعه دوازده امامی نام گرفته اند. از این رو در روایت، خواص نام برده می شوند. البته اگرچه شاید جمعیت حداکثری در بین مسلمان ها نباشند، اما خواصّ معرفتی هستند.
امام رضا (ع) مصداق اتمّ صفت «رضایت»
کارشناس دینی بیان کرد: امام رضا (ع) هیچ خواسته ای غیر از خواسته خدای متعال نداشته است و اراده و مشیت حضرت، فانی در اراده خدای متعال بوده است؛ از این رو به حضرت، «رضا» می گویند؛ و امام رضا (ع)، مصداق و مظهر اتمّ قسم «رضایت» بوده است.
حجت الاسلام و المسلمین اسحاقی خاطرنشان کرد: شیخ صدوق(ره) در کتاب خصال، باب «لا یکون المؤمن مؤمنا حتی یکون فیه ثلاث خصال» از امام رضا (ع) روایت کرده است: «حَدَّثَنَا أَبِی رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِدْرِیسَ قَالَ حَدَّثَنِی مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ قَالَ حَدَّثَنِی سَهْلُ بْنُ زِیَادٍ عَنِ الْحَارِثِ بْنِ الدِّلْهَاثِ مَوْلَی الرِّضَا ع قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع یَقُولُ لَا یَکُونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً حَتَّی یَکُونَ فِیهِ ثَلَاثُ خِصَالٍ سُنَّةٌ مِنْ رَبِّهِ وَ سُنَّةٌ مِنْ نَبِیِّهِ وَ سُنَّةٌ مِنْ وَلِیِّهِ فَالسُّنَةُ مِنْ رَبِّهِ کِتْمَانُ سِرِّهِ قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَ «عالِمُ الْغَیْبِ فَلا یُظْهِرُ عَلی غَیْبِهِ أَحَداً إِلَّا مَنِ ارْتَضی مِنْ رَسُولٍ» (جن: ۲۷) وَ أَمَّا السُّنَّةُ مِنْ نَبِیِّهِ ص فَمُدَارَاةُ النَّاسِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَمَرَ نَبِیَّهُ ص بِمُدَارَاةِ النَّاسِ فَقَالَ «خُذِ الْعَفْوَ وَ أْمُرْ بِالْعُرْفِ وَ أَعْرِضْ عَنِ الْجاهِلِینَ» (اعراف: ۱۹۹) وَ أَمَّا السُّنَّةُ مِنْ وَلِیِّهِ فَالصَّبْرُ فِی الْبَأْسَاءِ وَ الضَّرَّاءِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ «وَ الصَّابِرِینَ فِی الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ» (بقره: ۱۷۷)؛ خادم امام رضا (ع) گفت: از امام رضا (ع) شنیدم که فرمود: مؤمن، مؤمن نمیشود، مگر اینکه در او سه خصلت باشد: سنّتی از پروردگارش و سنّتی از پیامبرش و سنّتی از امامش. سنّت از پروردگارش، پوشیده نگه داشتن سرّش است، خداوند می فرماید: «دانای غیب که غیب خود را به کسی اظهار نمی کند مگر فرستادهای که از او راضی باشد» و اما سنّت از پیامبرش، مدارا کردن با مردم، که خداوند فرمود: «عفو را بگیر و به نیکی امر کن و از جاهلان رویگردان باش» و اما سنّت از امامش، صبر کردن در سختی ها و ناراحتی ها، که خداوند فرمود: «صبرکنندگان در سختیها و ناراحتیها». (خصال، ج ۱، ص ۸۲)
انتهای پیام. /
نظر شما