به گزارش خبرگزاری حوزه، بزرگی در آن است که حتی عبادت شبانه را با نهایت دقت انجام دهی تا کسی آزرده نشود.
خانم نعیمه اشراقی (نوه امام):
خویشاوندان امام که از پانزده سالگی با ایشان بودند، می گفتند: «از پانزده سالگی ایشان که ما در خمین بودیم، آقا یک چراغ موشی کوچک می گرفتند و می رفتند به یک قسمت دیگر که هیچ کس بیدار نشود و نماز شب می خواندند.»
خانم می گویند: «تا حالا نشده که من از نماز شب ایشان بیدار شوم.»
چون چراغ را مطلقا روشن نمی کردند. نه چراغ اتاق را روشن می کردند، نه چراغ راهرو را و نه حتی چراغ دستشویی را.
برای اینکه کسی بیدار نشود، هنگام وضوی نماز شب، یک ابر زیر شیر می گذاشتند که آب چکه نکند و صدای آن کسی را بیدار نکند.
منبع: برداشت هایی از سیره امام خمینی رحمه الله علیه، جلد ۳، صفحه ۱۱۳.
نظر شما