حجتالاسلام والمسلمین ناصر ابراهیمی، از مبلّغان شهرستان جویبار، در گفتوگو با خبرنگار این خبرگزاری با اشاره به ایام اربعین حسینی و پیوند آن با مفاهیم عمیق قرآنی، اظهار داشت: تعظیم شعائر الهی، ریشه در «تقوای قلوب» دارد. تقوا در معنای لغوی و کاربردی، همان مراقبت، دقت و هوشمندی در مسیر دستیابی به عالیترین هدف زندگی، یعنی تقرب الیالله است؛ به گونهای که انسان مراقب باشد در هیچ لحظهای از هدف اصلی خود دور نشود.
تفاوت تقوای جوارح و تقوای الهی؛ از نظم رفتاری تا صفا و پاکی
کارشناس دینی با تبیین سطوح مختلف تقوا خاطرنشان کرد: تقوا در یک سطح، مربوط به مراقبت از اعضا و جوارح است؛ مانند دقت یک جراح در اتاق عمل یا رعایت ادب در زبان و رفتار برای متقاعد کردن مخاطب در تجارت. اما زمانی که این مراقبتها بر اساس دستورات دینی و با هدف رسیدن به خدا صورت گیرد، به «تقوای الهی» تبدیل میشود. وی افزود: تقوای الهی یک امر عقلانی است که هرگز کهنگی نمییابد، زیرا انسان را به سوی هدفی بیانتها میبرد.
حجتالاسلام و المسلمین ابراهیمی با تأکید بر تمایز میان تقوای اعضا و تقوای قلب بیان داشت: تقوای اعضا بر رفتار بیرونی نظارت دارد، اما تقوای قلب به معنای مراقبت از درون در برابر رسوخ افکار بد، کینه و حسادت است. حفظ صفای کودکانه و دوری از قساوت قلب، که مولای متقیان (ع) نیز جوانان را به آن توصیه فرمودند، عالیترین نوع تقواست. انسانی که حتی در ته دلش برای دیگران بدی نخواهد، در سطح بالاتری از کمال قرار دارد و این مقام، شرط عاقبتبهخیری انسان است.
پیوند میان تقوای قلب و تعظیم شعائر الهی در قرآن
مبلّغ شهرستان جویبار با اشاره به آیات مربوط به مناسک حج، تصریح کرد: خداوند در جمعبندی احکام حج، تعظیم شعائر الهی را ناشی از «تقوای قلوب» معرفی میکند. احترام به نشانههای الهی و اولیای خدا، تنها زمانی ممکن است که انسان از تقوای قلب برخوردار باشد. در حقیقت، ادب ظاهری در برابر اولیای خدا (مانند پایین آوردن صدا در پیشگاه پیامبر ساوصل الله)، بازتابی از قلبی است که توسط خداوند برای تقوا «آبدیده و گداخته» شده است.
وی با تبیین جایگاه ولایت در تقوای قلب بیان داشت: بسیاری از شعائر الهی، در حقیقت شعائر ولایی هستند. وقتی امام امیرالمؤمنین علی (ع) میفرمایند «أنا آیة الله الکبری»، تأکید میکنند که ولایت، عالیترین نشانه خداست. تنها کسی میتواند حرمت اولیای خدا را نگه دارد که قلبش از کدورتها و بیماریهای روحی پاک باشد؛ چرا که هرگونه تیرگی در دل، مانع از پذیرش و احترام به مقام ولایت میشود.
سیره آیتالله العظمی بهجت (ره) در تجلی تعظیم شعائر
حجتالاسلام و المسلمین ابراهیمی با نقل خاطرهای از تولیت سابق آستان قدس حضرت معصومه (س)، آقای مسعودی، اظهار داشت: آیتالله العظمی بهجت (ره) با وجود مقام والای زهد و عبادتی که در آن سیر میکردند، به جزئیات مرمت گنبد حرم توجه داشتند و بر رفع پوسیدگیهای طلاهای گنبد اصرار میکردند. وی افزود: ایشان در پیام رونمایی از گنبد مرمت شده، با استناد به آیه «ذلِکَ وَ مَنْ یُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ»، این اقدام را بخشی از تعظیم شعائر الهی دانستند و حتی پیوند میان اربعین و تعظیم شعائر را مورد تأکید قرار دادند.
حب حسینی (ع)؛ نخستین قطره نور در قلبهای سعادتمند
مبلّغ شهرستان جویبار با تحلیل رابطه میان محبت به اهلبیت (ع) و تقدیر الهی اظهار داشت: خداوند مقدرات انسان را بر اساس آنچه در «ته دل» اوست رقم میزند. محبت به اباعالدالله الحسین(ع) و اشتیاق برای زیارت ایشان، نوری است که خداوند در قلب مؤمن میافکند. گاهی افرادی که شاید در تکالیف ظاهری کوتاهی کردهاند، اما کششی وصفناپذیر به سوی اربعین دارند؛ این نشان میدهد که گوشهای از قلب آنها نورانی است و همین محبت، میتواند موجب سعادتمند شدن آنها شود.
وی خاطرنشان کرد: خداوند هرگاه بخواهد دلی را هدایت کند، ابتدا نوری را به قلب او وارد میسازد و اولین قطره نوری که در قلبهای مورد محبت خدا وارد میشود، «حب امام حسین(ع)» است. بنابراین، محبت به امام حسین (ع) گواه پاکی قلب است و حتی اگر کسی در رفتار دچار لغزش باشد، اما در ته دلش برای امام حسین(ع) گریه کند، باید به سعادت او امید داشت؛ زیرا این محبت، همان نقطه نورانی است که با سیاهیهای قلب تقابل میدهد و انسان را به سوی کمال و تقوای واقعی سوق میدهد.
نظر شما