حجتالاسلام محمدرضا سلطان احمدی کارشناس دینی، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در ساری، با اشاره به جایگاه رفیع رهبر کبیر انقلاب (ره) در جهان تشیع اظهار داشت: شناخت ابعاد پنهان سیره امام خمینی (ره) از زبان شاگردان برجسته ایشان همچون حضرت آیتالله جوادی آملی چراغ راهی برای پویندگان مسیر حقیقت و فقاهت است.
حجتالاسلام سلطان احمدی با اشاره به خاطرات آیتالله العظمی جوادی آملی از نخستین روزهای هجرت به قم خاطرنشان کرد: وقتی فضلای حوزه از تهران به قم مهاجرت کردند، بحث «اصول فقه» حضرت امام (ره) مجمع اصلی فضلا و نخبگان بود. امام راحل (ره) در آن زمان به عنوان حکیمی قوی و عارفی نیرومند شناخته میشدند که مبانی علمی را با دقتی خیرهکننده مطرح میکردند.
کارشناس دینی ابراز کرد: از آنجا که علم اصول فقه با قواعد اعتباری و امور عرفی آمیخته است، ایشان این مسائل را چنان مستحکم تبیین میکردند که از حدّ معمولی مورد نیاز در علوم اعتباری فراتر نرود. در واقع، ایشان اجازه نمیدادند مسائل اصولی با اوهام صرف و اعتباریات لرزان آمیخته شود.
وی یادآور شد: سخن هر انسان ترجمان عقل او است و محکم سخن گفتن امام خمینی (ره) نشانه حکمت عمیق ایشان بود. محضر درس ایشان «فولادپرور» بود؛ یعنی شاگردانی که در این مکتب تربیت میشدند، دارای استواری در اندیشه و ثبات در عمل میگشتند، چرا که خود استاد، انسانی کامل و استوار بود.
حجتالاسلام سلطان احمدی، با بیان اینکه سیره استاد عالیمقام، پرورش روحیه حرّیت در شاگردان بود، یادآور شد: امام خمینی (ره) همواره تأکید داشتند که شاگرد باید آزاداندیش و مستقل باشد. ایشان به شدت با روش افرادی که انس با عوام و کسب درآمدهای مادی را نوعی کمال یا نبوغ میدانستند، مخالفت میکردند.
کارشناس دینی تصریح کرد: امام خمینی (ره) در درسها و به ویژه در موعظههای اخلاقی خود، تفکر دنیاگرایانه را میکوبیدند. سیره عملی ایشان نیز همین بود؛ هرگز به دنبال نزدیکی به ثروتمندان و زراندوزان نبودند و هیچگاه از این راه برای خود درآمدی کسب نکردند. این استقلال فکری، ریشه در تقوای الهی ایشان داشت.
توازن میان حُسن فعلی و حُسن فاعلی در کلام امام (ره)
کارشناس دینی با تأکید بر نفوذ کلام بنیانگذار انقلاب خاطرنشان کرد: سخن امام (ره) هم پرمحتوا و مبرهن بود (حسن فعلی) و هم از جانی نیرومند و آگاه نشئت میگرفت (حسن فاعلی). ایشان گویندهای حکیم و عارف بودند که پس از فهمیدن و معتقد شدن، سخن میگفتند؛ به همین دلیل گفتارشان در اعماق جانها اثر میکرد.
وی با اشاره به جلسات نصیحت امام (ره) ادامه داد: سالی چند بار، به ویژه در آستانه ماه مبارک رمضان یا ایام محرم، ایشان طلاب را نصیحت میکردند، شاگردان بزرگ ایشان همچون مرجع عالیقدر جهان تشیع، حضرت آیتالله جوادی آملی این نصایح را به عنوان «درس اصلی» تلقی کرده و مانند دروس رسمی ضبط و ثبت میکردند، چرا که این سخنان راهگشای مسیر سلوک علمی و معنوی آنها بود.
حجتالاسلام سلطان احمدی با اشاره به برخورد قاطع امام (ره) با فریبکاریهای سیاسی و شخصی اظهار کرد: امام (ره) فریب هیچ فریبکاری را نمیخوردند و در رعایت اصول، حتی با نزدیکان خود نیز تعارف نداشتند.
وی یادآور شد: امام خمینی(ره) همواره بر رعایت مرزهای شرعی و قانونی تأکید داشتند که این سیره بزرگمنشی و مستقل بودن، خود به خود طلاب و فضلا را شیفته محضر ایشان میکرد؛ به طوری که طلاب نه تنها برای مقام علمی، بلکه برای روح بلند حکیمانه و استقلال ایشان جذب این کانون معرفتی میشدند.
کارشناس دینی با اشاره به دوران پس از ارتحال آیتالله العظمی بروجردی (ره) تصریح کرد: در آن دوران که خلأ بزرگی در رهبری حوزه احساس میشد، امام (ره) با کنارهگیری از صحنههای رقابتی، کوشیدند آن خلأ را با «اخلاق الهی» پر کنند. ایشان هرگز داعیه مرجعیت نداشتند، اما این مرجعیت بود که به خدمت ایشان آمد. امام خمینی (ره) بی آنکه ادعای زعامت داشته باشند، در میانه صحنه انقلاب قرار گرفتند و زعامت به سوی ایشان شتافت. برای ایشان فرقی نمیکرد که شاگردان و طلاب به ایشان روی آورند یا پشت کنند؛ چرا که تقوای ایشان اجازه نمیداد از اقبال یا ادبار دیگران دچار لذت یا رنج شوند.
وی با ذکر خاطره آیت الله العظمی جوادی املی از دوران حضور امام (ره) در نجف اشرف ابراز کرد: وقتی در نجف از ایشان اجازه خواستند تا رسالهشان را به زبان اردو ترجمه و به پاکستان بفرستند، امام (ره) با تواضعی مثالزدنی پرسیدند: «مگر آنجا رساله نیست؟». وقتی شنیدند که رساله سایر مراجع موجود است، گفتند: «بس است دیگر». این رفتار نشاندهنده آن است که امام (ره) فقط برای خدا کار میکردند و به دنبال گسترش نفوذ شخصی نبودند. خداوند سبحان نیز بیتردید یاور چنین انسان مخلصی بود. در سالهایی که مراجع دیگر عهدهدار امور مالی طلاب بودند، امام (ره) تنها به تدریس و تهذیب میپرداختند و این نشان از وارستگی مطلق ایشان از امور دنیوی داشت.
حجتالاسلام سلطان احمدی با اشاره به آغاز مبارزات سیاسی امام (ره) یادآور شد: جریان انتخابات انجمنهای ایالتی و ولایتی، مهره دیگری از مهرههای استعمار بود که به اسم آزادی زن مطرح شد، اما در حقیقت هدفی جز بردگی بانوان و تضعیف مذهب نداشت و از اینجا بود که طلیعه قیام شروع شد.
وی با بیان اینکه امام (ره) در این عرصه نیز موضعی متفاوت از دیگران داشتند، خاطرنشان کرد: در حالی که برخی مراجع با لحن ملایم به شاه نامه مینوشتند، امام (ره) با قلمی فولادین و موضعی مستقیم، ریشه فساد را هدف قرار دادند. ایشان با هوشمندی تمام، نقاب از چهره دولت وابسته به استعمار کشیدند و نشان دادند که در مسیر دفاع از دین، با هیچکس سازش ندارند.
کارشناس دینی، با تأکید بر لزوم تبیین این مبانی برای نسل جوان ابراز کرد: سیره علمی و عملی امام خمینی (ره) مجموعهای منسجم از حکمت، عرفان، فقاهت و شجاعت است. وظیفه ما مُبلغان این است که این سیره را از حجاب زمان درآورده و به عنوان الگویی کارآمد برای اداره جامعه و تربیت نفوس، به جهانیان معرفی کنیم، همانطور که آیتالله العظمی جوادی آملی (ره) تبیین کردهاند، امام راحل (ره) بنیانی مرصوص بود که بر پایه حق استوار گشت و هرگز لرزش و تزلزل در آن راه نیافت.
انتهای پیام. /
نظر شما