به گزارش خبرگزاری حوزه از اصفهان، حجتالاسلام والمسلمین فخار عضو هیئت علمی جامعه المصطفی صبح امروز در جمع طلاب جامعه المصطفی العالمیه اصفهان با اشاره به ابعاد معرفت و تفاوت آن با علم، اظهار داشت: نکته اول این است که بین علم و معرفت تفاوت وجود دارد و به قول علما، معرفت اخصّ از علم است.
وی افزود: علم مُدرَک و مطلق است، اما معرفت، شهود ُمدرَک را می گویند و معرفت، شهود معلوم بوده و بر سه قسم است، زیرا معرفت، شهود مشهود است که شهود یا به بصر و چشم است و یا گاهی شهود به تعقل است، یعنی انسان معقول را به عقل خود شهود می کند.
استاد حوزه همچنین شهود حقایق ملکوتی به وسیله بصیرت قلبی را یکی دیگر از اقسام معرفت بیان کرد و یادآور شد: این که گفته می شود فردی علم دارد، اما عمل نمی کند، دلیل آن این است که علم مقتضی عمل است و آنچه که علت تامه علم بوده معرفت است.
وی اضافه کرد: اگر انسان معرفت پیدا کرد و به این امر معرفت داشت که الله حاضر است و این را درک کند که در محضر الله جل جلاله است، آن زمان مراقب است که چه کلامی در محضر خداوند بیان می کند.
عضو هیئت علمی جامعه المصطفی، با اشاره به معنای عارف، به عنوان فردی که علم عرفان و شرح فصوص می داند، عنوان کرد: در معنای دیگر عارف یعنی فردی که کارهای خارق العاده مانند مرتاضان هندی انجام می دهد.
وی خاطرنشان کرد: در معنای دیگر عارف فردی است که برخی از صفات پروردگار و محمد و آل محمد را شهود کرده، به عنوان مثال به ما عارف گفته نمی شود، زیرا عظیم و شفا بودن قرآن را شهود نکرده ایم، لذا عارف فردی است که بتواند این شهود را داشته باشد، همانند حجت کابلی که با یک "بسم الله الرحمن الرحیم"، بیماری حاکم وقت را شفا داد و سبب شد مسجد و حسینیه ای را در کابل بسازند و سبب برکات و ظهور شیعه در کابل شد.
حجتالاسلام والمسلمین فخار با استناد به آیات ۱۸ تا ۲۰ سوره مطففین به نوع دیگری از معرفت که با استفاده از آن در قرآن کریم و روایات تفقه می شود، خاطرنشان کرد: یک معرفت نیز معرفت تفقهی است، یعنی با معلومات علمی در قرآن و روایات تفقه کنیم.
استاد حوزه با تاکید بر مقام علیین و جایگاه حضرت ابوالفضل(ع) در این مقام، تصریح کرد: در یک فراز از زیارت ناحیه مقدسه که از امام صادق(ع) وارد شده است، خطاب به حضرت ابوالفضل(ع) می فرماید:" رفع ذکرک فی علیین"، یعنی تو کسی هستی که الله جل جلاله اوصاف تو را برای مقربان درگاه خود در عالم علیین بیان کرده است.
حجتالاسلام والمسلمین فخار با بیان اینکه خداوند صفات حضرت ابوالفضل(ع) را بیان کرده است، گفت: شیخ صدوق در خصال برخی از خصایص حضرت ابوالفضل را بیان می کند و می گوید بقیه فضایل را در مقتل الحسین(ع) نقل کرده است.
وی اضافه کرد: دشمنان اهل بیت(ع) علاوه بر اینکه علما را شهید کردند، کتاب ها را نیز سوزاندند و این کتاب به دست ما نرسیده تا متوجه شویم امامان ما درباره حضرت ابوالفضل(ع) چه مقاماتی را بیان کرده اند، اما اگر اهل دقت باشیم همین کلمه کافی است که خداوند، اوصاف حضرت ابوالفضل(ع) را برای مقربان درگاه خود در علیین بیان کرده است.
استاد حوزه تأکید کرد: پروردگار، حیکم است، لذا باید به حکمت های اینکه خداوند، مناقب و فضایل حضرت عباس(ع) را برای مقربان بیان می کند دقت کنیم، یعنی توجه به اینکه جایگاه و محل درس، علیین است و شاگردان، مقربان درگاه الهی هستند و معلم نیز خداوند بوده و فضایل و مناقب حضرت ابوالفضل را تعلیم می فرماید.
وی استغاثه به محضر آن حضرت و فریادرسی ایشان را نشانه ای از مقام بالای حضرت ابوالفضل(ع) در درگاه الهی دانست و اظهار کرد: شاید یکی از حکمت ها این است که ملائکه الله و مقربان درگاه الهی، عبدی که مقرب پروردگار است صدا کرده تا خداوند به حرمت این بنده خود، پاسخ بندگان دیگر را بدهد.
حجتالاسلام والمسلمین فخار خاطرنشان کرد: آن حضرت با چنین جلال و شکوه، در برابر مولا اباعبدالله الحسین(ع) می ایستاد و سیدالشهدا با آن عظمت، خود عبدالله است، لذا از اینجا می توان عظمت الله را متوجه شد.
استاد حوزه با اشاره به این که راه یافتن به محضر آن حضرت ساده است، ادامه داد: هر عملی که از دست و جان انسان صادر می شود، گوش به فرمان قلب است و قلب نیز یا تحت فرمان هوای نفس است که اگر چنین باشد ممکن است کلام فرد برای خودنمایی باشد و این خود نوعی شرک است.
وی حضور قلب و توجه دائم انسان به سیدالشهدا(ع) و حضرت ابوالفضل(ع) و امام زمان(عج) را راهی برای رستگاری عنوان کرد و گفت: در این شرایط فرمانی که قلب می دهد این است که انسان برای خودنمایی درس نخواند، بلکه برای تفقه در قرآن و حدیث این کار را انجام دهد.
حجتالاسلام والمسلمین فخار اظهار کرد: بنابراین باید سلطان قلب خود را امیرمومنان علی(ع) و اهل بیت قرار دهیم و توجه کنیم که حضرت، این نگاه و این درس خواندن و کار علمی را تایید می کند و البته راه دیگر آن توسل و اشک بر اباعبدالله الحسین(ع) و اهمیت به روضه های حضرت است و به قول بزرگان، گریه بر امام حسین(ع) ملحق به اصول دین است.
انتهای پیام. /
نظر شما