«ما یتیمانیم»؛ سوگ ملتی برای پدر از دست‌رفته

شاعر مسعود آزادبخت در شعر «سایه خورشید» به مناسبت تشییع رهبر شهید، تصویری از مهربانی و رهبری پدرانه ترسیم کرده است. این اثر با تشبیه ایشان به خورشید و آیینه، غم یتیمی ملت و امید به ماندگاری راه عدالت را به تصویر می‌کشد.

نام شعر : سایه خورشید

پایِ تاول‌خورده‌مان را بوسه می‌زد سایه‌اش
سقفِ امنِ خانه‌ٔ ایرانیان هم خانه‌اش

در میانِ هُرمِ آتش، لحنِ او بارانِ عشق
شمعِ جمعِ خستگان بود و شکستند شانه‌اش

دستِ گرمش تکیه‌گاهِ کوه بود و ای دریغ
باغِ لبخندش پناهِ نسلِ آن پروانه‌اش

مثلِ آن خورشیدِ حق تابان که می‌تابد به شب
خاکِ ما را زنده می‌کرد آن دمِ جانانه‌اش

او نه تنها رهبرِ ما، بلکه یک آیینه بود
در نگاهش دیده‌ایم ابعادِ حق‌بینانه‌اش

ما یتیمانیم و اینک سوگوارِ یک پدر
که جهانِ تیره روشن شد به خونِ خانه‌اش

نامِ او حافظ بُوَد این کشور و با این امید
نقشِ عدلی مانَد از دریایِ حق فرزانه‌اش

شاعر: مسعود آزادبخت