عزاداری "سنابس" مُحرّم در بحرین را آشکار کرد؛ عشق به امام حسین(ع) مهارشدنی نیست

به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری «حوزه»، به نقل از "مرآة البحرین" در ماه مه گذشته، نخستین آزمونِ کارزار کم‌سابقه‌ی ارعاب بود که حکومت بحرین علیه آیین‌های دینیِ مرتبط با شیعیان آغاز کرده بود. آن زمان، مناسبتِ شهادت امام جواد (علیه السلام) بود و تهدیدی در کار بود که جز وزارت کشور، کسی نظیر آن را به یاد نداشت. با این حال، دسته‌های عزاداری به خیابان آمدند، زبانِ تشدید و تهدید را به چالش کشیدند و جمعیت‌های عزادار آن مناسبت اندوه‌بار را زنده نگه داشتند.

با آغاز فصل اندوه و شروع عزاداری امام حسین (علیه السلام)، نگاه‌ها متوجه مجالس عزاداری و حسینیه‌های بحرین بود که همچون هر سال، توجه دوستداران اهل‌بیت (علیهم السلام) را به خود جلب می‌کرد. این بار اما شرایط بسیار متفاوت از سال‌های گذشته بود؛ ارعاب رسمی به اوج خود رسیده بود، با این حال شیعیان این کشور بر عهد خود ماندند.

با وجود ده‌ها اقدام امنیتی که حکومت پیشاپیش برای فصل عاشورایی اتخاذ کرده بود تا مراسم را ناکام بگذارد یا مشارکت مردمی در آن را کاهش دهد، شب اول محرم نخستین پیام مستقیم در پاسخ به فشارهای رسمی بود. عزاداری شهرک "سنابس" مرکز توجه شد. حضور بسیار گسترده، صفوف منظم سینه‌زنی، و دستانی که بر سینه‌ها فرود می‌آمد، همگی یک شعار را فریاد می‌زدند: یاد امام حسین (علیه السلام) خاموش نخواهد شد؛ عقب‌نشینی نخواهد کرد و هیچ‌کس در این جهان نخواهد توانست عشق شیعیان بحرین به حسین (علیه السلام)، مظلومیت او، مکتب او و ارزش‌هایش را مهار کند.

با وجود همه این تهدیدها و ارعاب‌ها و عملیات روزانه امنیتی علیه مردم در همه‌جا، از طریق تشدید تعقیب‌ها و بازداشت‌ها، بحرینی‌ها همچنان بر برگزاری عزاداری محرم پای فشرده‌اند، هرچند چالش‌ها و اتهام‌زنی‌های آشکار علیه آنان افزایش یافته است. این، نبردی واقعی برای دین و برای پایبندی به خط حسینی و مکتب سرور آزادگان(علیه السلام) است؛ نبردی که می‌گوید: هیهات، هیهات، شما هرگز نخواهید توانست شعله ما را خاموش کنید. هر که را می‌خواهید بازداشت کنید و هر چه می‌خواهید انجام دهید. عقیده حسینی در قلب هر بحرینیِ مؤمن ریشه دارد و هیچ‌یک از جلوه‌های آن از این دل‌های شیفته و واله، زدودنی نیست.

صحنه‌ عزاداری "سنابس" حرف‌های بسیاری برای گفتن داشت؛ این صحنه، تصویری از وفاداری کم‌نظیر به قیام امام حسین (علیه السلام) را در زمانی مجسم کرد که حکومت بحرین می‌خواست ترس را به عامل حاکم بر رفتار و انتخاب‌های مردم بدل کند. پیام اصلی این بود که رابطه بحرینی‌ها با عاشورا، رابطه‌ای موسمی و مناسبتی نیست که بتوان بر آن اثر گذاشت؛ بلکه بخشی از هویت دینی و فرهنگیِ ریشه‌دار در وجدان جامعه شیعه است. از همین رو، کارزارهای تهدید نتوانستند آن عقب‌نشینی‌ای را که نهادهای رسمی انتظارش را می‌کشیدند، رقم بزنند.

آنچه در سنابس رخ داد، صرفاً یک تجمع بزرگ نبود؛ بلکه نوعی همه‌پرسی مردمیِ صریح درباره شکست سیاست ترساندن بود. هر فردی که به عزاداری آمده بود، از حجم فشارهای موجود آگاه بود و پیام‌هایی را می‌شناخت که حکومت از ماه‌ها پیش کوشیده بود منتقل کند؛ با این حال، تصمیم گرفت حضور داشته باشد. از همین‌جا معنای واقعی این صحنه آشکار شد: حضور خودِ مردم به یک موضع تبدیل شد و مشارکت در مجالس عزاداری، بیانِ پایبندی به حقِ احیای شعائر و ردِ تسلیم در برابر سیاست‌های اجبار شد.

همچنین صحنه سنابس بار دیگر یک حقیقت تاریخی را که تجربه‌های پیشین بارها ثابت کرده‌اند، یادآور شد: فشار بر شعائر نه‌تنها به کاهش آن‌ها نمی‌انجامد، بلکه به آن‌ها شتاب و نیروی بیشتری می‌بخشد و آن‌ها را به عرصه‌ای برای ابراز هویت و تعلق تبدیل می‌کند. هرچه سطح فشارها بالاتر رود، اشتیاق مردم برای نشان دادن حضور و ابراز دلبستگی به میراث حسینی که طی دهه‌ها یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های جامعه بحرینی بوده است، بیشتر می‌شود.

صحنه عزاداری سنابس لحظه‌ای فشرده بود که در آن بحرینی‌ها موضع کامل خود را خلاصه کردند: موضعی که می‌گوید شعائری که در خون و وجدان جریان دارند، با تصمیم‌ها محاصره نمی‌شوند، و امام حسین(علیه السلام) که این جمعیت‌ها را زیر پرچم خود گرد آورد، همچنان قادر است هر زمان که برخی گمان کنند ترس می‌تواند بر ایمان غلبه کند، دل‌ها را به حرکت درآورد.