کفران نعمت، زیر سؤال بردن فضل الهی است

به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، آیت‌الله روح‌الله قرهی، تولیت مدرسه علمیه القائم‌المنتظر(عج) تهران، در جلسه درس اخلاق روز شنبه که در مسجد هرندی برگزار شد، با بیان اینکه انسان بدون ایمان به مقام عبودیت حقیقی نمی‌رسد، اظهار داشت: هرچه ایمان انسان قوی‌تر شود، بندگی، عبودیت و اخلاص او نیز افزایش می‌یابد و این سیر، سیر توقف‌پذیر نیست، بلکه عروجی دائمی است.

وی افزود: اولیای خدا و عرفای راستین نشان داده‌اند که انسان می‌تواند مراحل رشد را پشت سر بگذارد، اما پس از رسیدن به مراتب ایمانی، دیگر توقف معنا ندارد؛ از آن‌جا به بعد، عروج است. انسان مدام بالا می‌رود و این حقیقت در نماز به‌روشنی دیده می‌شود. «الصلاة معراج المؤمن»، یعنی هر نماز، نردبان تازه‌ای برای عروج مؤمن است، نه اینکه اگر یک‌بار عروج حاصل شد، کار تمام باشد.

آیت‌الله قرهی با اشاره به تفاوت نماز اولیای الهی گفت: نماز مغرب امشب اولیای خدا با نماز مغرب دیشب آن‌ها متفاوت است، نماز عشا با نماز قبلی فرق دارد؛ در حالی که ظاهر نماز همان حمد و سوره است، اما حقیقت آن تفاوتی عمیق دارد، چراکه با هر نماز، یک پله دیگر از عروج طی می‌شود.

وی ادامه داد: نیت «قربةً الی‌الله» یعنی انسان نماز را برای تقرب واقعی به خدا بخواند، نه صرفاً برای انجام تکلیف. تکلیف واجب است، اما اولیای الهی نماز را از سر عشق می‌خواندند. آنان مشتاق نماز بودند و دلشان برای آن لحظه تنگ می‌شد، چراکه نماز را قربان و وسیله قرب می‌دیدند.

تولیت مدرسه علمیه القائم‌المنتظر(عج) با اشاره به نهج‌البلاغه، صبر را ثمره ایمان دانست و گفت: امیرالمؤمنین علی(ع) می‌فرمایند: «الصبر من الإیمان بمنزلة الرأس من الجسد»؛ همان‌گونه که بدن بدون سر ارزشی ندارد، ایمان بدون صبر نیز ارزشی ندارد. کسی که ایمانش قوی شود، صبور، بردبار و راضی به رضای الهی می‌شود.

آیت‌الله قرهی یکی از مهم‌ترین نشانه‌های ضعف ایمان را کفران نعمت دانست و تصریح کرد: کفران نعمت از جنود نفس اماره و از بزرگ‌ترین مصادیق کفر است. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «اسرع الذنوب عقوبةً کفران النعمة»؛ سریع‌ترین گناه از نظر عقوبت دنیوی، ناسپاسی نعمت‌هاست.

وی افزود: انسان مؤمن همه امور را به خدا نسبت می‌دهد و می‌گوید «أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَی اللَّهِ»، اما این مقام تنها با بالا رفتن پله‌های ایمان حاصل می‌شود. کسی که به این مقام برسد، دیگر شکایت نمی‌کند و راضی به آن چیزی است که خدا می‌پسندد.

تولیت مدرسه علمیه القائم‌المنتظر(عج) با اشاره به سیره شیخ مفید(ره) گفت: شیخ مفید هیچ‌گاه از سختی‌ها شکایت نمی‌کرد و در برابر بلاها می‌گفت: «أُفَوِّضُ أَمْرِی إِلَی اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بَصِیرٌ بِالْعِبَادِ». این همان مقام عبودیت حقیقی است.

استاد حوزه علمیه با تأکید بر خطر کفران نعمت افزود: بزرگ‌ترین نعمت، نعمت ولایت است و کفران این نعمت سبب محرومیت می‌شود. امام علی(ع) می‌فرمایند: نعمت‌ها با ناسپاسی از دست می‌روند و چه‌بسا هرگز بازنگردند.

آیت‌الله قرهی گفت: سه گناه هستند که عقوبتشان در همین دنیا ظاهر می‌شود؛ عاق والدین، ظلم به مردم و کفران نعمت. شکستن دل پدر و مادر، ظلم به همسر و فرزند، و ناسپاسی، آثار فوری و سنگین دارد.

وی در ادامه خاطرنشان کرد: مقایسه گذشته و حال نشان می‌دهد که امنیت، استقلال و حاکمیت دینی از نعمت‌های بزرگ الهی است. زندگی ساده امام راحل(ره) و رهبر معظم انقلاب نمونه‌ای روشن از شکر عملی نعمت و دوری از دنیاطلبی است.

این استاد اخلاق در پایان تأکید کرد: کفران نعمت در حقیقت زیر سؤال بردن فضل الهی است. مؤمن واقعی کسی است که نعمت‌ها را می‌شناسد، شکرگزار است و با افزایش ایمان، به قرب الهی و رضای حضرت حق می‌رسد.

انتهای پیام