به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، حجتالاسلام والمسلمین حسین انصاریان در ششمین جلسه سخنرانی ماه محرم در حسینیه هدایت، گفت: هنگامی که حضرت آدم(ع) آفریده شد خداوند متعال والاترین و باارزشترین نعمت را به او عطا کرد.
وی افزود: این نعمت، علم به اشیا نبود؛ زیرا فرشتگان نیز علم به بسیاری از مفاهیم داشتند و هنگام خطاب الهی مبنی بر «إِنِّی جَاعِلٌ فِی الأَرْضِ خَلِیفَةً» مفاهیمی مانند زمین، آسمان و واژه خلیفه را میدانستند. بنابراین اینها علم ویژهای نبود که به آدم(ع) داده شد.
استاد حوزه علمیه اظهار داشت: علمی که به حضرت آدم(ع) تعلیم داده شد، «علم الاسماء کلها» بود؛ علمی که خداوند آن را بیواسطه به انسان آموخت. طبق روایات، این اسماء در برخی منابع قرن سوم مانند کتابهای روایی قدیمی، حدود ۹۹ اسم ذکر شده است.
حجت الاسلام والمسلمین انصاریان ادامه داد: هنگامی که خداوند این اسماء را به آدم(ع) آموخت، آنها را بر فرشتگان عرضه کرد: «ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَی الْمَلَائِکَةِ». نکته مهم آیه این است که ضمیر بهکار رفته برای این اسماء، ضمیر جمع مذکر است؛ «عرضهم»، نه «عرضها». این نشان میدهد که این اسماء صرفاً الفاظ نبودند، بلکه موجوداتی زنده، دارای عقل و حقیقت نوری بودند؛ زیرا اگر تنها الفاظ بودند، ضمیر جمع مذکر به آنها بازنمیگشت.
وی افزود: اگر این اسماء صرفاً الفاظ بودند، فرشتگان نیز آنها را میدانستند؛ زیرا آنها اهل عبادت و ذکر بودند. بنابراین مقصود از اسماء، حقایق برتر و موجودات نوری بوده است.
این استاد حوزه با اشاره به آیه «فَقَالَ أَنْبِئُونِی بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ» گفت: خداوند از فرشتگان خواست حقیقت این اسماء را بیان کنند، اما آنان در پاسخ گفتند: «سُبْحَانَکَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا»؛ یعنی ما جز آنچه تو به ما آموختهای، علمی نداریم.
وی با تأکید بر اهمیت تواضع علمی افزود: انسان باید در برابر نادانستههای خود صادق باشد. بهترین رفتار در برابر ندانستن، گفتن «نمیدانم» است؛ نه ادعای آگاهی کامل.
حجت الاسلام والمسلمین انصاریان ادامه داد: پس از آن، خداوند به آدم(ع) فرمود اسماء را به فرشتگان خبر بده: «یَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ». هنگامی که آدم(ع) این علم را اظهار کرد، خداوند فرمود: «أَلَمْ أَقُلْ لَکُمْ إِنِّی أَعْلَمُ غَیْبَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا کُنْتُمْ تَکْتُمُونَ».
وی در بخش دیگری از سخنان خود با بیان اینکه این آیات نشاندهنده عظمت علم الهی و جایگاه انسان کامل است، اظهار داشت: هنوز حقیقت این اسماء بهطور کامل برای ما روشن نیست، اما در روایات اهلبیت(ع) به برخی از این معانی اشاره شده است.
استاد انصاریان با اشاره به روایتی از امام صادق(ع) گفت: امام فرمودند «نحن والله الأسماء الحسنی»؛ یعنی ما اهلبیت(ع) همان اسماء حسنی الهی هستیم و خداوند اعمال بندگان را جز با معرفت نسبت به ما نمیپذیرد.
استاد حوزه علمیه افزود: بر اساس این روایت، هیچ عملی بدون شناخت حجتهای الهی در قیامت پذیرفته نخواهد شد و معرفت اهلبیت(ع) شرط قبولی اعمال است.
وی ادامه داد: در آیات قرآن نیز بارها به جایگاه اهلبیت(ع) اشاره شده و معرفت امام در کنار توحید و معاد، از ارکان اصلی دین است.
این استاد اخلاق در ادامه با اشاره به تاریخ صدر اسلام گفت: در برخی نقلها آمده است که برخی افراد با وجود شنیدن هزاران روایت از پیامبر(ص)، در عمل در برابر اهلبیت(ع) ایستادند و این نشان میدهد صرف نقل حدیث بدون معرفت، انسان را به حقیقت نمیرساند.
استاد انصاریان همچنین به ماجرای لیلةالمبیت و آیه «وَمِنَ النَّاسِ مَن یَشْرِی نَفْسَهُ ابْتِغَاءَ مَرْضَاتِ اللَّهِ» اشاره کرد و گفت: این آیه درباره امیرالمؤمنین علی(ع) نازل شده است؛ شبی که ایشان جان خود را در راه پیامبر(ص) فدا کرد و خداوند این عمل را در قرآن ستود.
وی تأکید کرد: یک عمل خالصانه در راه خدا میتواند سرنوشت انسان را دگرگون کند و جایگاه او را در قیامت متحول سازد.
استاد انصاریان در پایان سخنان خود با اشاره به جایگاه اهلبیت(ع) در هدایت انسانها گفت: محبت و معرفت اهلبیت(ع) عامل نجات انسان در قیامت است و گریه و ارتباط قلبی با امام حسین(ع) در روایات به عنوان سبب شفاعت و آمرزش معرفی شده است.
انتهای پیام/
نظر شما