ناگاه... بغض‌ها شکست. شانه‌ها لرزید. پیرمردی برپای خاست. محاسن سپید و چشم‌ها پرآب. حبیب بود؛ با صدایی که از جگر می‌سوخت: «ما را پس از تو چه جای زندگانی؟ تو را میانِ این گرگ‌ها رها کنیم و برویم؟ خدا نیاورد روزی را که آسمان باشد و روی تو نباشد