به گزارش خبرگزاری حوزه، در سلسله بیانات امام شهید، حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی خامنهای(ره)، درباره اربعین حسینی، بخشی از بیانات ایشان درباره جایگاه و پیامهای اربعین تقدیم مخاطبان میشود.
در زیارتی از زیارتهای امام حسین علیهالسلام که در روز اربعین خوانده میشود، جملهای بسیار پُرمعنا وجود دارد و آن این است: «وَ بَذَلَ مُهْجَتَهُ فِیکَ لِیَسْتَنْقِذَ عِبَادَکَ مِنَ الْجَهَالَةِ.»
فلسفهی فداکاری حسینبنعلی علیهالسلام در این جمله گنجانده شده است. زائر به خدای متعال عرض میکند که این بندهی تو، این حسین تو، خون خود را نثار کرد تا مردم را از جهالت نجات بدهد. «وَ حَیْرَةِ الضَّلَالَةِ»؛ مردم را از سرگردانی و حیرتی که در گمراهی است، نجات بدهد.
ببینید این جمله چقدر پُرمغز و دارای چه مفهوم مترقی و پیشرفتهای است.
مسئله این است که بشریت همیشه دستخوش شیطنت شیطانها است. همیشه شیطانهای بزرگ و کوچک، برای تأمین هدفهای خود، انسانها و تودههای مردم و ملتها را قربانی میکنند.
در تاریخ گذشته هم این را خواندهاید و شرح حال سلاطین جابر و ستمگر و رفتار آنها با ملتها و وضع امروز دنیا و روش قدرتهای بزرگ را دیدهاید.
بشر دستخوش اغوا و خُدعهی شیطانها قرار میگیرد. باید به بشر کمک کرد، باید به بندگان خدا مدد رساند، تا بتوانند خود را از جهالت نجات بدهند و از سرگردانی و گمراهی خلاص بشوند.
چه کسی میتواند این دست نجات را به سوی بشریت دراز کند؟
آن کسانی که چسبیدهی به مطامع و هوسها و شهوات باشند، نمیتوانند؛ چون خودشان گمراهند.
آن کسانی که اسیر خودخواهی و منیت باشند، نمیتوانند بشر را نجات بدهند؛ باید کسی پیدا بشود و خودش را نجات بدهد؛ با لطف خدا به سراغ آنها برود و بتواند خودشان را رها کند.
آن کسی میتواند بشر را نجات بدهد که دارای گذشت باشد؛ بتواند ایثار کند و از شهوات بگذرد؛ از منیت و خودپرستی و خودخواهی و حرص و هوا و حسد و بخل و بقیهی گرفتاریهایی که معمولاً انسان دارد، بیرون بیاید تا بتواند شمعی فراراه دیگران روشن کند.
منبع: سخنرانی امام شهید حضرت آیتالله خامنهای، ۱۳۶۹/۶/۲۱
نظر شما