خبرگزاری حوزه | رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله بعد از نماز صبح بین الطلوعین در مسجد می نشستند و به سؤالات مردم پاسخ می دادند.
روزی دو نفر نوبت گرفتند تا در محضر حضرت سؤالاتی مطرح کنند.
پیامبر صلّی اللّه علیه و آله فرمودند: من بگویم شما برای چه آمده اید یا شما خود می گوئید؟
عرض کردند یا رسول ا... شما بفرمائید؟
فرمودند: یکی برای یاد گرفتن مسائل حج آمده است و دیگری برای سئوال و آموختن مسائل وضو گرفتن. آنگاه جواب سؤالها را چنین بیان فرمودند:
امّا معنای وضو گرفتن:
شستن صورت در وضو یعنی: خدایا هر گناهی که با این صورت انجام دادم آن را شستشو می کنم که با صورت پاک به جانب تو عبادت کنم و با پیشانی پاک سر بر خاک بگذارم.
شستن دستها در وضو یعنی: خدایا! از گناه دست شستم و گناهانی را که با دستم مرتکب شده ام تطهیر می کنم.
مسح در وضو یعنی: خدایا! از هر خیال باطل و هوس خام که در سر پروانده ام سرم را تطهیر می کنم و آن خیالهای باطل را از سر بدور می اندازم.
مسح پا یعنی: خدایا! من از جای بد رفتن پا می کشم و این پا را از هر گناهی که با آن انجام داده ام تطهیر می کنم.
اگر کسی بخواهد نام مبارک حق تعالی را بر زبان آورد باید دهان را تطهیر کند. مگر می شود با دهان ناشسته انسان نام خدا را ببرد. باید دهان را با آب مضمضه کند و بشوید.
این گوشه ای از اسرار وضو گرفتن است. اگر ما می بینیم از نماز لذت نمی بریم و از عبادت لذت نمی بریم برای آن است که به این اسرار آشنا نیستیم. آنها که از عبادت لذت می برند چیزی را به این عبادت تبدیل یا تعویض نمی کنند.
اینکه می بینیم ما نماز می خوانیم و چیزی از نورانیت احساس نمی کنیم برای آن است که نماز را با آداب و اسرار آن نخواندیم. خاصیت نماز در معرفت باطن آن است. (۱)
منبع: کتاب رازهای نماز - علی احمدپور ترکمانی
پی نوشت:
۱. اسرار عبادات ، آیة الله جوادی آملی ، ص ۲۰ و ۲۱.
نظر شما