به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری «حوزه»، به نقل از «مرآة البحرین»، طارق بن حسن الحسن، رئیس پلیس بحرین، در مصاحبه با خبرگزاری رویترز به رویکرد انتقام‌جویانه رژیم آل خلیفه برای ریشه‌کن کردن تفکر دینی شیعیان از طریق ابزارهای امنیتی اعتراف کرده است؛ اظهاراتی که سرشار از مغالطه های آشکار و تلاش برای جرم‌انگاری عقاید مذهبی است.
مغالطه های آشکار و مخدوش کردن عقاید دینی
اظهارات رئیس پلیس بحرین حامل مغالطه های آشکار و روشنی است و در درجه نخست، دیدگاه آل خلیفه درباره کمپین وحشیانه‌ای را ارائه می‌دهد که می‌خواهد از طریق آن به شنوندگان القا کند در تمام اقدامات خود بر حق است. این مسئله حاوی مقدار زیادی جعل، تحریف و توهین به یک عقیده دینی خالص است.
الحسن ادعا می‌کند که بازداشت‌شدگان خواستار اطاعت از ایران هستند تا از این طریق اتهام را تشدید کرده، چهره علمای دینی را تخریب نموده و کرامت آنان را خدشه‌دار ساخته و آنان را به عنوان خیانتکاران به کشورشان به تصویر بکشد. این بدان معناست که او به اتهامات سیاسی علیه بازداشت‌شدگان اکتفا نمی‌کند، بلکه به سطح بسیار خطرناک تری منتقل می‌شود که عبارت است از متهم کردن یک عقیده دینی کامل و تبدیل آن به قرینه‌ای برای محکومیت جمعی؛ انگار که باور به نظریه ولایت فقیه یا ایمان به مرجعیت دینی خارج از مرزهای جغرافیا ذاتاً یک جرم است.
تکذیب تفکیک‌ناپذیری باور مذهبی و وابستگی سیاسی
در اینجا باید مغالطه اساسی را باز کرد: ایمان به مرجعیت دینی به معنای تسلیم سیاسی در برابر یک دولت خارجی نیست، وابستگی مذهبی نیز هویت ملی را از بین نمی‌برد و پیوند معنوی با یک عالم دین، پیرو او را به تابع آن دولتِ عالم تبدیل نمی‌سازد. این‌ها بدیهیاتی است که نیاز به توضیح زیادی ندارد، اما هنگامی که حاکمیت تعمداً همه چیز را درهم می‌آمیزد و تکثر دینی و فکری را به عنوان یک خطر امنیتی جلوه می‌دهد، بیان آن‌ها ضروری می‌شود.
امنیت‌سازی برای اختلاف عقیدتی
علاوه بر این، الحسن از «درمان مسئله از ریشه‌ها» سخن می‌گوید. این تعبیر در بستر یک کمپین تشدیدکننده‌ای که علمای دین شیعه را هدف قرار داده، یک جزئیات عادی نیست، بلکه پرده از ذهنیتی برمی‌دارد که با اختلاف عقیدتی به عنوان مشکلی برخورد می‌کند که باید ریشه‌کن شود، نه به عنوان یک حق اصیل از حقوق شهروندان. آیا از شهروندان بحرینی خواسته شده است که از اعتقادات و اجتهادات دینی خود دست بکشند تا وفاداری‌شان به کشورشان اثبات شود؟ و آیا شهروندی، مشروط به چشم‌پوشی از مراجع دینی شده است که حاکمیت آن‌ها را انتخاب نمی‌کند؟
فقدان ادله و فرار از پرسش‌های بنیادی
مسخره‌آمیزتر اینکه الحسن به نمایندگی از حاکمیت ملی سخن می‌گوید، در حالی که از این حاکمیت برای توجیه مداخله در وجدان و اعتقادات شهروندان و تعقیب علمای دین به خاطر نقش‌های فقهی و باورهای دینی‌شان سوءاستفاده می‌شود.
همچنین الحسن عامدانه از پاسخ به اساسی‌ترین پرسش می‌گریزد: دلایلی که ثابت کند علمای بازداشت‌شده دستورات سیاسی به نفع ایران صادر کرده، یا به دنبال سرنگونی رژیم بوده‌اند، کجاست؟ اگر مقامات دلایلی بر ارتکاب جرایم مشخصی دارند، آن را در برابر دادگاهی مستقل ارائه کنند و به متهمان حق دفاع و محاکمه عادلانه بدهند. اکتفا به طرح اتهامات مبهم درباره وفاداری، شست‌وشوی مغزی و ایدئولوژی، اتهام را به حقیقت تبدیل نمی‌کند و به حاکمیت مجوزی باز برای مجازات مردم به خاطر اعتقاداتشان نمی‌دهد.
ایجاد دشمن ساختگی به جای حل بحران‌ها
آنچه طارق الحسن سعی در ترویج آن دارد، دفاع از حاکمیت نیست، بلکه تلاشی برای فراهم کردن بهانه‌هایی برای یک کمپین امنیتی است که یک قشر اصیل از اقشار جامعه بحرین را هدف قرار می‌دهد. حاکمیت به جای پرداختن به شکاف‌های داخلی و جست‌وجوی دلایل مشکلات و از دست رفتن اعتماد، ترجیح می‌دهد دشمنی ساختگی ایجاد کند.
نظر شما