چهارشنبه ۲۷ خرداد ۱۴۰۵ - ۰۹:۴۲
شور عاشقی | شهادت امام حسین(ع) چگونه اسلام را زنده کرد؟

حوزه/ شهادت حضرت اباعبدالله(ع) نه یک شکست، بلکه تضمین‌کننده بقای اسلام و الهام‌بخش تمامی نهضت‌های حق‌طلبانه در طول تاریخ معرفی شده است؛ حادثه‌ای بی‌بدیل که در منطق اهل‌بیت(ع) هیچ روزی با آن قابل مقایسه نیست.

به گزارش خبرگزاری حوزه، به مناسبت ایام ماه محرم الحرام، گزیده‌ای از بیانات رهبر شهید انقلاب حضرت آیت الله خامنه‌ای(رضوان‌الله‌تعالی‌علیه) به عنوان پرونده ویژه «شور عاشقی» در مورد جریان شناسی و تحلیل چرایی و اهداف قیام عاشورا تقدیم شما فرهیختگان می‌شود.

*شکرانه‌ی زندگی در زمان دولت حق

دعای عرفه از دعاهای بسیار شگفت‌انگیز است. یادتان باشد، سنّت دعاخوانی را فراموش نکنید. دعا بخوانید، معنایش را هم یاد بگیرید. با توجّه به معنایش دعا بخوانید. در دعای عرفه، امام حسین (علیه السلام) خدا را شکر می کند که در دولت حق متولّد شده است. امام حسین (علیه السلام) در سال سوم یا چهارم هجرت متولّد شده و در آن دوره، دولت حق برقرار بوده است.

ببینید چقدر این نعمت، بزرگ است. اینکه تولّد او زمان پیغمبر بوده، چه نعمت بزرگی است. حسین‌بن‌علی (علیه السلام) بعد از سالها که از آن زمان گذشته، با خدای متعال که راز و نیاز می کند، آن نعمت را به یاد می‌آورد؛ این چقدر ارزشمند است. و شما امروز همان نعمت را دارید.

*اهتمام به شکر نعمت دولت حق

دعاها را باید بخوانید. توی مدرسه هم عادت بدهید، تمرین کنید دعاها را؛ نه حالا یک دعای طولانی که بچّه‌ها خسته شوند، نه، یک چهار کلمه دعایی که از ائمّه (علیهم السلام) رسیده باشد، با ترجمه‌ی درست، با توضیح مقصود، به بچّه‌ها یاد بدهید که اینها با این زبان دعا آشنا بشوند.

- در دعای عرفه که از امام حسین (علیه السلام) است، حضرت سیّدالشّهدا (علیه السلام) خدا را شُکر می کند - شاید اوّلین شُکری که می کند، اوّلین مطلبی که می گوید توی این دعا، همین است - برای اینکه در دوران حکومت حق متولّد شده.

می دانید که حسین‌بن‌علی (علیه السلام)، امام سوم ما، در سال سوم هجرت متولّد شده؛ یعنی سه سال از تشکیل حکومت اسلامی رسول الله (صلی الله علیه وآله وسلم) گذشته بوده که این بزرگوار متولّد شده. شُکر می کند خدا را؛ چرا؟

برای اینکه محیط انقلابی و جامعه‌ی انقلابی و حکومت انقلابی و جوّ انقلابی در تنفّس انسان هم اثر می گذارد.

*پیروزی اسلام؛ روی دیگر فاجعه‌ی کربلا

آن حادثه‌ی کربلا را یک بار به چشم یک مصیبت نگاه می کنید و همه چیز هم در آن هست، بد نیست؛ یعنی ما از آن بُعد هم حادثه‌ی کربلا را هرگز نفی نمی کنیم، بلکه اثبات می کنیم، خیلی هم برای ما برکات داشته؛ آن جنبه‌ی عاطفی قضیّه است. امام حسین (علیه السلام) کی بود؟ چرا کشته شد؟ چه جور کشته شد؟ کی‌ها او را کُشتند؟ دنباله‌ی این کشته‌شدن‌ها چی بود؟ و همین چیزها.

یک‌بار به چشم زنده شدن اسلامی که داشت می مرد، به وسیله‌ی این خون و به‌وسیله‌ی شهادت.

وقتی به این دید نگاه می کنید، اصلاً یادتان می رود که یک فاجعه انجام گرفته. توجّه می کنید؛ اصلاً یادتان می رود که یک شخصیّتی مثل امام حسین (علیه السلام) کشته شده، از دنیا رفته؛ چون آن به‌قدری جنبه‌ی مثبت بزرگی است که همه‌ی این جنبه‌های منفی قضیّه را می پوشاند. و این همان چیزی است که ابن‌طاووس که لابد شنیدید، می گوید که: «اگر نه این بود که این سوزها و دردها و مصیبتها وجود داشت، ما در روز عاشورا لباس نو می پوشیدیم و آن را یکی از عیدهای خودمان اعلام می کردیم»؛ همان بُعد قضیّه است.

*شهادت امام (علیه السلام)؛ حیات ابدی اسلام

شخصیّت‌های برجسته وقتی در راه یک آرمانی به شهادت می رسند، اگرچه با فقدان خود، آن جریان یا آن انقلاب یا آن جامعه را از یک وجود ذی‌قیمت محروم می کنند، اما به وسیله‌ی فداکاری خودشان و خون و شهادت خودشان، آن جریان را تقویت می کنند؛ دقیقاً مثل آن چیزی که در مورد همه‌ی شهدای بزرگ ما در طول تاریخ اتّفاق افتاده و نمونه‌ی بارز آن، عاشورای حسینی است.

شخصیّتی مثل حسین‌بن‌علی (علیه السلام) با ارزش و ارج غیرقابل تصوّری که دارد، وقتی از میان جامعه‌ی بشری مفقود می شود، فقدان او یک ضایعه‌ی جبران‌ناپذیر است؛ اما فداکاری این فقدان، آنقدر بزرگ است که جریانی را که حسین‌بن‌علی (علیه السلام) به آن وابسته است، حیات ابدی می‌بخشد.

این خاصیّت فداکاری است؛ خاصیّت خون است. وقتی ادّعاها با خون انسان امضا می شوند، صحّت آن برای همیشه ثبت می شود. حادثه‌ی کربلا هم تأثیرات بزرگی در عواطف مردم در طول سالیان دراز به‌وجود آورد.

شاید به جرأت بتوان گفت کلّیّه‌ی انقلاب هایی که بعد از حادثه‌ی عاشورا در طول چند قرن اتّفاق افتاد، مستند به حادثه‌ی عاشورا بود؛ از آنجا الهام می گرفت و به آنجا استناد پیدا می کرد؛ چنین تأثیر عظیم تاریخی را در روند انقلاب های اسلامیِ آن زمان، دوران های نخستین، داشت.

هیچ حادثه‌ای را نمی توان با حادثه‌ی عاشورا مقایسه کرد؛ همان‌طور که در کلمات امام حسن‌مجتبی (علیه السلام) هست:

«لا یَوْمَ کَیَوْمِکَ یَا أَبَاعَبْدِالله»؛

هیچ روزی مثل روز عاشورا نیست. یعنی اگر بخواهیم ابعاد حادثه‌ی عاشورا را تصویر کنیم، مجسّم کنیم و بشماریم، مشخّص خواهد شد ماهیتاً نوع دیگری است. در حقیقت هیچ شخصیّتی با حسین‌بن‌علی (علیه السلام)، و هیچ حادثه‌ای با حادثه‌ی عاشورا قابل مقایسه نیست.

*پیروزی قیام عاشورا

چه کسی می تواند بگوید عالم اسلام و تاریخ اسلام و اندیشه‌ی اسلامی با شهادت حسین‌بن‌علی (علیه السلام) زیان کرد. حسین‌بن‌علی (علیه السلام) شخصیّت عظیم تاریخ بشریّت و امام معصوم، از دست انسان ها رفت، اما بقای اسلام با آن خونِ جوشانِ پاک تضمین شد.

برچسب‌ها

نظر شما

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha