به گزارش خبرگزای حوزه، هادی چوپان فقط یک قهرمان ورزشی نیست؛ او صدای وجدان جمعی این سرزمین است، صدایی که هنوز به خاک، ریشه و غیرت باور دارد.
در روزگاری که برخی وطن را از پشت صفحههای مجازی و با معیار لایک، ترند و موجهای ساختگی قضاوت میکنند، او بیهیاهو و بیمحاسبه، در کنار مردم و کشورش ایستاد. ایستاد چون دفاع از ایران برایش یک شعار نبود، بلکه بخشی از هویتش بود.
او بدون تردید مقابل فضایی ایستاد که تشویقها و تحقیرهایش، بیشتر ساخته دست رباتها و رسانههای جعلی بود؛ فضایی که سلبریتیهایی دلخوش به همان لایکهای مصنوعی، مواضع خود را تنظیم میکنند.
سلبریتیهایی که تاریخ کشورشان را نخواندهاند یا نخواستهاند بخوانند، نخواستهاند بدانند روزگاری که کشور تحقیر نظامی میشد، سران قدرتهای جهانی در خاکش جلسه میگرفتند و حتی شاه وقت را به حساب نمیآوردند، منابع ایران چپاول میشد و استقلالش به بهای رضایت بیگانه فروخته میشد.
همانها امروز طوری از گذشته سخن میگویند که انگار نمیخواهند روزگار تیره وابستگی و تحقیر کشور، از دوران پهلوی تا سوءاستفاده قدرتهای خارجی، دیده شود.
اما واقعیت این است که ایرانِ دیروز، که زیر سایه بیپروایی و وابستگی بود، امروز به نقطهای رسیده که همان قدرتهایی که روزی این سرزمین را کوچک و تحقیر میکردند، ناچارند آن را بهعنوان یک ابرقدرت نظامی جهان به رسمیت بشناسند.
در روزهایی که برخی جریانها و چهرهها، آگاهانه یا ناآگاهانه، تلاش کردند با خوشخدمتی به قدرتهای خارجی و همصدایی با پهلویدوستان، راه را برای فشار و حتی تجاوز به خاک ایران هموار کنند، هادی چوپان موضعش را شفاف اعلام کرد و هزینهاش را هم پذیرفت.
همانهایی که روزی حمله آمریکا و اسرائیل به ایران را توجیه یا حتی تشویق کردند و خون هموطنان را نادیده گرفتند، امروز با طعنه و تمسخر به ورزشکاری حمله میکنند که دلش برای این خاک میتپد؛ خاکی که اگر بیگانه به آن چشم طمع بدوزد، اولین قربانیاش مردم عادیاند، نه آنهایی که از خارج نشستهاند و نسخه
میپیچند.
تفاوت هادی چوپان با بسیاری از سلبریتیهای بیتفاوت همینجاست؛ او اسیر موج رباتها، لایکهای مصنوعی و هیجان زودگذر شبکههای اجتماعی نشد و شرافتش را خرج محبوبیت نکرد.
او از نسلی است که وطن را ارث پدری نمیداند تا معاملهاش کند، بلکه امانتی میبیند که باید حفظ شود.
در چنین فضایی، ایستادن کنار وطن نه ژست است و نه موجسواری؛ انتخابی است آگاهانه و شجاعانه، و هادی چوپان این انتخاب را بدون ترس از قضاوت فضای مجازی انجام داد.
در کنار این غیرت ملی، دلبستگی او به امیرالمؤمنین علی(ع) معنا پیدا میکند؛ امیرالمؤمنین که نماد عدالت، شجاعت و ایستادن در سمت حق بود، حتی وقتی تنها میماند!
هادی چوپان همان خط را انتخاب کرد؛ خط ایستادن، نه سکوت مصلحتی. شاید برای بعضیها این موضعگیری سنگین باشد، اما برای مَردی که از دل مردم آمده، دفاع از ایران و عشق به علی(ع) از هم جدا نیست.
این صداها را باید شنید، چون هنوز نشانهای هستند از اینکه غیرت، وطن و ایمان در این خاک زنده است و کسانی که فکر میکنند با لایک و موج رسانهای میتوانند واقعیت را تغییر دهند، تنها تماشاگرانی خام و بیاعتبار خواهند بود.
نظر شما