به گزارش خبرنگار خبرگزاری حوزه از شیراز، علی احلامیان کارشناس مسائل فرهنگی طی یادداشتی به مسائل طرح اجرای ۵۷ هکتاری پرداخت و گفت: از صحن های نورانی تا کوچه های رهاشده، سؤال های بی پاسخ درباره یک طرح مصوب حرم های مطهر، قلب تپنده شهرهای مذهبی اند؛ کانون هویت، ایمان و پیوند تاریخی مردم با شهر. اما این تصویر نورانی تنها تا جایی ادامه دارد که صحن ها پایان مییابند. چند قدم آن سوتر واقعیتی دیگر خودنمایی میکند محلاتی فرسوده، سردرگم و رها شده که سال هاست در حاشیه تصمیم گیری ها ماندهاند.
سال ها پیش با هدف ساماندهی این وضعیت طرح ۵۷ هکتاری به تصویب رسید طرحی که قرار بود بافت پیرامونی حرم های مطهر حضرت شاهچراغ ( ع ) و حضرت سید علاءالدین حسین ( ع ) را سر و سامان دهد و این دو حرم را به یکدیگر متصل کند. طرحی جامع که اگر اجرا میشد می توانست هم دین به فرزندان حضرت امام موسی کاظم ( ع ) را ادا کرد، هم شأن زائر و هم کرامت ساکنان را حفظ کند.
اما امروز پس از گذشت سال ها این پرسش جدی و ناگزیر مطرح است: سرنوشت طرح ۵۷ هکتاری چه شد؟ نه اتصال وعده داده شده محقق شد، نه ساماندهی یکپارچه ای در بافت اطراف شکل گرفت و نه مشکلات ریشه دار ساکنان این محدوده کاهش یافت. آنچه به چشم می آید بیشتر حاصل مدیریت مقطعی و نگاه پروژه ای است تمرکز بر اقدامات نمایشی و ظاهری بدون حل مسائل بنیادی، متاسفانه شعار و اقدامات نمایشی بر توسعه اولویت یافت و حرم های مطهر، ساکنین، زائرین و زندگی روزمره نیز اصلا در اولویت قرار نگرفت. در این سال ها نه حرم ها توسعه پیدا کردند و محلات اطرافشان نیز فرسوده تر شدند.
با کمال تأسف شاهدیم که در سومین حرم اهل بیت علیهم السلام طرح های مصوب مربوط به حرم ها یکی پس از دیگری میان دستگاه ها دست به دست میشود و نه زمانبندی شفاف دارد و نه گزارش عملکرد روشن و بدون پاسخگویی مشخص، این تعلیق مزمن فقط یک ضعف اجرایی نیست بلکه نماد حضور دست های پشت پرده جهت عدم توسعه حرمها و بینظمی در حکمرانی شهری است که پیامد آن فرسایش اعتماد عمومی خواهد بود.
مردم این محلات به درستی میپرسند: این طرح کجاست؟ چرا باید بار تصمیم های ناتمام را سالها به دوش بکشند؟ چرا طرحی که قرار بود سامان بدهد خود به عامل بلاتکلیفی تبدیل شد؟ و چه نهادی پاسخ گوی توقف، تغییر مسیر آن است؟ تکلیف ساکنان قدیمی این محدوده چیست؟ چرا بافت اطراف حرم ها باید همواره قربانی بی مدیریتی شوند؟ و بی مدیریتی در این حوزه فقط یک ضعف اجرایی نیست بلکه فرسایش اعتماد عمومی است.
احیای واقعی اطراف حرم ها نه با وعدههای تکراری بلکه با بازگشت صادقانه به طرح های مصوب، شفافیت در عملکرد و اراده جدی برای اجرا ممکن است. طرح ۵۷ هکتاری نباید یک عنوان بایگانی شده باقی بماند بلکه باید به شاخصی برای سنجش کارآمدی و مسئولیت پذیری مدیریت شهری تبدیل شود. فاصله میان غرب شیراز و صحن های نورانی و کوچه های رها شده اگر امروز دیده و درمان نشود فردا به شکافی عمیق تر بدل خواهد شد، شکافی که هزینه آن را نه فقط ساکنان این محلات بلکه تمام شهر خواهد پرداخت.
نظر شما