به گزارش خبرگزاری حوزه، یکی از پرسشهای رایج در ایام محرم اینه که چرا بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز برای امام حسین (ع) گریه میکنیم؟ حجتالاسلام والمسلمین رضا پوراسماعیل، کارشناس پاسخگویی به شبهات، به این سوال پاسخ دادهاند که در ادامه تقدیم میگردد.
پرسش:
یکی از پرسشهای متداول در ایام عزاداری سالار شهیدان، امام حسین (علیهالسلام)، این است که چه ضرورتی دارد برای امام حسین (ع) و یارانشان که بیش از یک هزار و چهارصد سال پیش در یک اتفاق فاجعه بار و سخت به شهادت رسیدند، گریه و عزاداری کنیم؟
مگر ما برای ازدست دادن عزیزترین کسان مان، نهایتاً چهل روز یا یک سال سوگواری نمیکنیم و پس از آن فقط به نیکی یادشان میکنیم؟ پس چرا برای امام حسین(ع) اینگونه نیست؟
پاسخ حجتالاسلام والمسلمین پوراسماعیل
ریشهٔ این پرسش به جایی بازمیگردد که گاه عزاداری برای سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله الحسین (علیهالسلام)، را با عزاداری برای عزیزان ازدسترفتهٔ خویش در یک تراز مینهیم و میان آنها تفاوتی قائل نمیشویم؛ در حالی که این دو نوع سوگواری، هیچگونه سنخیتی با یکدیگر ندارند و با هم متفاوت هستند.
عزاداری برای امام حسین(ع) آثار و ویژگی های فردی و اجتماعی دارد که آن را از سوگ دیگری متمایز میسازد:
* آثار فردی:
نخستین و مهمترین اثر، شعلهور شدن عشق و محبت به انسان کامل است؛ یعنی همان امامی که مظهر خلیفهی الهی بر روی زمین است. اشک، والاترین نمادِ عشق است و وقتی برای مصائب آن بزرگوار میگیریم، قلب خود را در مسیر محبت به معصوم قرار میدهیم. این محبت، ما را به هدف نهاییِ آفرینش یعنی بندگی و عبودیتِ خدا نزدیکتر میکند.
دومین اثر فردی، تخلیه روحی است. در طول زندگی، سختیها و فشارهای روانی بسیاری در جان ما انباشته میشود. محفل عزای حسینی، بستری امن برای رهایی از این بارِ سنگین فراهم میآورد. به همین دلیل، کسانی که در این محافل شرکت میکنند و اشک می ریزند، اغلب پس از پایان مجلس، حالتی از انبساط و شعفِ معنوی را تجربه میکنند که قابل قیاس با هیچ تسکینِ دیگری نیست.
انشاءالله که خداوند ما را از عزاداران راستینِ اباعبدالله الحسین(ع) قرار دهد.
نظر شما