به گزارش خبرگزاری حوزه، سیدالشهدای جمهوری اسلامی ایران و امام شهیدمان در یکی از خاطرات خودشان نقل میکنند که لهجهی عربی در نماز را اولبار از نماز خواندن پدربزرگم یاد گرفتم.
پدربزرگ مادریام آیتالله حاج سیّدهاشم نجفآبادی میردامادی بودند. ایشان از ملّاهای معروف مشهد بود که اصالتاً اصفهانی (نجفآبادی) بود ولی در نجف متولّد شده و در همان جا نشو کرده و درس خوانده و بعد به مشهد آمده بود.
بنابراین محیط رشد و تکلّم ایشان عربی بود؛ برای همین لهجهی عربیشان کامل و جزو عاداتشان بود.
من اوّل بار در نماز مرحوم پدربزرگم لهجهی عربی در نماز را یاد گرفتم و آنجا ملتفت شدم که نماز خواندن اینطوری درست است.
پدرم، نماز را معمولی، امّا با صوت میخواند. پدربزرگم هم نماز را با صوت میخواند، امّا با لحن عربی.
آقاسیّدهاشم اصالتاً نجفآبادی بود، امّا هیچ ارتباطی با نجفآباد نداشت؛ با اینکه میردامادیها آنجا خیلی زیاد بودند. به نظرم فرزندشان، مرحوم آقاسیّدحسن، یک بار از ایشان خواسته و اصرار کرده بود و با او سفری به نجفآباد رفتند. مردم آنجا هم با ایشان خیلی گرم گرفتند و به ایشان علاقهمند شدند.
ایشان آدمی بود که هر جا قرار میگرفت، جماعتی که با او ارتباط میگرفتند، به او علاقهمند میشدند؛ هم اهل معنویّت و حال و ذکر و این امور بود و هم گرم و خوشصحبت.
نَسَب ایشان با پنج واسطه به مرحوم میرسیّداحمد، داماد و مرید و شاگرد برجستهی میرداماد میرسد.
نظر شما