به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از مشهد، با فرارسیدن آخرین روزهای ماه صفر و سالروز شهادت امام رضا(ع)، مشهدالرضا بار دیگر چهرهای متفاوت به خود گرفته است؛ خیابانهای منتهی به حرم مطهر رضوی، ورودیهای شهر و مسیرهای پیادهروی، مملو از زائرانی است که پس از زیارت امام حسین(ع) و پیمودن مسیرهای طولانی، این بار دل به جاده مشهد سپردهاند تا در آخرین روز صفر، میهمان امام مهربانیها باشند.
در سالهای گذشته نیز همزمان با فرارسیدن ایام پایانی ماه صفر، مشهد از اربعین حسینی تا سالروز شهادت امام رضا(ع) میزبان خیل عظیمی از زائران پیاده بوده است؛ زائرانی که از شهرها و روستاهای خراسان بزرگ و دیگر نقاط کشور، خود را به حرم مطهر رضوی میرسانند و زیارت امام رضا(ع) را پایان این سفر معنوی قرار میدهند تا پس از زیارت، راهی خانههای خود شوند.
امسال نیز از مبادی ورودی مشهد مقدس، موکبهای خدمترسانی به زائران رضوی برپا شدهاند؛ موکبهایی که بیش از یک هفته است فعالیت خود را آغاز کرده و در مسیر زائرانی قرار گرفتهاند که پیاده و با کمترین امکانات، از روستاها و شهرهای اطراف خود را به مشهد رساندهاند.
زیارت در این روزها تنها حضور در صحن و رواق نیست؛ هر زائر با خود روایتی از یک سفر، یک دلتنگی و یک عهد به همراه آورده است. زیارت زائران و مجاوران در این روزها رنگ و بوی دیگری دارد و موکبهای خدمترسان نیز جلوهای متفاوت از همدلی و میزبانی را به نمایش گذاشتهاند.
در کنار پرچمهای عزای امام رضا(ع)، دو پرچم ایران اسلامی و یالثارات الحسین ، یالثارت الخامنه ای در دست بسیاری از زائران دیده میشود؛ نشانهای از پیوند محبت اهلبیت(ع) با غیرت ملی و ایستادگی در برابر دشمن است .
در پی جنگ رمضان و حوادث تلخ روزهای جنگ ، یاد شهدا نیز در میان این جمعیت زنده است. تصاویر شهدای میناب، شهدای ناو دنا، شهدای جنگ رمضان و تصویر رهبر شهید و مقام معظم رهبری، در بسیاری از موکبهای داخل و خارج شهر به چشم میخورد.
گویی زائران امروز خود را تنها میهمان حرم نمیدانند؛ بلکه بخشی از خانواده بزرگ شهدا هستند و با یاد و نام آنان به زیارت آمدهاند.
در میان ازدحام جمعیت و شلوغی مسیرهای منتهی به حرم، زائرانی دیده میشوند که خستگی راه را به جان خریدهاند تا با پای پیاده وارد حرم شوند. برخی از آنان پس از زیارت کربلا، مسیر بازگشت را به سمت مشهد تغییر دادهاند.
یکی از زائران میگوید دو روز پیش در کربلا بوده و اکنون برای زیارت امام رضا(ع) خود را به مشهد رسانده است؛ زائری که پس از زیارت، قرار است به شهر خود بازگردد.
زائران پیاده، به رسم ادب و با اذن دخول، قدم به حرم مطهر رضوی میگذارند؛ گویی پس از طی مسافتی طولانی، اکنون منتظر اجازهای از صاحبخانهاند تا وارد خانهای شوند که سالهاست دلشان برای دیدنش بیقرار بوده است.
برای برخی از زائران، بهویژه کسانی که نخستین بار به مشهد آمدهاند، دو نشانی اهمیت ویژهای دارد؛ نخست، یافتن خادمان امام رضا(ع) برای دریافت راهنمایی و عرض ارادت و دوم، حضور در کنار مزار رهبر شهید.
اگر این روزها وارد رواق دارالذکر شوید، جایی که آرامگاه ابدی رهبر شهید و عزیزان ایشان قرار دارد، صحنههایی متفاوت از دلتنگی و ارادت را خواهید دید.
هقهق گریه مردان و زنان، کودکان و نوجوانانی که توفیق دیدار نزدیک با رهبر را نداشتند، در فضای رواق طنینانداز است؛ برخی نتوانستند در مراسم تشییع حضور پیدا کنند و اکنون در جوار امام شهید آمدهاند تا دلتنگی خود را با زیارت و اشک آرام کنند.
اینجا اشکها فقط برای شهادت یک رهبر نیست؛ روایت دلتنگی نسلی است که خود را با راه شهیدان پیوند زده و اکنون در جوار امام رضا(ع)، یاد شهدا و رهبر شهید را زنده نگه داشته است.
موکبها، چایخانهها و مهمانخانههای حرم مطهر رضوی نیز در روز شهادت امام هشتم(ع)، بیش از روزهای گذشته میزبان زائران هستند. خستگی راه در کنار یک استکان چای و اندکی استراحت، جای خود را به شوق زیارت میدهد.
گرمای هوا نیز نتوانسته از حضور زائران بکاهد. خنککنندههای مستقر در صحنها، هوای گرم را برای زائران قابل تحملتر کرده و خادمان و خدمتگزاران حرم تلاش میکنند شرایط مناسبی برای حضور این جمعیت فراهم کنند.
با وجود شلوغی و ازدحام، بسیاری از زائران و مجاوران میدانها و خیابانهای اطراف حرم را ترک نکردهاند. پرچم ایران اسلامی و یالثارات در دست زائران دیده میشود و مشتهای گرهکرده، در کنار ذکر و سلام بر امام رضا(ع)، تصویری از همبستگی و ایستادگی را شکل داده است.
در میان این جمعیت، گفتوگوهای کوتاه میان خادمان و زائران، جلوهای از محبت و همدلی را به نمایش میگذارد. خادمی که زائری از بندرعباس یا اهواز را میبیند، تنها او را یک زائر نمیداند؛ جویای حال او، خانوادهاش و شهرش میشود.
خادم امام رضا(ع) با لبخند از زائر میپرسد که حال مردم شهرشان چگونه است و آیا در سلامت به مشهد رسیدهاند. زائر نیز از مسیر و سفرش میگوید و در همین گفتوگوی کوتاه، فاصله میان خادم و زائر از میان میرود.
خادم میگوید در روزهای جنگ هنگام زیارت، برای تمام ایران دعا میکردند؛ برای سلامت مردم و پیروزی رزمندگان. حالا که زائران از شهرهای مختلف خود را به حرم رساندهاند، دیدن دوباره آنان برای خادمان، یادآور همان دعاهاست؛ دعاهایی که در زیارت امینالله و هنگام سلام به امام رضا(ع)، نام ایران و مردمش را نیز در خود جای داده بود.
این گفتوگوی کوتاه، شاید ساده به نظر برسد، اما برای زائر خستهای که کیلومترها راه آمده، معنای دیگری دارد؛ اینکه در حرم امام رضا(ع)، کسی منتظر او بوده و برای سلامت و بازگشتش دعا کرده است.
آخرین روز صفر در مشهد، تنها پایان یک ماه عزاداری نیست؛ پایان مسیری است که بسیاری از زائران آن را از کربلا آغاز کرده و در مشهد به پایان میرسانند.
زائرانی که از کنار مرزها، شهرها و روستاها گذشتهاند، خستگی راه را تحمل کردهاند و اکنون در جوار امام رضا(ع) ایستادهاند؛ با پرچمی در دست، نام شهیدی بر لب و سلامی در دل.
اینجا کربلا و مشهد به هم میرسند؛ زائر از حرم امام حسین(ع) آمده و در حرم امام رضا(ع) آرام گرفته است. اشک بر گونههاست، پرچمها در دستهاست و دلها هنوز درگیر عهدی است که با شهدا، اهلبیت(ع) و ایران اسلامی بسته شده است.
مشهد در آخرین روز صفر، خانهای است که درهایش به روی همه باز است؛ خانهای که زائران، پس از پیمودن راهی طولانی، در آن به صاحبخانه سلام میدهند و با دلی آرامتر راهی خانه میشوند؛ با این امید که زیارت امروز، توشهای برای ادامه راه زندگی و عهدی دوباره با امام مهربانیها باشد.
انتهای پیام/
نظر شما