داغی که تازه شد؛ میعادگاهِ میناب در سوگ فرشتگان به خون‌خفته

به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از هرمزگان، بار دیگر آسمانِ میناب، داغدارِ لاله‌هایی است که طعمِ عدالتِ ادعاییِ غرب را در زیر آوارِ بمب‌های وحشیانه چشیدند. امروز، گلزار شهدای میناب، شاهد صحنه‌ای است که قلم از توصیفِ عظمتِ مصیبتش ناتوان است؛ تشییع پیکرهای مطهری که پس از ماه‌ها، از دلِ خاک و آوارِ دبستان «شجره طیبه» سر برآورده‌اند تا گواهی باشند بر عمقِ جنایتِ استکبار در این خطه از ایران اسلامی.

فضای مراسم، آکنده از عطرِ ایثار و طنینِ گریه‌هایی است که در آن، بغض‌های فروخورده، به کیفرخواستی جهانی علیه ارتش متجاوز آمریکا بدل شده است. ۶۸ پاره‌تن از پیکر مطهرِ ۳۴ شهیدِ تازه تفحص شده، اکنون بر روی دستانِ مردمِ مؤمن و ولایتمدار میناب قرار گرفته تا در کنارِ دیگر هم‌سفرانِ آسمانی‌شان آرام گیرند؛ لحظاتی که برای والدینِ صبورِ این دانش‌آموزان، آزمونی سخت از جنسِ کربلاست.

بازخوانیِ آن ۹ اسفندِ خونین، همواره زخمی عمیق بر پیکره‌ی حافظه‌ی تاریخی این ملت است؛ روزی که ارتشِ تروریستِ آمریکا، به جای میدانِ نبرد، به سراغِ کلاس‌های درس رفت و با هدف قرار دادنِ دبستانِ شجره طیبه، ۱۶۸ تن از معلمان، خانواده‌ها و به‌ویژه فرشتگانِ خردسالِ ۶ تا ۱۲ ساله را در خون غرق کرد. این تنها یک حمله نبود، بلکه اعلامِ رسمیِ جنگِ استکبار با آینده‌ی این مرز و بوم بود.

در این میان، شهادتِ ۱۲۰ دانش‌آموزِ معصوم، جنایتی است که در هیچ کجای حقوقِ بین‌الملل، جز «نسل‌کشی» و «جنایتِ علیه بشریت» نام دیگری بر آن نمی‌توان نهاد. این فاجعه نشان داد که سردمدارانِ نظام سلطه، برای رسیدن به اهدافِ شومِ خود در تنگه‌ی هرمز، هیچ خط قرمزی ندارند و حتی از ریختنِ خونِ کودکانِ بی‌دفاع نیز ابایی ندارند. اما امروز، برخلافِ تصورِ جانیان که گمان می‌کردند با ریختنِ این خون‌ها بذرِ رعب و وحشت می‌کارند، شاهدِ رویشِ دوباره‌ی ایمان و استقامت در ساحلِ خلیجِ فارس هستیم. حضورِ پرشورِ مردمِ هرمزگان، پاسخی دندان‌شکن به رویاهای باطلِ دشمن است؛ حضوری که فریاد می‌زند: ما اگر بمیریم، با عزت می‌میریم و هرگز در برابرِ ستمگر سر خم نخواهیم کرد.

امروز پدران و مادرانِ این شهدا، با وجودِ داغِ جانکاهِ دوریِ فرزند، با تأسی از الگوی صبرِ زینبی (س)، پیکرهای پاره‌پاره‌ی جگرگوشگانشان را برای دومین بار به دستِ خاک می‌سپارند. این «ایمانِ حسینی»، همان سدِ مستحکمی است که در برابرِ توپ و تانکِ دشمن ایستاده و هیچ‌گاه در هم نخواهد شکست. راهبردهای شیطانیِ آمریکا در منطقه، که با خونِ این کودکانِ مظلوم امضا شده، نه تنها به اهدافش نرسیده، بلکه بیزاریِ ملت‌های منطقه از حضورِ نامشروعِ آن‌ها را دوچندان کرده است. این اشک‌ها که امروز در گلزار شهدا می‌بینیم، نه اشکِ ضعف، بلکه باروتِ خشمِ انقلابیِ ملتی است که تا انتقامِ این خون‌های به ناحق ریخته شده را نگیرد، آرام نخواهد نشست.

ما به عنوانِ راویانِ این صحنه‌های حماسی، وظیفه داریم این جنایتِ فراموش‌نشدنی را با تمامِ ابعادش برای نسل‌های آینده ثبت کنیم. این شهدا، تنها دانش‌آموزانِ یک مدرسه نبودند؛ آن‌ها سندِ حقانیتِ انقلاب اسلامی و بزرگترین کیفرخواست علیه تروریسمِ دولتیِ آمریکا در دادگاهِ افکار عمومیِ جهان هستند که برای همیشه در تاریخ باقی خواهد ماند.