کاتالیزور باشید، نه مداخله‌گر؛ فرمول طلایی برای مدیریت بازی کودکان

به گزارش خبرگزاری حوزه، بازی و تعامل هم‌سالان، مهم‌ترین بستر برای شکوفایی عاطفی، رشد اجتماعی و تخلیه هیجانات در دوران کودکی است. حجت‌الاسلام والمسلمین تراشیون با نگاهی دقیق، نیاز به هم‌بازی را جریانی مستمر از گهواره تا پایان عمر می‌شمارد. در این گزارش، پاسخ‌های کاربردی این کارشناس برجسته به پرسش‌های رایج والدین بررسی می شود.

پرسش:

با توجه به اینکه استاد خیلی روی هم‌بازی تاکید می‌کنند؛
- از چه سنی تا چه سنی باید بچه‌ها هم‌بازی داشته باشند؟
- یعنی در سنین نوجوانی هم باید هم‌بازی داشته باشند؟
- در هفته بهتر است هم‌بازی چند روز و چند ساعت حضور داشته باشد؟
- و هم‌بازی برای بچه‌هایی که لجباز و پرخاشگر و... هستند خیلی لازم است یا برای همه‌ی بچه‌ها؟

پاسخ حجت الاسلام والمسلمین تراشیون به این سؤال؛

۱. معمولا می‌گوییم هم‌بازی "من المهد الی اللحد" است.
یعنی از همان اول یعنی از همان یک‌سالگی نیاز به هم‌بازی‌هایی دارند ولو پدر و مادر باشند.

پدر و مادر با بچه‌ی سه چهار ماهه کنار گهواره بازی می‌کنند. دستی تکان می‌دهند و با همین کار هم‌بازی او شده‌اند. البته در سنین بالا شاید دیگر معنی و مفهوم هم‌بازی را نداشته باشد و از یک سنی که میگذرد می‌گوییم دوست انسان، یعنی انسان تا هنگام مرگش به دوست نیاز دارد.
نوع بازی‌ها عوض می‌شود و لذا این نیاز برای انسان وجود دارد.

۲. معمولا بچه‌ها باید از حدود یک و نیم سال یک هم‌بازی هم‌جنس و هم‌سن کنارشان باشد.

ابتدا هم خیلی محدود یک روز در میان یا دو روز در میان، ده دقیقه یا نیم ساعت.

ممکن است این‌ها یک موقع باهم دعوا هم کنند، ممکن است به هم چک هم بزنند و....

مهم این است که وقتی بچه‌ها در سنین پایین کنار هم‌سالانشان قرار می‌گیرند ما باید نقش پررنگی ایفا کنیم. البته مداخله نکنیم بلکه کاتالیزور باشیم.

نقش کاتالیزور این است که کاری می‌کند که مواد راحت‌تر با هم حل شوند، ما هم باید به همین‌گونه کاری کنیم که این بچه‌ها راحت‌تر بتوانند با هم بازی کنند.

دیگر از سن سه سالگی تقریبا بچه‌ها نیاز روزانه به هم‌بازی دارند یعنی هرچه بیشتر بهتر، این به معنای آن نیست که اگر نتوانستیم دوست روزانه برایش پیدا کنیم بگوییم: خب! دیگر نشد، نه!
ممکن است بتوانیم هفته‌ای دو روز برای آن‌ها هم‌بازی پیدا کنیم همین دو روز غنیمت است و باید زمینه را برایش فراهم کنیم.

در جواب این سوال که مطرح شد آیا بچه‌هایی که پرخاشگر و لجبازند نیاز بیشتری به هم‌بازی دارند یا نه؟

باید بگوییم: یک بخشی از علل لجبازی و پرخاشگری بچه‌ها عدم بازی آن‌ها با بچه‌های هم‌سن و هم‌سالشان است. و این هم‌بازی داشتن می‌تواند کمک کند ولی به این معنی نیست که لزوما بچه‌های لجباز و پرخاشگر نیاز به هم‌بازی دارند. بلکه باید در مورد آن‌ها جدی‌تر فکر کنیم و بچه‌هایی هم که اینگونه رفتارها را ندارند نیاز به هم‌بازی دارند.

منبع: پایگاه حفظ‌ونشرآثار "استاد تراشیون"