خبرگزاری حوزه | عصر آن روز، آستان مقدس احمدی و محمدی علیهماالسلام پناهگاه زائرانی بود که برای نماز و زیارت آمده بودند. تروریست از دری وارد شد و در لحظاتی کوتاه، صحن و شبستان حرم به صحنه جنایت تبدیل شد. در میان شهدا، «آرتین سرایداران» خردسال بود که پدر، مادر و برادرش را از دست داد و خود نیز مجروح شد؛ تصویری که درد این جنایت را به عمق دل هر ایرانی فرو برد.
جنایت در حریم اهل بیت(ع)؛ هتک حرمت به همه مقدسات
حمله به حرم مطهر شاهچراغ (ع) تنها یک اقدام تروریستی نبود؛ هتک حرمت به حریمی بود که قرنها محل امن مردم، زائران و مجاوران بوده است. داعش مسئولیت این جنایت را بر عهده گرفت، اما پرسشهای بیپاسخ درباره حامیان و آمران این جنایت همچنان باقی است. آنچه مسلم است، این است که هدف تروریستها تنها کشتن انسانها نبود؛ آنان میخواستند امنیت روانی جامعه و حرمت حریم اهل بیت (ع) را هدف بگیرند.
حریم فاطمی؛ همان درد، همان پیمان
سه سال از آن روز گذشته، اما زخم شاهچراغ (ع) برای ما در آستان مقدس حضرت فاطمه معصومه (س) زخمی آشناست. ما نیز میزبان زائرانی هستیم که با دلهای شکسته و امیدهای بزرگ به این بارگاه پناه میآورند و ما نیز میدانیم که امنیت این حریم، مرهون ایستادگی و هوشیاری است. آنچه در شاهچراغ رخ داد، یادآور مسئولیت همه خادمان و متولیان حریمهای اهل بیت (ع) است: پاسداری از جان و امنیت زائران، امانتی است که نباید لحظهای از آن غفلت کرد. حرم حضرت فاطمه معصومه (س) و بارگاه احمدی، هر دو خانههای اهل بیت (ع) در زمیناند و درد یکی، درد دیگری است.
سه سال از چهارم آبان ۱۴۰۱ گذشته، اما هنوز داغ خون پاک شهدای شاهچراغ (ع) در دلهای ما سرد نشده است. این جنایت، بار دیگر چهره کینهتوز دشمنان اهل بیت (ع) را آشکار کرد و نشان داد که حریمهای مقدس، همواره در معرض تهاجم بدخواهان بودهاند. اما حریم اهل بیت (ع) با خون شهدا استوارتر از همیشه ایستاده است.
خلیل بشکاری










نظر شما