حجتالاسلام حسین اسدی، از مبلّغان شهرستان آمل، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره سوره نساء آیه ۷۸ آیه «أَیْنَما تَکُونُوا یُدْرِکْکُمُ الْمَوْتُ وَ لَوْ کُنْتُمْ فِی بُرُوجٍ مُشَیَّدَةٍ» اظهار داشت: خداوند متعال در این آیه شریفه به صراحت اعلام میکند که مرگ، سرنوشتی است که از چنگ آن هیچکس نمیتواند بگریزد.
توهّم امنیت در پناهگاهها
حجت الاسلام اسدی در تبیین لغوی واژه «بُروج»، خاطرنشان کرد: برجها در واقع بناهای محکم و بلندی هستند که در چهار گوشه قلعهها ساخته میشدند تا از طریق آنها دشمن دفع شود و افراد در آنها پناه میگرفتند. استفاده از تعبیر «بروج مشیّدة» در قرآن، در واقع یک تمثیل برای تمام ابزارهایی است که انسان برای حفظ خود از خطرات و ناملاایمات به کار میبرد.
کارشناس دینی یادآور گردید: آیه شریفه توهّم کسانی را که گمان میکنند با حضور نیافتن در میدان جنگ یا پناه بردن به محکمترین قلعهها میتوانند از مرگ بگریزند را در هم می شکند؛ چرا که مرگ به هر حال سراغ هر انسانی خواهد آمد و اگر کسانی جهاد را به دلیل ترس از مرگ ترک کنند، این امر هیچ تأثیری در تغییر زمان یا مکان مرگ آنها نخواهد داشت، زیرا مرگ یک تقدیر قطعی است.
لغزش در نسبت دادن خیر و شر به رسول خدا (ص)
مبلّغ شهرستان آمل با اشاره به واکنشهای متناقض برخی افراد در مواجهه با حوادث زندگی، ابراز داشت: در قرآن کریم از لغزشهای عمیقی سخن به میان آمده است که در آن، انسانها خیرها و حسنات را به خداوند نسبت داده و سیئات و سختیها را به پیامبر اکرم (ص) تعمیم میدهند. وی با بیان اینکه این رفتار، نشاندهنده یک خطای شناختی و روانی است، یادآور گردید: این رویکرد غلط در واقع تلاشی است برای فرار از پذیرش حقیقت و مسئولیتپذیری در برابر حوادث.
حجتالاسلام اسدی با تبیین مفهوم «حسنه» و «سیئه» در این آیات تصریح کرد: منظور از این دو واژه، صرفاً اعمال خوب و بد نیست، بلکه مقصود، پیشامدهای بیرونی است. «حسنه» در اینجا به معنای پیروزی در جنگها، فتح سرزمینها و به دست آوردن غنائم است و «سیئه» به معنای مجروح شدن، کشته شدن یا اسیر شدن در میدان نبرد است. برخی مسلمانان در اثر بعثت پیامبر خدا (ص) و ترویج دین از طریق جهاد، با این پیشامدها روبرو شدند و به جای سپاس از خدا در پیروزیها، در شکستها و سختیها، پیامآور الهی را مقصر میشناختند.
آینه تاریخ؛ شباهت رفتاری امت اسلام و بنیاسرائیل
کارشناس دینی با اشاره به تکرار تاریخ و شباهتهای رفتاری میان امتها، ابراز داشت: این منطق غلط در نسبت دادن بدقدمی یا سیئات به پیامبر، امری نوظهور نیست و پیش از این در امتهای دیگر نیز دیده شده است. وی با یادآور گردیدن نمونهای از زندگی حضرت موسی (ع) خاطرنشان کرد: بنیاسرائیل نیز دقیقاً همین رفتار را داشتند؛ به گونهای که هرگاه خیری به آنها میرسید میگفتند «این از آن روی است که ما خوب هستیم» و هرگاه سختیای میدیدند، آن را به بدقدمی حضرت موسی (ع) و همراهانش نسبت میدادند.
حجتالاسلام اسدی با استناد به عبارت «تَشابَهَتْ قُلُوبُهُمْ» تصریح کرد: قرآن کریم به شباهت قلبها در مواجهه با حق اشاره دارد و نشان میدهد که لجاجت و انکار، خصلتی است که در امتهای مختلف تکرار میشود. وی با اشاره به روایاتی که بیان میکند امت اسلام در بسیاری از رفتارهای خود مشابه بنیاسرائیل عمل کرده است، تأکید کرد: این هشدار به ما میگوید که نباید در مسیر ایمان دچار همان لغزشهایی شد که منجر به سقوط اقوام پیشین گشت.
وی خاطرنشان کرد: پذیرش این حقیقت که هر اتفاقی، چه شیرین و چه تلخ، در چارچوب تقدیر الهی و آزمایشهای تکوینی است، تنها راه رسیدن به آرامش است. وی تأکید کرد: کسی که بداند مرگ در هر حال میآید و خیر و شر در دست خداست، دیگر نه از جهاد میترسد و نه در برابر سختیها، پیامآور حق را مورد نکوهش قرار میدهد.
نظر شما