به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام فلاحزاده، رئیس مرکز موضوع شناسی احکام فقهی، به این سوال مهم میپردازند که چرا حضور در تجمعات شبانه مصداق واجب عینی است.
بسم الله الرحمن الرحیم
با عرض سلام و تسلیت به مناسبت چهلمین روز شهادت امام شهیدمان؛ پیرو مطلبی که در جای دیگری مطرح کردم، برای برخی این سؤال پیش آمده که چرا گفتهام شرکت در این راهپیماییهای شبانه و سر دادن شعار، «واجب عینی» است و نه «واجب کفایی»؟
نکته اصلی همینجاست؛ واجب کفایی عملی است که اگر عدهای آن را انجام دهند، تکلیف از دیگران ساقط میشود؛ مانند نماز میت یا حضور در جبهههای نبرد که اگر به تعداد کافی نیرو در صحنه باشد، برای دیگران تکلیفی باقی نمیماند.
اما در مورد این راهپیماییهای شبانه، عزیزانی که در خط مقدم با دشمن در حال جنگ هستند، تأکید دارند که این حضور، حکم سوختِ موشکهای ما را دارد و بلکه مهمتر است و موجب دلگرمی رزمندگان میشود.
بزرگان نیز مردم را به حضور دعوت کردهاند، اما هرگز نفرمودهاند که «تعداد کافی است» یا «خیابانها پر شده و دیگر نیازی به حضور نیست». بنابراین نمیتوان گفت چون دیگری رفته است، حضور بر من واجب نیست.
در نتیجه، برای تمام افرادی که توانایی دارند و عذری (مانند مشکلات جسمی یا شرعی) ندارند، حضور واجب است؛ این حکم حتی شامل بانوان نیز میشود.
البته در مورد بانوان، اگر همسر ممانعت کند و رفتنِ خانم به بروز اختلاف شدید منجر شود، موضوع متفاوت است، اما در شرایط عادی، برای هیچکس عذری پذیرفته نیست.
حتی طبق فرمایش امیرالمؤمنین (علیهالسلام) که فرمودند: «اللَّهَ اللَّهَ فِی الْجِهَادِ بِأَمْوَالِکُمْ وَأَنْفُسِکُمْ وَأَلْسِنَتِکُمْ»، جهاد لسانی (با زبان) نیز از اقسام جهاد است. بنابراین، کسی هم که به دلیل پادرد یا کهولت سن توانایی حضور فیزیکی ندارد، میتواند با زبان خود (شعار دادن و دعا کردن برای رزمندگان و علیه دشمنان) به تکلیف عمومی خود عمل کند.
برای شنیدن و دانلود صوت اینجا را کلیک کنید.
نظر شما