حجتالاسلام والمسلمین مرتضی حامدی در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در تهران، در پاسخ به این پرسش که روحانی در عصر حاضر چه مسئولیتهایی بر عهده دارد و آیا صرفاً باید یک سخنران باشد، اظهار داشت: در این خصوص چند نکته را باید مورد توجه قرار داد؛ رسالت اصلی یک عالم دینی به عنوان وارث رسول خدا(ص) و وارث انبیا، دعوت مردم به حق و هدایتگری است.
وی افزود: وظیفه اولیه هر روحانی و عالم دینی، دعوت مردم به حق، هدایت آنان و رهنمون ساختن آنها به سوی حق و حقیقت است و این رسالت باید در جامعه تحقق پیدا کند.
استاد دانشگاه ادامه داد: تحقق این رسالت گاهی با «بیان» و سخن گفتن است، گاهی با «بنان»؛ یعنی با نوک انگشتان و از طریق نوشتن و قلم زدن و گاهی نیز با ورود به عرصه عمل و انجام کارهای نیک و ترویج خوبیها از طریق رفتار و کردار صورت میگیرد؛ به گونهای که انسان بتواند رایحه خوش عمل صالح را از طریق رفتار خود در جامعه منتشر کند.
وی تصریح کرد: البته وجه جمع همه اینها نیز ممکن است؛ یعنی یک عالم دینی میتواند در عین اینکه سخنران است، نویسنده و اهل قلم نیز باشد و در کنار آن، در عرصه عمل نیز یک عالم عامل باشد. بنابراین این ابعاد باید در کنار یکدیگر دیده شوند و رسالت هدایتگری عالم دینی را نمیتوان تنها در یکی از این عرصهها خلاصه کرد.
حجتالاسلام والمسلمین حامدی با اشاره به سیره انبیا اظهار داشت: وقتی صحبت از میراثداری از انبیا میکنیم، باید ببینیم انبیا چه میکردند. آیا انبیا فقط برای مردم سخن میگفتند و سخنرانی میکردند؟ روشن است که رسالت آنان صرفاً در سخن گفتن خلاصه نمیشد.
وی افزود: انبیا آنقدر که در میدان عمل نقشآفرینی کردند، شاید در میدان سخن نقشآفرینی نکردند؛ چراکه «دو صد گفته چون نیم کردار نیست» و به همان میزان که انسان میتواند با عمل و رفتار خود مردم را دعوت کند، صرفاً با سخن گفتن نمیتواند چنین اثری داشته باشد.
استاد دانشگاه خاطرنشان کرد: انبیا در بخش حضور در جامعه و گرهگشایی از کار مردم نقشآفرین بودند. پیامبر خدا(ص) نیز همانگونه که امیرالمؤمنین(ع) در توصیف ایشان بیان فرمودهاند، طبیبی بودند که به سراغ مردم میرفتند؛ یعنی به جای اینکه منتظر بمانند مردم سراغ ایشان بیایند، خودشان به سراغ مردم میرفتند.
وی ادامه داد: پیامبر(ص) به عنوان یک انسان حاضر، دلسوز و دغدغهمند، میخواستند در عرصه خدمت به مردم نقشآفرینی کنند و گره از کار و مشکلات آنان باز کنند. پیامبر اکرم(ص) با رفتار خود، با اخلاق خوش خود و با نوع حضورشان در جامعه، مردم را به حق دعوت میکردند.
حجتالاسلام والمسلمین حامدی تأکید کرد: بنابراین یک عالم دینی امروز باید فراتر از بحث سخن گفتن و خواندن بیندیشد. البته این به معنای کنار گذاشتن وظایف ذاتی روحانی نیست؛ بلکه یک عالم دینی در عین اینکه وظایف ذاتی خود را انجام میدهد، باید به نقشهای دیگر خود نیز توجه داشته باشد.
وی افزود: حضور در جامعه یکی از این نقشهاست. عالم دینی باید در میان مردم حضور داشته باشد و نسبت به مسائل و مشکلات آنان بیتفاوت نباشد. یکی از موضوعات مهم در این زمینه، «قضای حاجات مردم» و رفع مشکلات آنان است که از امور همیشگی در سیره آلالله(ع) بوده است.
استاد دانشگاه گفت: اینکه انسان بتواند گرهای از کار مردم باز کند، مسئله بسیار مهمی است. اگر ما نتوانیم گرهای از کار مردم باز کنیم، نتوانستهایم آنگونه که باید در این عرصه نقشآفرینی کنیم.
وی تصریح کرد: البته لزوماً این مسئله به این معنا نیست که انسان حتماً باید از جیب خودش برای مردم هزینه کند. ممکن است یک روحانی توان مالی لازم را نداشته باشد، اما این به معنای ناتوانی او در گرهگشایی از مشکلات مردم نیست.
حجتالاسلام والمسلمین حامدی ادامه داد: اگر خودمان امکانات مالی داشتیم، میتوانیم از امکانات خودمان استفاده کنیم؛ اما اگر امکانات مالی نداشتیم، میتوانیم از آبرو، اعتبار، موقعیت و جایگاه اجتماعی خودمان استفاده کنیم تا بتوانیم دغدغههای مردم و مشکلات آنان را کاهش دهیم و در حل مشکلاتشان نقش داشته باشیم.
وی افزود: یک روحانی میتواند با استفاده از اعتبار و جایگاه اجتماعی خود، واسطه خیر شود، افراد را به یکدیگر معرفی کند، برای حل یک مشکل اجتماعی یا خانوادگی اقدام کند و از ظرفیتهایی که در اختیار دارد برای رفع مشکلات مردم استفاده کند.
کارشناس دینی خاطرنشان کرد: این حضور و همراهی با مردم میتواند یک امنیت روحی و روانی برای آنان ایجاد کند؛ به این معنا که مردم احساس کنند در جامعه تنها نیستند و کسانی هستند که درد و دغدغه آنها را میفهمند و در کنار آنها قرار دارند.
وی اظهار داشت: وقتی مردم چنین احساس امنیت و آرامشی داشته باشند، میتوانند با آرامش بیشتری در فضاهای دینی و محیطهای ارزشی حضور پیدا کنند و در این محیطها نقشآفرینی داشته باشند.
حجتالاسلام والمسلمین حامدی تأکید کرد: بنابراین رفع مشکلات مردم، همدردی با مردم، کنار مردم بودن و همراهی با مردم، یک وظیفه خطیر و اصلی برای عالم دینی است و این وظیفه در کنار سخنرانی و سخنوری، تألیف و نوشتن و سایر عرصههای علمی و تبلیغی باید مورد توجه قرار گیرد.
وی در پایان گفت: عالم دینی و روحانی امروز باید مجموعهای از این وظایف را در کنار یکدیگر ببیند؛ هم اهل سخن و قلم باشد، هم عالم عامل باشد و هم در متن جامعه حضور داشته باشد و برای گرهگشایی از مشکلات مردم تلاش کند.
انتهای پیام /
نظر شما