به گزارش گروه ترجمۀ خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام و المسلمین سید ابراهیم خلیل رضوی رئیس شورای علمای امامیه بنگلادش در مجلس عزاداری که در شهر خلنای این کشور برگزار شد، گفت: امام حسن(ع) با بخشندگی و فروتنی، نماد «کریم اهلبیت(ع)» بود و با پذیرش صلحی مشروط، ضمن جلوگیری از خونریزی مسلمانان، راهی حکیمانه برای حفظ وحدت و مصالح امت اسلامی برگزید.
وی در ادامه سخنان خود با اشاره به جایگاه امام حسن(ع) در سخنان پیامبر اکرم(ص) گفت: رسول خدا(ص) درباره امام حسن(ع) و برادرش امام حسین(ع) فرمودند: «حسن و حسین، سرور جوانان اهل بهشت هستند.» همچنین آیه تطهیر در سوره احزاب، بیانگر جایگاه والای اهلبیت(ع) است.
این عالم دینی افزود: امام حسن(ع) در طول زندگی خود بارها تمام دارایی خویش را در راه خدا بخشید و به همین دلیل به «کریم اهلبیت(ع)» شهرت یافت. هیچ نیازمندی که به در خانه آن حضرت میآمد، دست خالی بازنمیگشت. ایشان در عین بخشندگی، بسیار فروتن و در برابر خداوند خاضع بود. هنگام وضو از خوف الهی بدنش میلرزید و چهرهاش دگرگون میشد. همچنین هنگام رفتن به حج، گاه با پای برهنه به سوی خانه خدا حرکت میکرد تا نهایت خشوع و محبت خود را در برابر پروردگار نشان دهد.
وی درباره صلح امام حسن(ع) با معاویه اظهار داشت: هنگامی که امام حسن(ع) مشاهده کرد سپاه ایشان دچار آشفتگی شده، بخشی از مردم کوفه دچار تردید شدهاند و برخی نیز در برابر وعدههای مالی معاویه به او پیوستهاند، آن حضرت برای جلوگیری از یک جنگ خونین و بیثمر، تصمیم به پذیرش صلح گرفت؛ اما این صلح به معنای تسلیم بدون قید و شرط نبود.
رئیس شورای علمای امامیه بنگلادش افزود: امام حسن(ع) با تعیین شروطی روشن، ماهیت حکومت معاویه و میزان پایبندی او به اسلام را در برابر افکار عمومی آشکار کرد. از جمله مهمترین شروط صلح این بود که معاویه بر اساس قرآن کریم و سنت پیامبر اکرم(ص) حکومت کند و پس از خود نیز کسی را به عنوان خلیفه یا جانشین تعیین نکند.
حجتالاسلام سید ابراهیم خلیل رضوی ادامه داد: از دیگر شروط صلح، توقف اهانت و لعن امام علی(ع) در منابر و محافل حکومتی بود. با این حال، معاویه بعدها با نادیده گرفتن مفاد پیمان، فرزند خود یزید را به عنوان جانشین معرفی کرد و بدین ترتیب، پیمانشکنی و قدرتطلبی او برای مسلمانان آشکار شد.
وی تأکید کرد: صلح امام حسن(ع) اقدامی از روی ضعف نبود، بلکه تصمیمی حکیمانه و تاریخی برای حفظ جان مسلمانان، جلوگیری از خونریزی و آشکار ساختن چهره واقعی جریان حاکم بود؛ اقدامی که در ادامه، زمینه را برای نهضت تاریخی عاشورا و قیام امام حسین(ع) فراهم کرد.
حضور گسترده و خودجوش مردم در این مراسم، جلوهای از محبت آنان به امام حسن مجتبی(ع)، آموزههای معنوی ایشان و پیام انساندوستانه اهلبیت(ع) بود.
نظر شما