به گزارش خبرگزاری حوزه، حاج آقا مجتبی تهرانی در پی تبعید امام به ترکیه در سال ۱۳۴۳ با اینکه خود را از درس خواندن بینیاز نمیدید، در درس هیچ کدام از حوزههای درسی رسمی قم حضور نیافت چون آن درسها را در آن پایه نمیدید که برای او مفید باشد.
او از موضع سازشکارانه برخی از مقامات روحانی مانند سیدکاظم شریعتمداری، سخت رنج میبرد و از نیرنگهای او برای به بیراهه کشاندن نهضت اسلامی ایران نگران بود.
آنگاه که آقای شریعتمداری دارالتبلیغ را افتتاح کرد، حاج آقا مجتبی به دور از هر گونه تظاهر به مخالفت، تلاشهایی را در راه دور داشتن حوزه قم از این دستگاه مرموز آغاز و دنبال کرد؛ طلاب علوم اسلامی را از نامنویسی در دارالتبلیغ بازمیداشت، با اساتید و افاضل قم در راه به انزوا کشانیدن آن تشکیلات پیوسته گفت و گو و رایزنی داشت.
حاج آقا مجتبی یکی از برنامههایی را که برای رویارویی با دارالتبلیغ به کار گرفت بنیاد مؤسسهای مدرن و پیشرفته برای تحصیل و تدریس و مطالعه اهل علم و اندیشه بود. او ساختمانی را که به امام واگذار شده بود، با رخصت از امام برای این منظور به تجهیزات لازم مجهز کرد.
در گام نخست کتابخانهای پدید آورد که بتواند نیازمندیهای علمی و پژوهشی دانشپژوهان، اندیشمندان و پژوهشگران را برآورده سازد؛ کتابهای زیادی با همت حاج آقا مجتبی خریداری و به این مرکز آورده شد.
سالنهای مطالعه و نیز سالنهایی برای تدریس اساتید با شیوهای نوین و مجهز آماده گردید. محلی نیز برای تحقیق پیرامون مسائل اسلامی در نظر گرفته شد. از اساتید حوزه قم دعوت به عمل آمد به جای درس گفتن در برخی مقابر و مساجد، کلاس درس خود را در آن مرکز قرار دهند.
منبع: مقاله «حاج آقا مجتبی تهرانی شاگرد دلباخته مکتب امام»، حجتالاسلام و المسلمین سیدحمید روحانی، فصلنامه تخصصی پانزده خرداد، شماره۳۴
نظر شما