به گزارش خبرگزاری حوزه، حجتالاسلام و المسلمین سیدمهدی مهاجری کارشناس خانواده با اشاره به اینکه بسیاری از والدین امروز فراموش کردهاند روزگاری از مداخله اطرافیان خود چه رنجهایی کشیدهاند، تصریح کرد که بازخوانی آن تجربیات تلخ، بهترین اهرم بازدارنده است تا فرد با خویشتنداری، از تکرار همان خطاهای ساختاری جلوگیری کند.
چرخه معیوب تکرار دخالتهای میاننسلی
ما امروز با یک پدیده میاننسلی مواجه هستیم: خانوادههای قدیمیتر — مانند متولدین دهه پنجاه و شصت — همگی از دخالت خانواده همسر یا خانواده خود در زندگیشان گلایه و شکایت میکنند. اما همین افراد، هنگامی که خود به نقش پدرشوهر، پدرزن، مادرشوهر یا مادرزن میرسند، گویی دقیقاً همان رفتاری را که با آنان شده بود، بر عروس و داماد و فرزندان خود تکرار میکنند؛ رفتاری که خودشان از آن بیزار بودند.
قدرت «آگاهیبخشی» در اصلاح رفتار والدین
گاه این افراد را آگاه میکنم و میگوییم: ببینید؛ همان رفتاری که شما از آن ناراحت بودید و تجربهای تلخ برایتان رقم زده بود، اکنون در حال ساختن تجربهای تلخ برای فرزندان و عروس و دامادتان هستید. بسیار اتفاق میافتد که همین آگاهیسازی باعث میشود فرد بگوید: «راست میگویی؛ من داشتم همین کار را میکردم.» و این پند، او را وامیدارد که یک قدم به عقب بنشیند. واقعاً به این بیندیشید که آن دخالتها چقدر برای شما سخت بوده و چه خاطرات تلخی از آنها دارید؛ پس برای دیگران نیز خاطره تلخ نسازید.
چالش مرزهای کمرنگ خانواده و ضرورت استقلال زوجین
نکته دیگر این است که در خانوادههای ما، به دلیل احترامی که برای یکدیگر قائل هستیم — که خود بسیار شایسته و درست است — گاه مرزهای خانوادهها کمرنگ یا پررنگ میشود. به این معنا که مرز میان خانوادهای که تازه شکل گرفته — مثلاً دختری که ازدواج کرده و زندگی مستقلی آغاز نموده — با خانواده پیشین او مشخص نیست؛ گویی پدر و مادر همچنان همان میزان نقشی را در زندگی فرزند دارند که پیش از ازدواج داشتند.
جمعبندی
این مرزها را باید از هر دو طرف تقویت کرد؛ هم پدر و مادر باید به مرزهای دیگران احترام بگذارند، و هم فرزندانی که ازدواج میکنند باید خود را در درون مرز زندگی جدید ببینند و دیگر آنگونه به پدر و مادر وابسته نباشند. آنان زندگی جدیدی را شکل دادهاند و باید در درون آن مرز، رفتوآمد و تعامل کنند.
برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید
نظر شما