چهار ویژگی استثنایی حضرت زینب(س) الگوی بی بدیل جامعه امروز است

حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمدتقی قادری، استاد حوزه در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به جایگاه رفیع و بی‌بدیل حضرت زینب کبری (س) ، اظهار داشت: ما هرگز نمی‌توانیم حادثه عظیم کربلا و شخصیت سیدالشهدا (ع) را بدون نقش محوری و تعیین‌کننده عقیله بنی‌هاشم، حضرت زینب (س) به درستی درک کنیم. ایشان چنان با وجود مقدس امام حسین (ع) و نهضت عاشورا عجین شده‌اند که تصور یکی بدون دیگری ممکن نیست.

وی چهار ویژگی استثنایی حضرت زینب (س) را تشریح عنوان کرد:

اول: عارفه‌ای بی‌نظیر، عابده‌ای اسوه و سالکه‌ای کم‌همتا

وی با استناد به روایات معتبر، به سه شاهد تاریخی در این زمینه اشاره کرد:

1. شاهد کودک چهارساله: در روایتی از مرحوم محدث نوری در «مستدرک الوسائل» آمده که هنگامی که حضرت امیرالمؤمنین (ع)، دختر چهارساله‌اش زینب (س) را در آغوش گرفتند، آن حضرت پرسید: «آیا تو مرا دوست داری؟» امام در جواب فرمودند: «فرزندان ما پاره‌های جگر ما هستند.» حضرت زینب(س) بلافاصله پاسخ دادند: «دو محبت در قلب مؤمن جمع نمی‌شود؛ محبت خدا و محبت فرزندان.» و سپس توضیح دادند که محبت حقیقی، فقط برای خداست. این پاسخ حکیمانه از یک کودک، نشان‌دهنده ژرفای نگاه عرفانی ایشان از همان اوان کودکی است.

2. شاهد شب عاشورا: در شب یازدهم محرم، زمانی که حضرت سیدالشهدا (ع) برای آخرین بار از حضرت زینب (س) خداحافظی کردند، به ایشان فرمودند: «خواهرم! مرا در نافله شب (نماز شب) فراموش نکن.» با وجود مصیبت‌های غیرقابل تصور آن روز و دیدن شهادت هفتاد و دو تن از عزیزان، امام سجاد (ع) گزارش می‌کنند که عمه‌شان زینب (س) را در دل همان شب، در حال اقامه نماز شب دیدند. این، تجلی عبادتی خالصانه و پیوندی ناگسستنی با معبود در سخت‌ترین شرایط ممکن است.

3. شاهد دوران اسارت: امام سجاد (ع) همچنین نقل می‌کنند که در طول مسیر اسارت از کربلا تا شام، همواره حضرت زینب (س) را در حال ایستاده خواندن نماز شب می‌دیدند، تا اینکه در یک شب، ایشان را نشسته دیدند. وقتی علت را جویا شدند، حضرت زینب (س) فرمودند: به دلیل گرسنگی و ضعف شدید ناشی از بخشیدن سهم غذای خود به کودکان، توان ایستادن نداشته‌ام. این روایت، آمیزه‌ای شکوهمند از عبادت، ایثار و تحمل را در وجود ایشان به تصویر می‌کشد.

دوم: معرفت عمیق و شناخت تام به امام و ولی زمان خویش

حجت‌الاسلام والمسلمین قادری دومین ویژگی ممتاز حضرت زینب (س) را «معرفت به امام» دانست و تأکید کرد: عرفان حقیقی از نگاه اهل بیت(ع)، در گرو شناخت امام هر زمان است. ایشان با اشاره به حدیثی از امام حسین (ع) که فرمودند: «معرفت خداوند، همان معرفت به اهل هر زمان و امام آنهاست که اطاعتش واجب است»، افزود: حضرت زینب(س) این معرفت ناب را در اوج خود دارا بودند.

وی به نقل خاطره‌ای از «نافع بن هلال» پرداخت که نشان می‌دهد ارتباط حضرت زینب (س) با امام حسین (ع)، فراتر از پیوند خواهر و برادر، یک ارتباط «امام و مأموم» بود. در شب عاشورا، هنگامی که امام (ع) به خیمه حضرت زینب(س) وارد شدند، ایشان با نهایت ادب و احترام برخاسته و با دغدغه‌ای عمیق پرسیدند: «آیا این هفتاد و دو نفر فردا تا پایان خواهند ماند؟» این پرسش، حاکی از آن است که دغدغه اصلی حضرت زینب (س)، حفظ جان امام زمانش بود، نه مصائب پیش‌روی خود. این معرفت، الگویی برای همه مؤمنان در همه اعصار است.

سوم: صبری حماسی و بی نظیر در برابر سهمگین‌ترین مصائب

استاد حوزه علمیه گفت: صبر حضرت زینب (س) را «اسوه ‌ساز» است. صبر حضرت زینب (س)، صبری منفعلانه نبود، بلکه صبری آگاهانه، مأموریت ‌محور و مقدمه‌ای برای قیام و رسالت بزرگ بعدی بود. این صبر، توانست طوفان مصیبت را به فرصتی برای افشاگری و بیداری تبدیل کند.

چهارم: رسالت‌آفرینی و احیای مکتب عاشورا در موقعیت اسارت

حجت‌الاسلام و المسلمین قادری به نقش بی‌بدیل حضرت زینب (س) در دوران اسارت اشاره کرد و گفت: ایشان با خطبه‌های آتشین و سخنان حکیمانه خود در کوفه و شام، نه تنها چهره واقعی حکومت بنی‌امیه را آشکار کرد، بلکه پیام و اهداف قیام عاشورا را زنده نگه داشت و آن را به آیندگان منتقل کرد. ایشان بودند که با کلام خود، شکست ظاهری را به پیروزی بزرگ معنوی و تاریخی تبدیل نمودند. این رسالت‌آفرینی، میراث جاودانه حضرت زینب (س) برای همه آزادگان و حقیقت‌جویان تاریخ است.