طلوع بندگی | بزرگ‌ترین نعمتی که امام سجاد (ع) آن را ستایش و شکر می‌کند چیست؟

به گزارش خبرگزاری حوزه، ماه مبارک رمضان فرصتی بی‌نظیر برای مناجات و نزدیک شدن به درگاه حضرت حق است. در این ماه نورانی، پرونده ویژه «طلوع بندگی» همراه با بخش‌هایی از دعاهای امام سجاد علیه‌السلام در صحیفه سجادیه با بیان حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید عبدالرزاق پیردهقان، کارشناس صحیفه سجادیه، میهمان سفره‌های افطار شما فرهیختگان خواهد بود.

بسم الله الرحمن الرحیم؛ امام سجاد علیه السلام در دعای چهل و چهارم صحیفه، خداوند را شکر کردند بر اینکه ما را به حمد خود هدایت کرده و از اهل حمد قرار داده است. سپس حضرت فرمودند که با این معنا، انسان در زمره شاکران قرار می‌گیرد و هنگامی که در صف شاکران قرار گرفت، جزای محسنین به او عطا می‌شود. در جلسه گذشته بیان شد که جزای محسنین چیست.

حضرت با این تأکید بر شکرگزاری، نکته‌ای مهم را متذکر می‌شوند. در روایت شریف آمده است که اگر کسی اهل حمد و شکر باشد، خیر دنیا و آخرت به او می‌رسد. از همین رو امام سجاد علیه‌السلام در دعای پنجاه و یکم صحیفه چنین می‌فرمایند:
«إِلَهِی فَلَا تَحْرِمْنِی خَیرَ الْآخِرَةِ وَ الْأُولَی لِقِلَّةِ شُکرِی.»

خدایا، مرا به سبب کمی شکرگزاری‌ام از خیر دنیا و آخرت محروم مکن. معنای این کلام آن است که اگر انسان اهل شکر فراوان نباشد، خود را از خیر دنیا و آخرت محروم ساخته است.

در ادامه دعای چهل و چهارم صحیفه، امام سجاد علیه‌السلام به یکی دیگر از نعمت‌های عظیم الهی اشاره می‌کنند و بار دیگر خدا را حمد و ستایش می‌نمایند:

«وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی حَبَانَا بِدِینِهِ.»؛ ستایش خدا را که دین خود را به ما ارزانی داشت.

یکی از نعمت‌های عظیم و کامل‌کننده همه نعمت‌هایی که خداوند به انسان عطا کرده، نعمت دین است. اگر دین نباشد، انسان اساساً نمی‌تواند مسیر بندگی را طی کند. نعمت دین، نعمتی بزرگ است که خداوند به انسان عنایت فرموده است.

اگر به نعمت‌هایی که خداوند به انسان عطا کرده بنگریم، می‌بینیم که در بسیاری از نعمت‌های مادی با حیوانات و سایر موجودات عالم مشترک هستیم. همه حیوانات نیز برای زنده ماندن از نعمت‌هایی برخوردارند و خداوند متناسب با غریزه و وجود آنان، راه به‌دست آوردن آن نعمت‌ها را نیز برایشان قرار داده است. حتی گاهی در تأمین معاش، رفتاری از حیوانات مشاهده می‌شود که شگفت‌انگیز است.

یک عزیزی نقل می‌کرد که در زمستانی سخت و پر از برف، که یافتن غذا برای پرندگان دشوار شده بود، کبوتری چند بار به پنجره خانه‌ای نوک زد. هنگامی که در گشوده شد، پرواز کرد و دوباره بازگشت و همین رفتار را تکرار کرد تا آنکه مقداری گندم در کنار پنجره ریخته شد. پرنده از آن استفاده کرد و سپس پرواز نمود. پس از آن، هر روز پرندگان بسیاری به همان محل می‌آمدند و از آن بهره‌مند می‌شدند.

اگر انسان نعمت‌ها را تنها در حد معاش و امور مربوط به بقای جسمانی ببیند، دچار خسارتی بزرگ شده است. نعمت دین، عظیم‌ترین نعمت و کامل‌کننده سایر نعمت‌هاست. از همین رو قرآن کریم می‌فرماید:

«الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی.»

هنگامی که دین به کمال رسید، نعمت الهی نیز بر شما تمام شد. بنابراین، نعمت دین نعمتی عظیم است که خداوند به ما عنایت فرموده است. انسانی که در حوزه ایمان و در شمار مؤمنان قرار گرفته، باید نسبت به این نعمت شکرگزار باشد.

از همین رو حضرت می‌فرمایند: «وَالْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی حَبَانَا بِدِینِهِ.» خدا را سپاس که دین را به ما ارزانی داشت. ما نیز شاکر این نعمت هستیم؛ از اینکه در دین اسلام قرار گرفته‌ایم، پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله را پذیرفته‌ایم، قرآن کریم را پذیرفته‌ایم و ولایت اهل‌بیت علیهم‌السلام را قبول کرده‌ایم.

الحمدلله رب العالمین که این نعمت را به ما ارزانی داشت. خدایا، بابت همه این نعمت‌ها شکرگزار توییم.

«الحمدلله الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلَایَةِ أَمِیرِالْمُؤْمِنِینَ وَالْأَئِمَّةِ الْمَعْصُومِینَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ أَجْمَعِینَ.»