طراحان این سیاست بر این باور بودند که تشدید اختلافات داخلی میتواند انسجام اجتماعی و وحدت ملی مردم را تضعیف کند و از این طریق شرایط لازم برای پیشبرد اهداف سیاسی و امنیتی عراق علیه ایران فراهم شود. بندرعباس به دلیل موقعیت راهبردی خود در سواحل خلیج فارس و اهمیت اقتصادی و نظامی آن، از جایگاه ویژهای در این محاسبات برخوردار بود. از این رو، ایجاد ناآرامی و چنددستگی در این شهر میتوانست به عنوان مقدمهای برای اعمال فشار بیشتر بر ایران و حتی فراهمسازی بستر اقدامات خصمانه بعدی تلقی شود.
با این حال، این طرح با هوشیاری مردم منطقه و آگاهی آنان نسبت به اهداف پشت پرده این تبلیغات با شکست مواجه شد. روابط تاریخی و همزیستی مسالمتآمیز میان شیعه و سنی در بندرعباس موجب شد تلاشهای تفرقهافکنانه رژیم بعث نتواند به نتیجه مورد نظر دست یابد. مردم نه تنها تحت تأثیر این تبلیغات قرار نگرفتند، بلکه با درک ماهیت مداخلهجویانه این اقدامات، موضعی منفی نسبت به حکومت عراق اتخاذ کردند.
در نتیجه، پیامد این سیاست کاملاً برخلاف انتظار طراحان آن بود. به جای ایجاد اختلاف و تضعیف وحدت اجتماعی، احساس همبستگی میان مردم تقویت شد و نگاه عمومی نسبت به رژیم بعث عراق بیش از پیش با انزجار و تنفر همراه گردید. بدین ترتیب، طرحی که با هدف ایجاد شکاف مذهبی و بیثباتسازی اجتماعی طراحی شده بود، نه تنها ناکام ماند، بلکه به عاملی برای افزایش همبستگی داخلی و بدبینی افکار عمومی نسبت به سیاستهای رژیم بعث تبدیل شد.
نظر شما