خبرگزاری حوزه، فیلم «گیس»، ساخته محسن جسور با هدف جای گرفتن در زمره فیلمهایی با محوریت اراده ملی و جوایزی تحت عنوان نگاه ملی و غیره ساخته شده و سعی شده با استفاده از هیجانبخشی و فرمول نفوذ در صنایع، کار را پیش ببرد و این بار این نفوذ، مجموعه پتروشیمی و کارگران شاغل در کارخانه پتروشیمی را هدف گرفته و سعی دارد دست طمعکاران خائن که چوب لای چرخ صنعت کشور کردهاند را تا حدودی برای مردم رو کند.
شروع فیلم از درگیری اغتشاشگران و جمعی از معترضین به اوضاع کارگران پتروشیمی، با مأمورین امنیت است تا به نوعی به مخاطب و حتی مسئولین القا کند که معترضین از خود مردم هستند و دشمن نیستند و پایش که بیفتد از هرگونه جانفشانی مضایقه ندارند، اما خیلی زود این چالشها وارد فاز خانوادگی شده که منجر به باورناپذیری ارتباطات شخصیتهای فیلم میشود و سطح فیلم تا حدودی پایین میآید.
کارگردانی فیلم متوسط رو به پایین است و ظاهرا نتوانسته جمعبندی دقیق از فیلم و ماجراهای اطرافش داشته باشد و صحنههای پدید آمده از آتشسوزی و دیگر درگیریها، تصنعی از کار درآمده است. بازی بازیگران اغراق شده است خصوصاً خط و نشان کشیدن حامد بهداد برای بقیه به هیچوجه باورپذیر نیست و به اصطلاح درنیامده.
آنهایی که با کمترین تلاش قصد تقلید لهجه جنوبی را دارند هم نمیدانند چه باید بکنند مجبورند روی دیالوگها و لهجه تمرکز کنند و فیلم از ناحیه بازیگران هم لطمه میخورد.
مجموعاً ایدههای تا حدودی درست سناریو هم با اجرای ضعیف، فیلم را کوچک کرده تا جایی که تصمیم گرفتند برای جبران این مورد با معرفی عوامل دولتی به عنوان ریشه خیانت کار را تا حدودی بزرگ جلوه بدهند.
سیدمهدی باباپور
نظر شما