به گزارش خبرگزاری حوزه، نشست علمی تحلیل پیوند اجتماعات خیابانی و اجتماع عظیم اربعین با نهضت جهانی مهدی موعود با سخنرانی حجت الاسلام والمسلمین مسعود سلمهای از سوی مرکز آموزش های تخصصی تبلیغ حوزه علمیه در قم برگزار شد.
متن کامل این نشست بدین شرح است:
تحلیل پیوند اجتماعات خیابانی و اجتماع عظیم اربعین(پیاده روی اربعین) با نهضت جهانی مهدی موعود
مردم از تجمعهای خیابانی به پیادهروی اربعین میپیوندد و هر دو در یک مسیر واحد، قدرت میگیرند. هدف نهایی، جهانی کردن خونخواهی امام شهید یکی در کربلا و دیگری در ایران است که البته هر دو در راستای هم تعریف می شوند چرا که جغرافیای کربلا و جغرافیای ایران در نگاه مقاومت از یکدیگر جدا نیستند، هر دو بر پایه دفاع از حق و ایستادگی در برابر باطل، ایستادگی در برابر ظلم و حمایت از مظلوم شکل گرفتهاند؛ که در نهایت این حرکت به ظهور خواهد انجامید همانگونه که امام زمان در توقیع خود به شیخ مفید فرمودند:
وان اشیاعنا و فقهم الله لطاعته علی اجتماع من القلوب فی الوفاء بالعهد علیهم، لما تاخر عنهم الیمن بلقائنا
اگر شیعیان ما که خداوند آنها را به طاعت و بندگی خویش موفق بدارد در وفای به عهد و پیمان الهی اتحاد و اتفاق میداشتند و عهد و پیمان را محترم میشمردند، قطعا سعادت دیدار ما به تأخیر نمیافتاد.
امسال اجتماعات ملت مبعوث شده ایران که نزدیک به ۵ ماه یعنی بعد از شهادت قائد امت تا کنون در حال برگزاری است در حال گره خوردن با اجتماع عظیم مردمی در اربعین حسینی است و اشتراکات زیادی با هم دارند که می توان آن را در یک خط و یک مسیر تعریف کرد که حقیر به مهم ترین آنها اشاره می کنم:
۱. ساختار خودجوش و شبکهایِ مردمی
هر دو رویداد، کاملاً خودجوش و برآمده از شبکههای مردمی (هیئتها، موکبها، گروههای جهادی و عموم مردم از هر صنف و قشر اجتماعی) شکل میگیرند. در اربعین، موکبداران بدون چشمداشت به زائران با جان و مال خود خدمت میکنند؛ در تجمعات خیابانی نیز مردم خودشان متولی برپایی مواکب و ایستگاههای صلواتی و خدمت رسانی می شوند. این ساختارِ شبکهای، قدرتِ بی نظیری تولید می کند که می تواند هر کار ناممکن را ممکن کند چرا که سرمایه عظیم مردمی را به دنبال دارد.
۲. تبدیل فضا به مکانِ قدسی
هر دو اجتماع، مرز میان خیابانِ عادی و حرم را محو میکنند. در عراق، جادههای نجف تا کربلا به «بین الحرمین» و در ایران خیابانهای و میدانهای شهر به «حسینیه» مبدل میشوند. خودِ مسیر و خودِ تجمع، ارزشِ نمادینِ معادل کربلا را پیدا میکند و قداست را از یک مکانِ خاص به حرکتِ جمعی در خیابان توسعه می دهد.
۳. کارکرد قدرت نرم و بازدارندگی جمعی در برابر روایتهای دشمن
هر دو اجتماع، یک «ابرروایتِ مقاومت» در برابر هجمههای رسانهای جبهه استکبار هستند. اجتماع عظیم اربعین و اجتماعات خیابانی در ایران اوجِ نمایشِ جمعیت همدل و هم فکر برای مقابله با جبهه استکبار و پمپاژ روحیه مقاومت در برابر ظلم به سایر کشورها و مظلومان عالم است.
۴. میثاق با خون و تجدید بیعت
در هر دو رویداد، عزاداری صرفاً سوگ نیست، بلکه «تجدید پیمان» است. در اربعین با شعار «لبیک یا حسین» و شعار «یالثارات الحسین» و در اجتماعات خیابانی با شعار «لبیک یا خامنه ای» و شعار «یا لثارات الخامنه ای» شرکتکنندگان با حضور پر شور خود، بیعت خویش را با ولایت و اصل «نفیپذیری ظلم» تثبیت کرده و خونخواهی امام جامعه را بهعنوان یک وظیفه الهی و دینی پیگیری می کنند.
۵. حرکت بهسوی ظهور و نظمِ مهدوی
مهمترین اشتراک آنها، عدالتخواهیِ آیندهنگر است. خونخواهیِ حسین(ع) در کربلا، بهدنبال تحقق حکومتِ عدل جهانیِ مهدوی است؛ خونخواهیِ رهبرِ شهید نیز ناظر بر تداومِ مسیری است که به ظهورِ منجی و تمدنِ بزرگ اسلامی ختم میشود. هر دو تجمع، «یادآوری غائب حاضر» (امام زمان عج) و تمرین تشکیلات جهانی عدل هستند.
در پایان امیدوارم خداوند متعال ما را اولاً در شناخت وظیفه و ثانیا در انجام وظیفه موفق گرداند و هر کدام از دو عمل: یعنی شرکت در تجمعات خیابانی و شرکت در پیاده روی اربعین را وظیفه تشخیص دادیم به بهترین شکل انجام وظیفه کنیم.
انتهای پیام
۱۶:۳۰ - ۱۴۰۵/۰۵/۰۳
نظر شما