به گزارش خبرگزاری حوزه از تهران، آیتالله هاشمی علیا، مؤسس مدرسه علمیه حضرت قائم(عج) چیذر، در سومین جلسه سخنرانی خود به مناسبت ماه مبارک رمضان در مسجد حضرت قائم(عج)، به تبیین نسبت «اسلام» و «ایمان» پرداخت و با اشاره به آثار اعتقادی و فقهی هر یک، تأکید کرد: انسان با شهادتین از کفر خارج و وارد اسلام میشود، اما رسیدن به مرتبه ایمان نیازمند اعتقاد قلبی و عمل به تمام ارکان الهی است.
وی اظهار داشت: صرف اقرار زبانی به توحید و رسالت پیامبر اکرم(ص) موجب اسلام ظاهری میشود و بر چنین فردی انجام واجباتی چون نماز، روزه و حج لازم است؛ اما ایمان امری قلبی است و باید علاوه بر اقرار زبان، اعتقاد درونی نیز تحقق یابد.
آیتالله هاشمی علیا با طرح این پرسش که آیا ایمان همان اسلام است یا حقیقتی افزون بر آن دارد، تصریح کرد: ایمان بر تمام اعضا و جوارح انسان تقسیم میشود؛ چشم، گوش، زبان، دست، پا، قلب و اندیشه هر یک سهمی از ایمان دارند. در واقع ایمان چیزی جز عمل نیست؛ چه عمل قلبی و چه عمل ظاهری. همه وجود انسان در ایمان نقش دارد و هر عضو، سهمی از آن را بر عهده دارد.
وی با تشبیه مراتب اعتقادی به خانهای با بخشهای مختلف گفت: انسان با شهادتین وارد خانه اسلام میشود، اما برای رسیدن به خانه ایمان باید علاوه بر اقرار، اعتقاد قلبی و عمل به ارکان را محقق سازد. هر مؤمنی مسلمان است، اما هر مسلمانی لزوماً مؤمن کامل نیست.
این استاد حوزه علمیه در ادامه به آثار گناه در ایمان اشاره کرد و افزود: اگر انسان مرتکب معصیت شود، به همان میزان از ایمان او کاسته میشود. گناه، سهمی از ایمان را ساقط میکند؛ اما تا زمانی که فرد واجب یا حرام الهی را انکار نکند، کافر محسوب نمیشود. ترک نماز یا روزه موجب کاهش ایمان است، اما اگر وجوب آن انکار شود، این انکار حکم الهی است و موجب خروج از اسلام خواهد شد.
وی تأکید کرد: باید میان ترک عمل و انکار حکم تفاوت قائل شد. کسی که واجب را ترک میکند، از مرتبه ایمان به اسلام بازمیگردد؛ اما اگر اصل وجوب را انکار کند، به کفر میرسد و احکام کفر بر او مترتب میشود.
آیتالله هاشمی علیا با اشاره به روایتی از امام باقر(ع) درباره فهم قرآن گفت: قرآن دارای آیات محکم و متشابه است و فهم صحیح آن تنها از مسیر اهلبیت(ع) امکانپذیر است. کسانی که دچار مرض قلبیاند، با تمسک به آیات متشابه، برداشتهای نادرست ارائه میکنند و میگویند ایمان تنها پاکی دل است، در حالی که ایمان بدون التزام عملی معنا ندارد.
وی با اشاره به سیر تاریخی تشریع احکام افزود: در آغاز بعثت انبیا، دعوت اصلی بر توحید و تقوا متمرکز بود و احکام بهتدریج نازل شد. هر پیامبری نسبت به پیش از خود، تکالیفی افزوده داشت. برای مثال، در شریعت حضرت موسی(ع) احکام خاصی تشریع شد که تخلف از آنها مستوجب عقاب بود.
این خطیب حوزوی با اشاره به دوران پیامبر اکرم(ص) گفت: در مدینه، اسلام بر پنج پایه بنا شد و حدود و احکام اجتماعی بهصراحت بیان گردید. هر گناهی که خداوند برای آن وعده آتش داده، ارتکابش موجب استحقاق عذاب است و نفس عمل، انسان را در معرض عقاب قرار میدهد؛ هرچند تا زمانی که انکار صورت نگیرد، حکم کفر جاری نمیشود.
وی در پایان با تأکید بر ضرورت مراقبت دائمی از ایمان خاطرنشان کرد: ایمان با پرهیز از گناه حفظ میشود. انسان باید بکوشد هیچیک از اعضا و جوارحش در مسیر معصیت قرار نگیرد و سهم هر عضو از ایمان محفوظ بماند. تنها با توبه و بازگشت صادقانه میتوان کاستیهای ایمان را جبران کرد و در مسیر کمال معنوی گام برداشت.
انتهای پیام/
نظر شما