به گزارش خبرگزاری حوزه، معاون رئیس شورای علمای اندونزی در جاوه مرکزی، پروفسور دکتر حاج ابو حپسین، در سمینار ملی «رهیافت میانمذهبی اسلام» در سالن آستینا، در هتل گراسیا، سمارانگ، شنبه (۵ سپتامبر ۲۰۲۶)، در سخنانی با تاکید بر وحدت گفتوگو محور تصریح کرد: گفتوگو بهعنوان راهی برای ساختن وحدت در میان اختلافات است.
این نشست همچنین پروفسور سومانتو القرباوی از دانشگاه کریستن ساتیا واجانا (UKSW) سالاتیگا، رئیس عمومی شورای مرکزی اهلبیت اندونزی، استاد زاهر یحیی، پروفسور روزیحان از انجمن پرس اسلامی (PWI) محمّدیه جاوه مرکزی، و کشیش آریانتا نوگروها از کلیسای JAGI را حضور داد. این بحث به مدیریت دبیر کل انجمن مجمع همزیستی ادیان اندونزی، ک.ح. دکترس. تسلیم شحلان، اداره شد.
ابو حپسین در سخنرانی خود به گرایش برخی افراد به مطلقسازی تفسیر دینی اشاره کرد و گفت: هنگامی که یک تفسیر بهعنوان تنها حقیقت باور شود، و در همان حال دیدگاه دیگر بیدرنگ بهعنوان خطا قرار گیرد، فضای تفاهم متقابل نیز روزبهروز تنگتر میشود.
وی افزود: همه مسائل دینی در حوزهای که ماهیت مطلق دارد، قرار نمیگیرند. برخی از آنها نتیجه خوانش و تفسیر بشری است. از این رو، اختلاف دیدگاه در فهم مسائلی از این دست، واقعیتی است که باید بهصورت متناسب جایگذاری شود.
این محقق دینی یادآور شد: مسئله بعدی هنگامی پدید میآید که همزیستی تنها بهعنوان چیزی فهم شود که میتوان آن را از طریق قانون یا مقررات رسمی شکل داد. درست است که قانون میتواند رفتار انسان را در فضای عمومی تنظیم کند، اما روابطی که بهراستی همزیستانه باشد، بهطور خودبهخود از الزام به اطاعت از یک مقرره زاده نمیشود. بنابراین، ساختن روابط میانمذهبی نیز مستلزم تغییری در شیوه نگرش به اختلافات است. ابو حپسین یادآور شد که روابط میان گروهها نباید پیوسته در چارچوب سیاست و منافع قرار داده شود.
وی افزود: «اگر پارادایم ما هنوز پارادایم سیاست و منافع باشد، گفتوگو بهسختی رخ خواهد داد.»
ابو حپسین با تاکید بر حضور مذهب تشیع در ساختار فکر و جریان های دینی در اندونزی تصریح کرد: گشودگی نسبت به گروهی که تا کنون بارها بیرون از جریان اصلی قرار داده شده است، باید بخشی از تلاش برای ساختن روابطی بازتر باشد.
وی گفت: «اگر من رئیس شورای علمای اندونزی در جاوه مرکزی بودم، قول میدادم که شیعه را بهعنوان عضو شورای علمای اندونزی در جاوه مرکزی بپذیرم.»
این دیدگاه خطوط کلیای را نشان میدهد که ابو حپسین در ساختن روابط میانمذهبی بر آن تأکید داشت. وحدت مستلزم حذف اختلافات یا تحمیل یک تفسیر برای پذیرش از سوی همه طرفها نیست. آنچه لازم است، آمادگی برای به رسمیت شناختن اختلافات، گشودن فضای دیدار، و فراهمکردن جایگاهی برای گفتوگویی است که امکان فهم متقابل هر یک از طرفها را فراهم میکند.
در همین چارچوب است که گفتوگو نه تنها مکملی برای اندیشه وحدت نیست، بلکه راهی است که امکان میدهد وحدت بدون مطالبه حذف اختلافات رشد کند.
یادآور می شود که این سمینار شخصیتهای اسلامی، دانشگاهیان و رهبران دینی را از پیشینههای گوناگون گرد هم آورد تا درباره روابط میانمذهبی و اهمیت ساختن وحدت در میان اختلافات بحث کنند.
نظر شما