حجتالاسلام سید روحالله بزرگی، از اساتید مدرسه علمیه ابوالحسن امیرالمؤمنین علی(ع) در شهرستان آمل، در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به ایّام حضور کریمه اهل بیت(س) در شهر مقدس قم، اظهار داشت: این ایام فرصت مناسبی است تا با تحلیل خصوصیات آسمانی این شخصیت بزرگ، معرفت بیشتری کسب کرده و تلاش کنیم این ویژگیها را در زندگی خود جاری سازیم.
ولادتی پیشگویی شده
وی نخستین خصوصیت عرشی حضرت معصومه(س) را «پیشگویی ولادت» دانست و خاطرنشان کرد: هر چند پیشگویی ولادت در میان معصومین(ع) سابقه دارد، اما در مورد حضرت معصومه(س) در میان امامزادگان بسیار برجسته است.
کارشناس دینی در تبیین این موضوع به روایت دیدار جابر بن عبدالله انصاری و امام باقر(ع) اشاره کرد و یادآور شد: پیامبر اکرم(ص) پنجاه سال پیش از ولادت امام باقر(ع)، جابر را به دیدار ایشان بشارت داده بود و جابر سالها در انتظار این لحظه موعود ماند تا سرانجام طبق پیشگویی پیامبر(ص)، سلام ایشان را به امام پنجم(ع) برساند.
حجتالاسلام بزرگی همچنین با اشاره به پیشگویی ولادت حضرت مهدی(عج) و شباهتهای جسمی و روحی ایشان به پیامبر(ص)، تصریح کرد: در میان امامزادگان، تنها حضرت معصومه(س) است که امام صادق(ع) چهل و پنج سال پیش از تولدشان، با جزئیات کامل، ولادت و محل دفن ایشان در سرزمین قم را پیشگویی کرده و زیارت ایشان را موجب وجوب بهشت دانستهاند.
مظهر علم حضوری و «عالمه غیر معلّمه»
این استاد حوزه از جایگاه علمی منحصربهفرد حضرت معصومه(س) و تایید مقام علمی ایشان توسط امام کاظم(ع) سخن گفت و در ادامه تبیین ویژگیهای عرشی کریمه اهلبیت(س)، دومین خصوصیت ایشان را «عالمه غیر معلّمه» دانست.
وی اظهار داشت: در حالی که علوم اکتسابی نیازمند آموزش و مکتب هستند، اما معصومین(ع) به دلیل تجلی صفات الهی در وجودشان، از علم حضوری و ولدنی بهرهمندند.
کارشناس دینی تصریح کرد: حضرت معصومه (س) هر چند در مقام نبوت و امامت نبودند، اما شواهد نشان میدهد که ایشان در سنین کوتاه، چنان در سلوک معنوی پیش رفتند که مظهر اسماءالحسنی شده و به مقامی رسیدند که بدون نیاز به معلم و مکتب، بر علوم احاطه داشتند و شخصیت «معلمه غیر متعلمه» را یافتند.
وی برای تبیین این جایگاه علمی، به روایتی از کتاب «کشف اللئالی» اشاره کرد و یادآور شد: روزی جمعی از شیعیان پرسشهایی را برای امام کاظم(ع) نوشتند، اما در غیاب ایشان، حضرت معصومه(س) در سنین خردسالی (حدود ۱۰ سالگی) پاسخهای آنها را نوشت.
حجتالاسلام بزرگی افزود: امام کاظم(ع) پس از بازگشت از سفر، با مطالعه پاسخها، صحت آنها را تأیید کرده و سه بار فرمودند: «پدرش به فدایش باد».
وی خاطرنشان کرد: تعبیر «فداها ابوها» که امام کاظم(ع) در مورد دخترشان به کار بردند، یادآور توصیفات پیامبر اکرم(ص) در شأن حضرت فاطمه زهرا(س) است که نشاندهنده جایگاه والای معنوی و علمی حضرت معصومه(س) است.
تجلّی شخصیت زن با هویت اسلامی
استاد مدرسه علمیه شهرستان آمل با اشاره به «تجلی شخصیت زن با هویت اسلامی» به عنوان سومین خصوصیت عرشی حضرت معصومه(س) یادآور شد: در تعریف و تفسیر زن، چند تفسیر بین (افراط وتفریط) و (موسع و مضیق) وجود داشته و دارد؛ یک نظر بسته و متحجرانه بر این است زن در نظام هستی آفریده شده تا تولید مثل کند و هیچ حق اجتماعی ندارد و نبایست از چهاردیواری خانه خارج شود. در مقابل روشنفکرمآبانه متأثر از قرائت غربی ها است؛ که می گویند زن آزاد کامل است و می تواند تا مرز برهنگی در صحنه اجتماع حضور پیدا کند.
استاد حوزه علمیه قم تأکید کرد: حضرت معصومه(س) با شخصیت اسلامی خود تفسیر سومی از هویت زن را در پیش روی همه قرار داده است؛ بر اساس سیره این بانوی مکرمه، زن شایسته بانویی است که حضور در اجتماع، به هیچ وجه آسیبی به عفت و پاکدامنی وی نزند؛ عفت و پاکدامنی نیز مانع ازحضور دراجتماع و نقش آفرینی وی نشود؛ و این دور در صورتی قابل جمع است که زن به گونه ای در جامعه حضور پیدا کند که شخصیتش کانون توجه مردان قرار بگیرد؛ نه اندام فیزیکی زنانه وی، و هم چنین وی نیز توجه به شخصیت مردان نگاه و نظر داشته نه اندام فیزیکی شخص مردان. چرا که حضرت زهرا (س) در پاسخ به همین پرسش که زن عفیف چه مشخصه ای دارد فرمودند: «خَیْرُ النِّسَاءِ أَنْ لَا یَرَیْنَ الرِّجَالَ وَ لَا یَرَاهُنَّ الرِّجَالُ».بهترین زن، زنی است که مردان را نبیند و مردان هم او را نبینند. (مکارم الاخلاق، ص۲۳۰)
وی افزود: با همین شخصیت زنانه اسلامی است که در سن بیست و هشت سالگی در حالی که مجرّد بود با کاروانی از مردان، سفر هزار کیلومتری از مدینه تا طوس را در پیش گرفتند تا به امام زمانش بپیوندند و این پیامی در خود داشت که زن می تواند در عین اجتماعی بودن، عفیف و محجوب باشد و در عین محجب و عفیف بودن، اجتماعی باشد.
ولایتمداری حضرت معصومه(س) در برابر جبهههای تخریب
حجتالاسلام بزرگی در تبیین چهارمین خصوصیت آسمانی کریمه اهلبیت(س)، «ولایتمداری و تعبد به امام زمان» را الگویی همیشگی برای پویندگان مسیر حق برشمرد.
وی اظهار داشت: سفر حضرت معصومه(س) در حالی صورت گرفت که امام رضا(ع) از چندین جبهه مورد تهاجم و فشار بودند.
کارشناس دینی در تشریح این تلاطمها، تصریح کرد: از یک سو گروه «واقفیه» با بهانه عدم فرزندداری امام رضا(ع) در سنین بالا، منکر امامت ایشان شده بودند و از سوی دیگر، برخی از بستگان امام با طرح شبهاتی درباره چهره حضرت امام جواد(ع)، سعی در تکذیب فرزند بودن ایشان داشتند؛ فتنههایی که تنها با شهادت عالمان قیافه شناس پایان یافت.
وی افزود: علاوه بر این فشارها، قیامهای خشونتزایی مانند قیام «زید النار» و همچنین فشارهای سیاسی مأمون عباسی برای احضار امام به مرو، فضای شدیدی را علیه ایشان ایجاد کرده بود.
حجتالاسلام بزرگی تأکید کرد: در چنین فضای متشنجی که شک و تردید در جامعه موج میزد، حضرت معصومه(س) به عنوان طلایهدار تعبد به ولایت، تحمل فراق برادرشان را نکردند.
این استاد مدرسه علمیه در شهرستان آمل در پایان خاطرنشان کرد: پیمودن مسیر دشوار و هزاران کیلومتری از مدینه تا مرو توسط حضرت معصومه(س)، تنها یک سفر خانوادگی نبود، بلکه نمادی از اوج ارادت و پیوند قلبی با امام زمان(ع) بود تا با حضورشان در کنار امام، مهر تأییدی بر ولایت و مقام ایشان در برابر تمام جبهههای تخریب باشد.
نظر شما