خبرگزاری حوزه | آنچه پنج شنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی در حد کم نظیر خشونت عریان در ایران رخ داد سازمان دهی و صرفا با رهبری پهلوی نبود. نباید به پهلوی وزن داد. در تمام این ۴۷ سال پهلوی توان بسیج کنندگی مردم را نداشته است.
آنچه رخ داد «اجماع موقت» تمام فرقه ها، گروهک ها و سازمان های مسلح، چریکی و خشن ضد جمهوری اسلامی بود.
۱. پژاک ۲. حزب دمکرات ۳. کوموله ۴. سازمان مجاهدین خلق ۵. گنگره شصت ۶. ری استارت ۷. عرفان های نوظهور ۸. حلقه عرفان طاهری ۹. پاک ۱۰. جیش الظلم و...
برخلاف سال ۱۴۰۱ این نوبت لازم بود که جنبشی ساخته شود که سَر داشته باشد.
سال ۱۴۰۱ جنبش بی سَر بود. فرماندهی و رهبری نداشت. اما اینبار پهلوی را بعنوان سَر جنبش تراشیدند و کارکرد موقت داشت.
ایجاد هیجان، نفرت و خشم علیه جمهوری اسلامی باید حول محور نگاه تاریخی به دوران حسرت آلود پهلوی شکل میگرفت.
پنج شنبه و جمعه جنگ احزاب علیه انقلاب اسلامی بود. حتی شورش یا آشوب عادی نبود.
تنها نیرویی که میتوانست این گروهک های مسلح و مخالف یکدیگر را در یکمسیر قرار دهد دستور و طراحی سیا و موساد بود. نقش آفرینی و لیدری حقیقی خارجی ها اینجاست.
علیرضا زادبر؛ کارشناس تاریخ معاصر
نظر شما