خبرگزاری حوزه | در دل تاریکی شب، صدای تکبیر از کوچههای مدینه برمیخاست. سپاهیان پیامبر در خط مقدم جنگ احزاب ایستاده بودند، اما شهر در سکوتی پر بیم فرو رفته بود؛ سههزار مسلمان در برابر دههزار دشمن، و در پشت جبهه خبر خیانت بنیقریظه. مدینه در آستانهی فروپاشی امنیت روانی قرار داشت. در چنین هنگامهای، پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله تدبیری اندیشید که نه تنها نظامی، بلکه اجتماعی و روانی بود: دستور داد زید بن حارثه پانصد نفر از مؤمنان را به ده گروه پنجاهنفره تقسیم کند تا هر شب در کوچهها راه روند و فریاد «اللهاکبر» سر دهند.
آن فریادهای شبانه، سپر شهر شدند. پژواک ایمان در دل تاریکی، خواب را از چشم دشمن ربود. مدینه با صدای مردمش زنده ماند؛ در حالی که شمار و سلاح مسلمانان اندک بود، اعتماد آنان به وعدهی الهی و حضورشان در میدان، پشتوانهی حقیقی امنیت شد. ورق جنگ از همانجا برگشت، و دشمن با دلی اندوهگین و دستانی خالی عقب نشست.
قرنها گذشته، اما شبهای مدینه تکرار میشوند — با چهرهای دیگر و در زمانی دیگر. امروز نیز ایران در محاصرهی جنگی ناپیداست؛ جنگی از جنس رسانه، ذهن و روان. دشمنان اینبار نه با شمشیر، بلکه با تصویر، شایعه و اضطراب حمله میکنند. در چنین زمانهای، باز باید به آن «حضور شبانه» بازگشت؛ حضوری نه صرفاً فیزیکی، بلکه از جنس آگاهی، مسئولیت و امید.
اگر پیامبر با طنین تکبیر، روح شهر را بیدار نگه داشت، امروز جوان ایرانی با صدای دانایی و بصیرت، میتواند امنیت را معنا کند. تکبیر آن روز، اعلام بیاعتمادی به دشمن و اعتماد به خدا بود؛ پیامی که امروز در میان غبار رسانهها باید دوباره شنیده شود.
جنگ احزاب یادآور این حقیقت است که امنیت جامعه تنها با تجهیزات و قدرت نظامی حفظ نمیشود؛ بلکه با ایمان جمعی، اعتماد عمومی و درک مشترک از سرنوشت واحد است که ملت در برابر تهدیدها پایدار میماند. در روزهایی که دشمنان از بیرون، نوای آشوب سر میدهند، باید از سیرهی نبوی آموخت: جامعهای روشن، دشمن تاریک را تاب میآورد.
«حضور آگاهانه»، همان «حضور شبانه» مدینه است؛ و تا زمانی که صدای بیداری مردم در کوچههای این سرزمین جاری باشد، هیچ حلقهی محاصرهای ایران را تنگ نخواهد کرد. ارتش رسانهای دشمن میکوشد شب جامعه را تاریک کند، اما میتوان با تکبیر آگاهی آن را روشن ساخت.
امروز هر جوان مؤمن، هر خانوادهی هوشیار و هر وجدان بیدار ایرانی، چراغی در این شب است. مدینهی امروز ما، ایران است؛ و حضور شبانهی آن روز، یعنی حضور آگاهانهی امروز حضوری که دشمن را مأیوس میکند و امنیت را به شهر بازمیگرداند.
ایرج حجازی، پژوهشگر حوزه دین و رسانه
نظر شما